«Όσο πιο πολλά έχεις, τόσο περισσότερο ξέρεις, ότι δεν έχεις…»! Αριστοτέλης Ωνάσης: Ο μετανάστης που τα «έβαλε» με την Αμερικανική κυβέρνηση και έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο!

Στις 15 Μαρτίου 1975 έφυγε από τη ζωή ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες του 20ου αιώνα. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης άφησε πίσω του μία παντοκρατορία και έζησε μία ζωή σαν παραμύθι, καταφέροντας από μετανάστης να γίνει ζάμπλουτος.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης ήταν γιος του εύπορου καπνεμπόρου Σωκράτη Ωνάση και της Πηνελόπης και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Σμύρνη.
Μετά τη μικρασιατική καταστροφή ήρθε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένεια του και στα 17 του χρόνια μετανάστευσε στην Αμερική. Κάπως έτσι ξεκινά το success story του Έλληνα μεγιστάνα.
Με μια βαλίτσα στο χέρι και 250 δολάρια δανεικά από τους φίλους του επιβιβάστηκε από το λιμάνι του Πειραιά σε πλοίο με προορισμό του Μπουένος Άιρες. Επέλεξε την Αργεντινή καθώς δεν του δόθηκε η άδεια για να ταξιδέψει στις ΗΠΑ.

Στη διάρκεια του ταξιδιού, σύμφωνα με το βιβλίο του Φρανσουά Φορεστιέ «Αριστοτέλης Ωνάσης: Ο άνθρωπος που ήθελε τα πάντα», κοιμόταν σε ένα από τα οχτώ αμπάρια του πλοίου, μαζί με άλλους 300 ανθρώπους.
Για να καταφέρει να βρει την ησυχία του λάδωσε ένα μέλος του πληρώματος με 5 δολάρια και βολεύτηκε μέσα σε καραβόσκοινα.
Τον πρώτο καιρό στο Μπουένος Άιρες έκανε διάφορες δουλειές για να επιβιώσει. Έπλυνε πιάτα σε εστιατόρια, κουβάλησε τούβλα στις οικοδομές, και το 1924 εργαζόταν ως νυχτερινός τηλεφωνητής στη Βρετανική Τηλεφωνική Εταιρεία του Mπουένος Άιρες.
Αργότερα, απευθύνθηκε στον πατέρα του και του ζήτησε να του στείλει δείγματα καπνών για να τα πουλήσει στις καπνοβιομηχανίες της Αργεντινής.
Κάπως έτσι κατάφερε να πάρει την πρώτη του παραγγελία: 10.000 δολάρια και σύντομα οι παραγγελίες αυξήθηκαν με αποτέλεσμα σε έναν χρόνο να έχει αποταμιεύσει 25.000 δολάρια.
Μέχρι το 1926 είχε εγκατασταθεί σε διαμέρισμα ξενοδοχείου στο πιο αριστοκρατικό σημείο του Mπουένος Άιρες και είχε προσλάβει δασκάλους για να τελειοποιήσει τα γαλλικά και αγγλικά του.
Το 1926 επέστρεψε στην Ελλάδα για να μεταπείσει τον πρωθυπουργό Aνδρέα Mιχαλακόπουλο να εξαιρέσει την Αργεντινή από τους υψηλούς δασμούς της κυβέρνησης.
Και τα κατάφερε. Επέστρεψε στην Αργεντινή με καινούργιο ελληνικό διαβατήριο και ως πρόξενος της χώρας!
Έχοντας επεκτείνει τις επιχειρήσεις του μετακόμισε στο Λονδίνο για να εισχωρήσει στον χώρο της ναυτιλίας.
Αρχικά αγόρασε ένα εμπορικό ναυαγισμένο πλοίο ηλικίας 25 ετών και 7.000 τόννων, το οποίο ονόμασε Καλλιρόη προς τιμήν της αδελφής του και ακολούθησαν ακόμη 6 καναδέζικα πλοία- τα δυο πρώτα του στόλου του τα ονόμασε «Πηνελόπη Ωνάση» και «Σωκράτης Ωνάσης» προς τιμήν των γονιών του.
Τη δεκαετία του ’30 αγόρασε πετρελαιοφόρα και ήταν ο πρώτος που παρήγγειλε το πρώτο τάνκερ στον κόσμο, αξίας 800.000 δολ 15.000 τόνων στο οποίο έδωσε το όνομα «Άριστον».
Υπέγραφε συμβόλαια με μεγάλες εταιρείες για μεταφορές με πλοία που δεν είχαν ναυπηγηθεί και η περιουσία του αυξήθηκε σε λίγο χρονικό διάστημα.
Ωστόσο, υπέστη οικονομικό πλήγμα με το ξέσπασμα του πολέμου. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη ενώ ο στόλος του έμεινε ακινητοποιημένος και σε αντίθεση με των άλλων εφοπλιστών,. δεν διατέθηκαν στους συμμάχους για τις ανάγκες του πολέμου. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν πήρε κανένα «liberty» από την ελληνική κυβέρνηση στο τέλος του πολέμου παρά τις πιέσεις του.
Για να το καταφέρει δημιούργησε ψεύτικες εταιρείες με αμερικανικά ονόματα και πήρε δάνεια από αμερικανικές Tράπεζες εκατομμυρίων δολαρίων για να ναυπηγήσει νέα πλοία.
Φαλαινοθηρία
Στη συνέχεια επάνδρωσε έναν στόλο από 17 πλοία και με Nορβηγούς και Γερμανούς κυνηγούς φαλαινών παρά τις αντιδράσεις της Oμοσπονδίας Φαλαινοθηρικών της Nορβηγίας.
Το λάδι φάλαινας είχε 130 δολάρια και μετά τον πόλεμο κόστιζε στα 360 δολάρια ο τόνος. Το κέρδος ήταν τεράστιο όπως και οι αντιδράσεις των κυβερνήσεων.
Τα πλοία του ψάρευαν στα χωρικά ύδατα του Περού με αποτέλεσμα η κυβέρνηση της χώρας να στείλει δύο πολεμικά πλοία να τον εμποδίσει.
Πέντε πλοία του με 400 Γερμανούς ναύτες να συνελλήφθησαν και οδηγήθηκαν στο λιμάνι. Tα υπόλοιπα πλοία, κυνηγημένα από Περουβιανά αεροπλάνα, κατέφυγαν στον Παναμά ενώ το δικαστήριο επέβαλε στον Ωνάση πρόστιμο 3 περίπου εκατομμυρίων δολαρίων.

Ο Ωνάσης κατέφυγε στο Μόντε Κάρλο, όπου αγόρασε δεκάδες ακίνητα με αποτέλεσμα την αντίδραση του πρίγκιπα Ρενιέ, ο οποίος έκανε την περιβόητη δήλωση: «θέλει να μετατρέψει το Μόντε Κάρλο σε Μόντε Γκρέκο!».
Στη συνέχεια προκάλεσε ξανά σάλο, όταν υπέγραψε με τον βασιλιά της Σαουδικής Aραβίας συμφωνία με την οποία είχε το αποκλειστικό δικαίωμα να μεταφέρει με τα πλοία του τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της χώρας.
Η αντίδραση της Αμερικής ήταν άμεση με τον Yπουργό Eξωτερικών της Aμερικής να ειδοποιεί τους Άραβες ότι αν επέμεναν στη συμφωνία με τον Ωνάση, οι αμερικανικές εταιρείες θα σταματούσαν την παραγωγή πετρελαίου.
Ο Σαουδάραβας βασιλιάς αναγκάσθηκε να ακυρώσει τη συμφωνία, και οι αμερικανικές εταιρείες διέκοψαν τις συνεργασίες μαζί του, με αποτέλεσμα να φθάσει ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία.

Ωστόσο, η τύχη ήταν με το μέρος του. Όλα άλλαξαν το 1957, όταν το κανάλι του Σουέζ έκλεισε με αποτέλεσμα τα ναύλα των πλοίων να φθάσουν στα ύψη.
Το μποϋκοτάζ που του είχαν κάνει οι εταιρείες πετρελαίου της Aμερικής, είχε ως αποτέλεσμα να είναι ο μοναδικός εφοπλιστής με έναν τεράστιο στόλο σε ακινησία στα λιμάνια.
Τα πλοία του έγιναν ξανά περιζήτητα, οι εταιρείες σταμάτησαν να του επιτίθενται και η άρχισε να αποκτά τεράστια κέρδη. Σε λίγο καιρό ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο!

Διαβάστε μερικές από τις πιο διάσημες ατάκες του Ωνάση:
«Το μυστικό στις επιχειρήσεις είναι να ξέρεις κάτι, που δεν το ξέρει κανένας άλλος»
«Για να πετύχεις στις επιχειρήσεις, πρέπει να κάνεις τους άλλους να δουν, αυτό που βλέπεις εσύ»
«Αν δεν έχεις λεφτά, πάρε δάνειο. Ποτέ μην ζητήσεις μικρό ποσό. Ζήτα αυτό που χρειάζεσαι και φρόντισε να το αποπληρώσεις. Όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα»
«Για να πετύχεις, πρέπει να κάνεις πράγματα μεγάλα, σκέψεις μεγάλες και να λες λόγια μεγάλα»
«Είναι δικός μου νόμος στις επιχειρήσεις, να είμαι αυτός που αγοράζει, όχι αυτός που πουλάει»
«Δεν μου αρέσει να χάνω»
«Δεν έχω φίλους, δεν έχω εχθρούς. Μόνο ανταγωνιστές»
«Όσο πιο πολλά έχεις, τόσο περισσότερο ξέρεις, ότι δεν έχεις»
«Μετά από ένα συγκεκριμένο σημείο, τα λεφτά δεν έχουν σημασία. Παύει να είναι ο στόχος. Το παιχνίδι είναι που έχει σημασία»