Ουκρανία: «Kαμένο χαρτί» θεωρεί η Δύση τον Ζελένσκι-Το Politico βλέπει την κατάρρευση του καθεστώτος λόγω διαφθοράς-Ποιο είναι το επόμενο κεφάλαιο;

Η σύμβαση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι με την ιστορία δείχνει να πλησιάζει στη λήξη της. Ο μέχρι πρότινος «ήρωας» της Δύσης μετατρέπεται ταχέως σε «πολιτικό βαρίδι», καθώς το αφήγημα της ηρωικής αντίστασης απέναντι στη Ρωσία ξεθωριάζει υπό το βάρος της διαφθοράς, της πολιτικής καταστολής και των στρατηγικών αδιεξόδων.

Ουκρανία: «Kαμένο χαρτί» θεωρεί η Δύση τον Ζελένσκι-Το Politico βλέπει την κατάρρευση του καθεστώτος λόγω διαφθοράς-Ποιο είναι το επόμενο κεφάλαιο;

Τα σημάδια είναι πλέον αδιάψευστα: τα ίδια μέσα που ανέδειξαν τον Ουκρανό ηγέτη σε σύμβολο «δυτικής ανδρείας» σπεύδουν τώρα να τον αποδομήσουν, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους για το καθεστώς του. Ο κύκλος της πολιτικής ηρωοποιήσεως, που τόσο συχνά παρατηρείται στον δυτικό κόσμο, δείχνει για ακόμη μία φορά τη γνώριμη διαδρομή του: από την ανάδειξη και την εξιδανίκευση, στην αποκαθήλωση και την εγκατάλειψη.

Ο Ζελένσκι, όπως άλλοτε ο Σακασβίλι στη Γεωργία ή ο Γκάνι στο Αφγανιστάν, λειτούργησε ως το πιόνι ενός σχεδίου που εξυπηρετούσε τις γεωπολιτικές σκοπιμότητες της Δύσεως. Όταν όμως το πιόνι αυτό παύει να είναι χρήσιμο, παύει και να προστατεύεται.

Χαρακτηριστικά είναι τα πρόσφατα δημοσιεύματα κορυφαίων δυτικών μέσων ενημερώσεως, τα οποία μοιάζουν συντονισμένα σε έναν νέο τόνο: από εγκώμια σε επικρίσεις. Το Politico δημοσίευσε άρθρο υπό τον τίτλο «Ο ύπουλος εχθρός της Ουκρανίας: η ίδια της ηγεσία», ενώ ο Economist σημειώνει ότι ο Ζελένσκι έκανε «στρατηγικό σφάλμα», υπονοώντας ότι η αντοχή των δυτικών κοινωνιών εξαντλείται. Ο πόλεμος συνεχίζεται χωρίς στρατηγική διέξοδο, και η υποστήριξη φθίνει, όχι μόνον σε επίπεδο ηγεσιών αλλά και κοινωνιών.

Η ίδια η ουκρανική κοινωνία, εξαντλημένη από τις θυσίες και χωρίς ορατή προοπτική ειρήνης ή νίκης, δείχνει σημεία κόπωσης. Οι διαδηλώσεις στο Κίεβο είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το καθεστώς Ζελένσκι, με πρόσφατες αυταρχικές παρεκτροπές, χάνει την επαφή με την κοινωνική του βάση, ενώ τα σκάνδαλα διαφθοράς ροκανίζουν την αξιοπιστία του τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας.

Μέσα σε αυτό το ραγδαία μεταβαλλόμενο τοπίο, εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για την επιλογή του Έλληνα Πρωθυπουργού να ευθυγραμμιστεί πλήρως με το Κίεβο και προσωπικά με τον Ζελένσκι. Η απόλυτη ταύτιση –φραστικά, πολιτικά και στρατιωτικά– γεννά την ανάγκη απολογίας. Ήταν σοφό να δηλωθεί πως «η Ελλάς είναι σε πόλεμο με την Ρωσσία» για λογαριασμό ενός αβέβαιου, αμφιλεγόμενου συμμάχου; Η εξωτερική πολιτική οφείλει να στηρίζεται στη νηφαλιότητα και τη στρατηγική διορατικότητα, όχι σε συγκυριακές εντυπώσεις.

Ουκρανία: «Kαμένο χαρτί» θεωρεί η Δύση τον Ζελένσκι-Το Politico βλέπει την κατάρρευση του καθεστώτος λόγω διαφθοράς-Ποιο είναι το επόμενο κεφάλαιο;

Η αποσύνθεση του καθεστώτος Ζελένσκι δεν είναι μόνον αποτέλεσμα δυτικής απογοητεύσεως, αλλά και ενδογενούς φθοράς. Η απόφαση να καταργηθεί η ανεξαρτησία των θεσμών NABU και SAPO –που είχαν συσταθεί με την επίβλεψη ΗΠΑ και ΕΕ για την αντιμετώπιση της διαφθοράς– λειτούργησε ως καταλύτης. Ο οικονομικός και ηθικός έλεγχος της δυτικής βοήθειας τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Το μήνυμα ήταν σαφές: το Κίεβο δεν αντέχει πλέον ούτε την εσωτερική κριτική.

Ο ακτιβιστής κατά της διαφθοράς Βιτάλι Σαμπούνιν έκανε λόγο για απόπειρα φίμωσης, ενώ δημοσιογράφοι όπως οι Κρίστοφερ Μίλερ (FT) και Γιάροσλαβ Τροφίμωφ (WSJ) κάνουν λόγο για στρατηγικά λάθη που ευνοούν τη ρωσική προπαγάνδα και δυναμιτίζουν την διεθνή υποστήριξη.

Η συμπεριφορά της Δύσεως θυμίζει πλέον τις παλιές αποικιοκρατικές της μεθόδους: όταν ο «φύλαρχος» παύει να εξυπηρετεί, αποπέμπεται χωρίς δισταγμό. Αυτή η μοίρα προδιαγράφεται και για τον Ζελένσκι. Αντιθέτως, η ρωσική διπλωματία –όσο κι αν κανείς την επικρίνει– διατηρεί ιστορικά μια αξιοσημείωτη συνέπεια προς τους συμμάχους της. Δεν εγκατέλειψε τον Μπασάρ αλ Άσσαντ, ούτε τον ανατραπέντα Γιανουκόβιτς, ο οποίος βρήκε καταφύγιο στην Μόσχα.

Σε μια Ευρώπη που σπαράσσεται από αντιφάσεις, σε μια Αμερική που βαδίζει προς εκλογική αναμέτρηση με έντονη εσωστρέφεια, και σε έναν πόλεμο που δεν δείχνει να λήγει, το ερώτημα είναι πλέον σαφές: Μετά τον Ζελένσκι, ποιος; Και κυρίως, ποιο είναι το μέλλον της Ουκρανίας πέραν της Δύσεως των εφήμερων συμβολαίων και των προσωρινών «σωτήρων»;