Οι δύο όψεις του Ερντογάν: Από τη μία καλοπιάνει τον Μητσοτάκη για να δώσει καλή εικόνα στην Ευρώπη και από την άλλη μεθοδεύει την απόκτηση από την Τουρκία πυρηνικού οπλοστασίου για να τελειώνει μια και καλή με την Ελλάδα – Η έμμεση παραδοχή του Χακάν Φιντάν στην Τουρκική τηλεόραση μετά από ερώτημα δημοσιογράφου

Τελικά ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν πέτυχε αυτό που ήθελε: Όπως είχε προσχεδιάσει, με την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα έδωσε προς τα έξω την εικόνα ενός ισχυρού και “ειρηνοποιού” ηγέτη, ο οποίος συνομιλεί με όλους τους γείτονές του, ανεξάρτητα από τα προβλήματα που έχει μαζί τους. Βεβαίως, με τον ίδιο να αισθάνεται ότι ηγείται μιας περιφερειακής υπερδύναμης, γύρω από την οποία περιστρέφονται οι γειτονικές χώρες ως δορυφόροι!

Και ενώ η βιτρίνα προς την Ευρώπη και τις ΗΠΑ είναι αυτή, στο παρασκήνιο ο Τούρκος ηγέτης μεθοδεύει με συστηματικό τρόπο την απόκτηση από τη χώρα του πυρηνικού οπλοστασίου.

Το μυστικό αυτό σχέδιο ομολόγησε εμμέσως με τη στάση του ο Υπουργός των Εξωτερικών Χακάν Φιντάν , με το αποκαλυπτικό μειδίαμα με το οποίο απάντησε σε ερώτημα Τούρκου δημοσιογράφου , για το αν η Τουρκία έχει σκοπό να γίνει πυρηνική δύναμη. Δείτε το σχετικό βίντεο:

Πιο αναλυτικά τώρα:

Η αναφορά του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν στο ενδεχόμενο συμμετοχής της Τουρκίας σε μια περιφερειακή κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, στη Ρωσία, στο Ισραήλ αλλά και στην Ελλάδα.

Η δήλωση έγινε με αφορμή ερώτηση για το τι θα πράξει η Άγκυρα εάν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Ο Φιντάν απάντησε ότι «πιθανότατα θα πρέπει να συμμετάσχουμε ακούσια σε αυτήν την κούρσα», προσθέτοντας ωστόσο ότι η Τουρκία δεν επιθυμεί «δραματικές αλλαγές που θα διαταράξουν την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή». Όταν ρωτήθηκε ευθέως για το ενδεχόμενο ανάπτυξης τουρκικού πυρηνικού προγράμματος, απέφυγε να δώσει σαφή απάντηση.

Η Μόσχα αντέδρασε άμεσα. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε ότι η Ρωσία έλαβε υπόψη τις τοποθετήσεις Φιντάν, ένδειξη της σοβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζεται το ζήτημα. Ρώσοι αναλυτές υπογράμμισαν ότι, ακόμη κι αν πρόκειται για πολιτικό μήνυμα εσωτερικής κατανάλωσης, η συζήτηση για πυρηνικό ενδεχόμενο σε μια χώρα με ενεργό πυραυλικό πρόγραμμα δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Ο Μιχαήλ Νεϊζμακόφ, σύμβουλος ρωσικών κυβερνητικών φορέων, σημείωσε ότι η Τουρκία διαθέτει επιστημονικό δυναμικό και αποθέματα ουρανίου, όμως μια ανοιχτή έναρξη πυρηνικού προγράμματος θα προκαλούσε ισχυρές διεθνείς αντιδράσεις – από οικονομικές κυρώσεις έως επιχειρήσεις αποτροπής σε επίπεδο πληροφοριών.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει ήδη αναπτύξει βαλλιστικά συστήματα μικρού και μεσαίου βεληνεκούς, όπως οι πύραυλοι Bora και Typhoon. Αν και η Άγκυρα δεν διαθέτει – σύμφωνα με τις ίδιες ρωσικές εκτιμήσεις – τεχνολογία εμπλουτισμού ουρανίου ή παραγωγής πλουτωνίου, η ύπαρξη πυραυλικής υποδομής θεωρείται παράγοντας που εντείνει τις ανησυχίες.

Παράλληλα, αναλυτές επισημαίνουν ότι η Τουρκία παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, γεγονός που περιπλέκει περαιτέρω την εξίσωση. Η Ουάσιγκτον θα βρισκόταν σε δύσκολη θέση εάν η Άγκυρα επιχειρούσε αυτόνομη πυρηνική πορεία, ενώ το Ισραήλ εκτιμάται ότι θα αντιμετώπιζε με ιδιαίτερη ανησυχία μια τέτοια εξέλιξη, ιδίως σε περιοχές όπου συνυπάρχουν στρατιωτικά συμφέροντα, όπως η Συρία.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ένα υποθετικό τουρκικό πυρηνικό πρόγραμμα θα μπορούσε να επηρεάσει τις ισορροπίες εντός της ΕΕ. Η Γαλλία, ως η μοναδική πυρηνική δύναμη της Ένωσης, ενδέχεται να ενίσχυε τον ρόλο της, ενώ χώρες όπως η Ελλάδα θα μπορούσαν να εμβαθύνουν περαιτέρω τις στρατηγικές τους συνεργασίες.

Για τη Ρωσία, η προοπτική διεύρυνσης του «πυρηνικού κλαμπ» θεωρείται αρνητική εξέλιξη, ιδιαίτερα όταν αφορά κράτη με ενεργή παρουσία σε περιοχές ρωσικού ενδιαφέροντος, όπως η Μαύρη Θάλασσα, ο Καύκασος και η Κεντρική Ασία.

Ωστόσο, αρκετοί ειδικοί εκτιμούν ότι οι δηλώσεις Φιντάν ενδέχεται να αποτελούν περισσότερο εργαλείο διπλωματικής πίεσης και στρατηγικής διαπραγμάτευσης παρά άμεση ένδειξη πυρηνικών σχεδίων. Η Τουρκία συμμετέχει στη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων (NPT), γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε επίσημη στροφή προς την απόκτηση πυρηνικών εξαιρετικά περίπλοκη και επιβαρυντική σε διεθνές επίπεδο.

Σε κάθε περίπτωση, η δημόσια συζήτηση γύρω από ένα τέτοιο ενδεχόμενο αναδεικνύει τη ρευστότητα που χαρακτηρίζει τη γεωπολιτική σκηνή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Οι ισορροπίες παραμένουν εύθραυστες και οι δηλώσεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων, ακόμη κι αν διατυπώνονται υπό όρους, αρκούν για να προκαλέσουν κύματα ανησυχίας σε ολόκληρη την περιοχή.