Πακιστάν: Παρουσίασε επισήμως τα νέα τουρκικά όπλα, «δώρο» του Ερντογάν- Ποια είναι τα καμικάζι Baykar K2 εμβέλειας 2.000 χλμ. και το αυτοκινούμενο αντιαεροπορικό πυροβόλο ASELSAN KORKUT των 35 χιλιοστών

Το Πακιστάν περνά σε ένα νέο επίπεδο αξιοποίησης των τουρκικών μη επανδρωμένων συστημάτων, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά δημόσια τα καμικάζι Baykar K2, με εμβέλεια που ξεπερνά τα 2.000 χιλιόμετρα.

Πακιστάν: Παρουσίασε επισήμως τα νέα τουρκικά όπλα, «δώρο» του Ερντογάν- Ποια είναι τα καμικάζι Baykar K2 εμβέλειας 2.000 χλμ. και το αυτοκινούμενο αντιαεροπορικό πυροβόλο ASELSAN KORKUT των 35 χιλιοστών

Με την κίνηση αυτή, το Ισλαμαμπάντ εμφανίζεται ως ο πρώτος γνωστός εξαγωγικός πελάτης του συγκεκριμένου συστήματος, προσθέτοντας ένα ακόμη, ιδιαίτερα μακρύ, «χέρι» στο οπλοστάσιό του.

Η αποκάλυψη δεν έγινε μέσω επίσημης ανακοίνωσης για νέα σύμβαση, αλλά μέσα από οπτικό υλικό των ίδιων των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων. Σε επίσημο βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα, αναλυτές εντόπισαν τα τουρκικά συστήματα, μαζί με το αυτοκινούμενο αντιαεροπορικό πυροβόλο ASELSAN KORKUT των 35 χιλιοστών.

Πρόκειται για ακόμη ένα επεισόδιο στη στενή αμυντική σχέση Πακιστάν και Τουρκίας. Το Ισλαμαμπάντ έχει ήδη εντάξει στις δυνάμεις του τουρκικά AKINCI και Bayraktar TB2, ενώ έχει προχωρήσει και στην προμήθεια τουρκικών πυρομαχικών, δημιουργώντας σταδιακά ένα ευρύτερο οικοσύστημα τουρκικής προέλευσης.

Ένα καμικάζι που δεν θυμίζει τα μικρά αναλώσιμα UAV

Το K2 βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική κατηγορία από τα μικρά, χαμηλού κόστους περιφερόμενα πυρομαχικά που έχουν γίνει γνωστά από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη χρήση ιρανικών Shahed.

Η Baykar το παρουσιάζει ως το μεγαλύτερο καμικάζι της κατηγορίας του: Βάρος απογείωσης έως 800 κιλά, κεφαλή έως 200 κιλά, ταχύτητα άνω των 200 χλμ./ώρα, αυτονομία πάνω από 13 ώρες και βεληνεκές που ξεπερνά τα 2.000 χιλιόμετρα.

Τα μεγέθη αυτά μετατρέπουν το K2 από ένα απλό περιφερόμενο πυρομαχικό σε ένα σύστημα που μπορεί να λειτουργήσει ως όπλο βαθιάς κρούσης, διευρύνοντας σημαντικά την ακτίνα στην οποία μπορεί να επιχειρήσει ο χρήστης του.

Το σύστημα έχει δοκιμαστεί σε σμήνη με τεχνητή νοημοσύνη, σε περιβάλλοντα χωρίς GNSS, αλλά και σε συνεργασία με τα τουρκικά μη επανδρωμένα TB2, TB3 και AKINCI. Η δυνατότητα αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς δείχνει προς μια κατεύθυνση όπου τα UAV δεν λειτουργούν πλέον ως μεμονωμένες πλατφόρμες, αλλά ως τμήματα ενός ευρύτερου δικτυωμένου συστήματος μάχης.

Για τη Νότια Ασία, η επιχειρησιακή διάσταση είναι προφανής. Σε θεωρητικό επίπεδο, ένα τέτοιο σύστημα προσφέρει τη δυνατότητα προσβολής στόχων σε μεγάλο βάθος — από στρατιωτικές βάσεις και εγκαταστάσεις έως λιμενικές υποδομές και κρίσιμους κόμβους — χωρίς να χρειάζεται να εισέλθει επανδρωμένο αεροσκάφος στην ίδια περιοχή κινδύνου.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή: το βάθος της απειλής δεν καθορίζεται πλέον μόνο από την ακτίνα δράσης ενός μαχητικού αεροσκάφους.

Παρά ταύτα, σημαντικές λεπτομέρειες της πακιστανικής προμήθειας παραμένουν άγνωστες. Ο αριθμός των K2 που αποκτήθηκαν, η αξία της σύμβασης και το ακριβές χρονοδιάγραμμα των παραδόσεων δεν έχουν ανακοινωθεί.

Στον αντίποδα, το KORKUT προστατεύει την «ομπρέλα»

Εάν το K2 αντιπροσωπεύει το μακρύ χέρι της κρούσης, το KORKUT βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη πλευρά της εξίσωσης: στην κοντινή αεράμυνα.

Το τουρκικό αυτοκινούμενο σύστημα φέρει δίδυμα πυροβόλα των 35 χιλιοστών, με ρυθμό πυρός που φτάνει έως τις 1.100 βολές το λεπτό και αποτελεσματικό βεληνεκές περί τα 4 χιλιόμετρα. Διαθέτει, μεταξύ άλλων, τα πυρομαχικά αέρος ATOM, σχεδιασμένα να εκρήγνυνται κοντά στον στόχο και να δημιουργούν πυκνό νέφος θραυσμάτων.

Πακιστάν: Παρουσίασε επισήμως τα νέα τουρκικά όπλα, «δώρο» του Ερντογάν- Ποια είναι τα καμικάζι Baykar K2 εμβέλειας 2.000 χλμ. και το αυτοκινούμενο αντιαεροπορικό πυροβόλο ASELSAN KORKUT των 35 χιλιοστών

Η σχεδίασή του το καθιστά κατάλληλο για την αντιμετώπιση drones, πυραύλων κρουζ και άλλων χαμηλά ιπτάμενων απειλών, ενώ η δυνατότητα βολής εν κινήσει προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο επιβιωσιμότητας και ευελιξίας στο πεδίο της μάχης.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν περιορίζεται στο KORKUT.

Στο ίδιο υλικό της πακιστανικής Αεροπορίας, αναλυτές εντόπισαν επίσης κινεζικά συστήματα HQ-17AE, αλλά και τουρκικούς πύργους ŞAHİN για την αντιμετώπιση μη επανδρωμένων απειλών.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή μίας πολυεπίπεδης ασπίδας, στην οποία κινεζικά και τουρκικά συστήματα συνυπάρχουν σε διαφορετικούς ρόλους: από την εγγύς προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων έως την αντιμετώπιση drones και άλλων χαμηλά ιπτάμενων στόχων.

Πόσα KORKUT αγοράστηκαν παραμένει άγνωστο.

Η γεωπολιτική διάσταση

Η χρονική συγκυρία δεν είναι αδιάφορη. Το Πακιστάν εντάσσεται όλο και πιο καθαρά σε ένα ευρύτερο αμυντικό πλέγμα που συνδέει το Ισλαμαμπάντ με τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία, δημιουργώντας νέες ισορροπίες σε μία περιοχή όπου οι σχέσεις ασφάλειας μεταβάλλονται ταχύτατα.

Για την Ινδία, η εμφάνιση του K2 στο πακιστανικό οπλοστάσιο έχει ιδιαίτερη σημασία.

Ένας στόχος που μπορεί θεωρητικά να απειληθεί σε βάθος άνω των 2.000 χιλιομέτρων δεν αντιμετωπίζεται με την ίδια λογική με ένα συμβατικό συνοριακό UAV. Η απειλή αποκτά διαφορετική γεωγραφία και απαιτεί αντίστοιχα διαφορετική αρχιτεκτονική επιτήρησης, έγκαιρης προειδοποίησης και αεράμυνας.

Για την Ελλάδα, ωστόσο, η εξέλιξη στέλνει ένα διαφορετικό μήνυμα — βιομηχανικό, τεχνολογικό αλλά και γεωπολιτικό.

Η τουρκική αμυντική βιομηχανία δεν εξάγει πλέον μόνο TB2.

Εξάγει μία ολόκληρη οικογένεια συστημάτων: από πλατφόρμες αναγνώρισης και μη επανδρωμένα αεροσκάφη έως καμικάζι μεγάλου βεληνεκούς, αντιαεροπορικά πυροβόλα και συστήματα αντιμετώπισης drones.

Και το γεγονός ότι αυτά τα συστήματα καταλήγουν σε έναν πελάτη που διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο και βρίσκεται σε διαρκή στρατηγική αντιπαράθεση με την Ινδία δείχνει κάτι ευρύτερο: η τουρκική αμυντική βιομηχανία επιχειρεί να μετατρέψει τα προϊόντα της από μεμονωμένες εξαγωγικές επιτυχίες σε ένα ολοκληρωμένο οικοσύστημα πολεμικών δυνατοτήτων.

Το K2 και το KORKUT, από διαφορετικές πλευρές του ίδιου επιχειρησιακού χάρτη, υπηρετούν ακριβώς αυτή τη λογική.

Το ένα επεκτείνει το βεληνεκές της κρούσης σε βάθος χιλιάδων χιλιομέτρων.

Το άλλο επιχειρεί να διασφαλίσει ότι, στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, ο αντίπαλος δεν θα μπορέσει να περάσει.