Οι ηγεσίες της Ευρώπης προτιμούν να “βουλιάξουμε” στα χρέη για χάρη του Ζελένσκι – Το νέο «μαύρο σενάριο» για, τα επιπλέον 70 δισ. που ζητά η Ουκρανία και η κοινωνική έκρηξη λόγω της λιτότητας

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν ολοένα και πιο ασφυκτικό οικονομικό κλοιό, καθώς η συνεχιζόμενη χρηματοδότηση της Ουκρανίας δημιουργεί νέα ερωτήματα για τις αντοχές των ευρωπαϊκών οικονομιών. Την ώρα που τα νοικοκυριά εξακολουθούν να δοκιμάζονται από την ακρίβεια και το αυξημένο κόστος ζωής, οι Βρυξέλλες καλούνται να αναζητήσουν ακόμη περισσότερα δισεκατομμύρια για τη στήριξη του Κιέβου.

Το οικονομικό βάρος προκαλεί έντονες συζητήσεις, καθώς οι ανάγκες της Ουκρανίας αυξάνονται και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καλούνται να αποφασίσουν πώς θα καλυφθεί ο νέος λογαριασμός. Οι προειδοποιήσεις για μεγαλύτερη δημοσιονομική πίεση, περιορισμό δαπανών και πιθανές κοινωνικές συνέπειες πληθαίνουν, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό σκηνικό στο εσωτερικό της Ένωσης.

ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ 70 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ – Ο ΖΕΛΕΝΣΚΙ ΧΤΥΠΑ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Το μέγεθος των χρηματοδοτικών αναγκών αποτυπώνεται στο νέο αίτημα του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ο Ουκρανός πρόεδρος ζήτησε από τους Ευρωπαίους ηγέτες πρόσθετη οικονομική ενίσχυση ύψους τουλάχιστον 70 δισεκατομμυρίων ευρώ για το 2027, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες της πολεμικής προσπάθειας, της άμυνας και της ανθεκτικότητας της χώρας.

Η απαίτηση αυτή έρχεται ενώ το προηγούμενο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό πακέτο των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ δεν φαίνεται πλέον να επαρκεί για τις νέες εκτιμήσεις των αναγκών του Κιέβου.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν ζητήσει από την Κομισιόν να εξετάσει τρόπους κάλυψης του χρηματοδοτικού κενού. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει εγκριθεί οριστική λύση για την πρόσθετη χρηματοδότηση.

Το ερώτημα που προκαλεί ανησυχία είναι πόσο ακόμη μπορεί να αντέξει ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός, όταν οι ανάγκες δεν περιορίζονται μόνο στην Ουκρανία, αλλά περιλαμβάνουν την άμυνα, την ενέργεια και τις εσωτερικές κοινωνικές πολιτικές.

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ

Σύμφωνα με την ανάλυση, ο Ρώσος ειδικός Αλεξέι Ποντμπερέζκιν εκτιμά ότι οι ευρωπαϊκές οικονομικές δυνατότητες για τη συνέχιση της στήριξης του Κιέβου έχουν φτάσει σε ιδιαίτερα πιεστικό σημείο.

Ο ίδιος αμφισβητεί κατά πόσο τα ποσά που εμφανίζονται ως δάνεια προς την Ουκρανία θα επιστραφούν πραγματικά, υποστηρίζοντας ότι στην πράξη ενδέχεται να μετατραπούν σε μακροχρόνιο οικονομικό βάρος για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται η επιλογή της κοινής ευρωπαϊκής δανειοδότησης, η οποία αυξάνει τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει η Ένωση. Οι επικριτές αυτής της στρατηγικής προειδοποιούν ότι οι σημερινές αποφάσεις ενδέχεται να περιορίσουν τις οικονομικές επιλογές των επόμενων κυβερνήσεων.

ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΙΕΣΗ – ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ;

Η μεγαλύτερη ανησυχία αφορά τις συνέπειες που μπορεί να έχει η παρατεταμένη οικονομική επιβάρυνση στην καθημερινότητα των Ευρωπαίων πολιτών.

Εάν οι κυβερνήσεις επιλέξουν να καλύψουν τις αυξημένες υποχρεώσεις μέσω περικοπών δαπανών, περιορισμού παροχών ή νέων δημοσιονομικών μέτρων, οι κοινωνικές αντιδράσεις θα μπορούσαν να ενταθούν.

Η ενεργειακή ανασφάλεια, ο πληθωρισμός, το υψηλό κόστος δανεισμού και η επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας αποτελούν ήδη σημαντικές προκλήσεις για αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

Ο κίνδυνος είναι να δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό μείγμα, στο οποίο οι πολίτες θα αισθάνονται ότι καλούνται να επωμιστούν όλο και μεγαλύτερες θυσίες, χωρίς να βλέπουν αντίστοιχη βελτίωση στις δικές τους οικονομικές συνθήκες.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΕ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ – Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Το πραγματικό ερώτημα είναι πλέον πόσο μακριά είναι διατεθειμένες να φτάσουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για τη συνέχιση της χρηματοδότησης του πολέμου.

Με την Ουκρανία να ζητά ολοένα μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια και τις ευρωπαϊκές οικονομίες να αντιμετωπίζουν σοβαρές προκλήσεις, οι αποφάσεις των Βρυξελλών αποκτούν τεράστια σημασία.

Η συζήτηση για νέα χρέη, περιορισμό δαπανών και πιθανή λιτότητα αναμένεται να ενταθεί. Και όσο η πολεμική σύγκρουση παρατείνεται, τόσο δυσκολότερη γίνεται η εξίσωση για την Ευρώπη.

Η προειδοποίηση των επικριτών της σημερινής ευρωπαϊκής στρατηγικής είναι σαφής: το κόστος των αποφάσεων δεν θα μείνει απαραίτητα στα χαρτιά των Βρυξελλών, αλλά μπορεί να μεταφερθεί στις επόμενες γενιές.