Ουκρανία: Ποιοι έφαγαν τον Γερμάκ τελικά;- Ποιοι ήθελαν να βγάλουν απ’ τη μέση τον αδίστακτο συγκεντρωτικό κλικαδόρο του Ζελένσκι

Η απομάκρυνση του Αντρέι Γερμάκ, του μέχρι πρότινος πιο ισχυρού άνδρα στην ουκρανική πολιτική σκηνή μετά τον ίδιο τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, κάθε άλλο παρά τυχαία μπορεί να θεωρηθεί. Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε εδώ και μήνες, με τον Γερμάκ να μετατρέπεται σε «κόκκινο πανί» τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στις κορυφαίες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Όπως αποκαλύπτει η Telegraph, στελέχη και από τα δύο μεγάλα κόμματα των ΗΠΑ αντιμετώπιζαν τον Γερμάκ ως μια αδίστακτη, υπερσυγκεντρωτική φιγούρα που παρεμπόδιζε κρίσιμες διπλωματικές διεργασίες. Κατά τους Αμερικανούς, ο επικεφαλής του προεδρικού γραφείου στο Κίεβο αποτελούσε τροχοπέδη στις αμερικανικές προσπάθειες να διαμορφωθεί πλαίσιο ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Ρωσία.

Η «χαριστική βολή» φαίνεται πως δόθηκε μετά τη θυελλώδη και, όπως χαρακτηρίστηκε, καταστροφική συνάντηση Ζελένσκι – Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Σε αυτή τη συνάντηση, που μεταδόθηκε δημόσια και προκάλεσε σοκ στους συμμάχους του Κιέβου, ο Ουκρανός πρόεδρος βρέθηκε ουσιαστικά εκτεθειμένος. Το γεγονός ότι ο Γερμάκ όχι μόνο οργάνωσε τη συνάντηση, αλλά φέρεται να επέμεινε να δείξει στον Τραμπ φωτογραφίες Ουκρανών αιχμαλώτων σε συνθήκες πείνας, θεωρήθηκε διπλωματικό ατόπημα τεραστίων διαστάσεων.

Ουκρανία: Ποιοι έφαγαν τον Γερμάκ τελικά;- Ποιοι ήθελαν να βγάλουν απ’ τη μέση τον αδίστακτο συγκεντρωτικό κλικαδόρο του Ζελένσκι

Μετά το φιάσκο, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πηγές, συνεργάτες του Τραμπ ζήτησαν ευθέως την απομάκρυνσή του, επικαλούμενοι τόσο τους λανθασμένους χειρισμούς του όσο και το γεγονός ότι δεν μιλούσε αγγλικά, κάτι που –κατά την άποψή τους– δημιουργούσε επιπλέον εμπόδια στη μεταξύ τους συνεννόηση.

Στην εξίσωση προστέθηκαν γρήγορα και οι Ευρωπαίοι. Διπλωματικοί κύκλοι σε Βρυξέλλες, Παρίσι και Βερολίνο φέρονται να είχαν εκφράσει έντονη ανησυχία για το εύρος της εξουσίας που συγκέντρωνε ο Γερμάκ, αλλά και για το σκληρό, συχνά συγκρουσιακό ύφος του. Η εικόνα που είχε διαμορφωθεί ήταν πως ο Γερμάκ λειτουργούσε σχεδόν ως «παράλληλος ηγέτης», με επιρροή δυσανάλογη της θεσμικής του θέσης.

Αυτό, σε μια περίοδο όπου η στήριξη της Δύσης προς την Ουκρανία βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο, θεωρήθηκε επικίνδυνο. Οι Ευρωπαίοι δεν ήθελαν έναν σύμβουλο του Ζελένσκι που αντιμετωπιζόταν ως πολιτικά τοξικός και ικανός να υπονομεύσει την πολύτιμη δυτική ενότητα.