Πέθανε η αντάρτισσα, Κατίνα Μανιτάρα – Aγωνίστρια του ΕΑΜ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας – Σήμερα στη Ριτσώνα η τελετή καύσης

“Το σίδερο στο κεφάλι θα το πάρω μαζί μου – Είναι το καλύτερο παράσημο”. Εφυγε πλήρης ημερών η Κατίνα Μανιτάρα αγωνίστρια του ΕΑΜ.

“Το ΚΚΕ, με μεγάλη λύπη, αποχαιρετά την αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης και μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας Κατίνα Μανιτάρα, που “έφυγε” την Τρίτη, πλήρης ημερών, από τη ζωή”, αναφέρεται σε ανακοίνωση του κόμματος.

Στην προμετωπίδα της ανακοίνωσης του ΚΚΕ υπάρχουν τα εξής λόγια της Κ. Μανιτάρα: “Το σίδερο στο κεφάλι θα το πάρω μαζί μου στον τάφο. Είναι το καλύτερο παράσημο από την αγωνιστική μου ζωή και είναι μεγάλη τιμή για εμένα, Κατίνα“.

Στην ανακοίνωση σημειώνεται:

“Η Κατίνα Μανιτάρα γεννήθηκε στις 14 Μάρτη του 1932 στο χωριό Μαλανδρίνο Φωκίδας, πρώτο από τα τέσσερα παιδιά μίας φτωχής εργατοαγροτικής οικογένειας, που “βγήκε ολόκληρη στο βουνό”. Η τριπλή φασιστική – ναζιστική κατοχή την βρήκε μαθήτρια του δημοτικού. Μικρό παιδί, στα 14 της χρόνια, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του βασανισμού του πατέρα της από παρακρατικούς και τον επόμενο χρόνο ξυλοκοπήθηκε και η ίδια άγρια για να μαρτυρήσει την τοποθεσία του πατέρα της.

Η Κατίνα Μανιτάρα οργανώθηκε στα Αετόπουλα το 1942 και έδρασε στις περιοχές της Φωκίδας. Το 1947 πέρασε στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, στα ρουμελιώτικα τμήματα, τα οποία αποτελούνταν κατά περίπου 40% από γυναίκες μαχήτριες και στη συνέχεια υπάχθηκε στη 2η Μεραρχία του Κλιμακίου Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας (ΚΓΑΝΕ). Αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών του ΚΓΑΝΕ και αναδείχθηκε σε ανθυπολοχαγό του ΔΣΕ.

Συμμετείχε σε πλήθος μαχών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στη μάχη της Άμφισσας, το 1947, με τον θρυλικό καπετάν Διαμαντή, στη Ναυπακτία, όπου τραυματίστηκε στο κεφάλι από θραύσμα σφαίρας, το οποίο “κουβάλησε σε όλη της ζωή”, αλλά και στη μάχη της Καρδίτσας, το 1948, όπου τραυματίστηκε για δεύτερη φορά από θραύσμα όλμου στο πόδι. Πήρε μέρος στην κατάληψη του Καρπενησίου, την ανατίναξη της γέφυρας Κοράκου στον Αχελώο, καθώς και στην κατάληψη του Λιδωρικίου. Συμμετείχε σε όλες τις μάχες του αγώνα του ΔΣΕ έως το 1949, όταν με τις όσες δυνάμεις είχαν απομείνει στη 2η Μεραρχία συγκρούστηκαν με ασύγκριτα υπέρτερες δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού στη Φθιώτιδα, όπου σκοτώθηκε ο καπετάν Διαμαντής.

Το 1949 πιάστηκε, μεταφέρθηκε στη Λαμία όπου βασανίστηκε για να “υπογράψει δήλωση” χωρίς να λυγίσει. Καταδικάστηκε ως ανήλικη σε 3,5 χρόνια φυλακή και κρατήθηκε στις φυλακές Λαμίας, στο Μεταγωγών Αθήνας, στις Φυλακές Αβέρωφ και τέλος στις Φυλακές Ανηλίκων Καλλιθέας, έως την αποφυλάκισή της το 1953. Ακολούθησαν όλες οι βιοποριστικές ταλαιπωρίες της φτώχειας και της αναδουλειάς με τα οποία αντιμετώπισε το αστικό κράτος τους αγωνιστές της Αντίστασης και του ΔΣΕ, βγαίνοντας και πάλι αλύγιστη.

Η Κατίνα Μανιτάρα έζησε μια ζωή δοσμένη στους αγώνες για τα ιδανικά του ΚΚΕ, δίνοντας το “παρών”, με υπερηφάνεια αλλά και με σεμνότητα, στις κινητοποιήσεις και τις εκδηλώσεις του εργατικού κινήματος, του κινήματος των συνταξιούχων και ιδιαιτέρως στις προσπάθειες για την ανάδειξη της ιστορίας των μεγάλων λαϊκών αγώνων.

Υπήρξε δραστήριο μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και ΔΣΕ, στο παράρτημα του Βύρωνα και της Ένωσης Φίλων Μνήμης Καπετάν Διαμαντή. Το τελευταίο διάστημα φιλοξενήθηκε στο “Σπίτι του Αγωνιστή””.

Η κηδεία της Κατίνας Μανιτάρα έγινε, εχθές, Πέμπτη 6 Ιουνίου, στις 10:30, στον Βύρωνα και σήμερα, Παρασκευή, θα πραγματοποιηθεί στη Ριτσώνα η τελετή καύσης, σύμφωνα με την επιθυμία της.

Όταν την ψέκασαν τα ΜΑΤ

Το 2016 σε ηλικία 85 ετών η Κατίνα Μανιτάρα, παρά την ηλικία της, ήταν για άλλη μια φορά μπροστά στους αγώνες. Ήταν η γυναίκα της οποίας η φωτογραφία έκανε τον γύρω των ΜΜΕ και του διαδικτύου, καθώς κάλυπτε το πρόσωπο της στον ψεκασμό των συνταξιούχων με χημικά από τα ΜΑΤ, έξω από το Μέγαρο Μαξίμου.