Πέθανε ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας, Αντιναύαρχος του ΠΝ, μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα και πρώην Υπουργός της ΝΔ – Ήταν 95 ετών, παιδικός φίλος της Αλίκης Βουγιουκλάκη και προσωπικός φίλος του τέως Βασιλέως Κωνσταντίνου

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών μια εμβληματική μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα, ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας, Αντιναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και πρώην Υπουργός της ΝΔ.

Ο Παπαδόγγονας υπήρξε στενός φίλος του πρώην Βασιλέως Κωνσταντίνου και παιδικός φίλος της Αλίκης Βουγιουκλάκη, καθ’ ότι οι πατεράδες τους βρέθηκαν πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής.

Πιο συγκεκριμένα, ο Υποστράτηγος Διονύσιος Παπαδόγγονας , πατέρας του Αλεξάνδρου, διετέλεσε Διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πελοπόννησο, ενώ ο πατέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη υπήρξε διορισμένος Νομάρχης Αρκαδίας επί Κατοχής.

Σε ηλικία 95 ετών έφυγε από τη ζωή ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας, αντιναύαρχος εν αποστρατεία του Πολεμικού Ναυτικού και εξέχουσα πολιτική προσωπικότητα της μεταπολιτευτικής περιόδου, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Α΄ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας και κατείχε καίρια υπουργικά χαρτοφυλάκια σε διαδοχικές κυβερνήσεις. Τα τελευταία του χρόνια νοσηλευόταν στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή.

Γεννημένος στην Τρίπολη, προερχόταν από οικογένεια με έντονο στρατιωτικό αποτύπωμα, καθώς ήταν γιος του υποστράτηγου Διονυσίου Παπαδόγγονα, ο οποίος διετέλεσε αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου κατά την περίοδο της Κατοχής – μια κληρονομιά που σκίασε αλλά και σημάδεψε τη δημόσια διαδρομή του.

Ακολούθησε λαμπρή στρατιωτική πορεία, αποφοιτώντας από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και συνεχίζοντας σπουδές στη Ναυτική Σχολή Πολέμου και στη Σχολή Άμυνας του ΝΑΤΟ. Μετεκπαιδεύτηκε σε εξειδικευμένες σχολές στην Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ αυτών οι Σχολές Υποβρυχίων και Ναρκοπολέμου, καθώς και στη Σχολή Οικονομικών του Ναυτικού. Υπηρέτησε τόσο σε πολεμικά πλοία και υποβρύχια όσο και σε επιτελικές θέσεις, αποκτώντας βαθιά γνώση της επιχειρησιακής και στρατηγικής διάστασης των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το 1973, σε μια από τις πιο ταραγμένες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό κίνημα του Ναυτικού. Η δράση του αυτή τον οδήγησε στη σύλληψη από το καθεστώς της χούντας και στη φυλάκισή του στο διαβόητο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, το 1974, επανήλθε στο Πολεμικό Ναυτικό ως μηδέποτε διωχθείς, ωστόσο η επιστροφή του υπήρξε σύντομη, καθώς επέλεξε να παραιτηθεί για να αφοσιωθεί στην πολιτική.

Εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία και ανέλαβε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας την περίοδο 1974–1977, σε μια κρίσιμη φάση για την ανασυγκρότηση της χώρας. Μετά την επανεκλογή του το 1977, ανέλαβε το υπουργείο Συγκοινωνιών, στο οποίο παρέμεινε έως το 1980.

Κατά τη διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, επέστρεψε στο προσκήνιο ως αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας (1990–1991) και αργότερα, για δεύτερη φορά, ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, από τον Δεκέμβριο του 1992 έως τις εκλογές του Οκτωβρίου του 1993.

Η πολιτική του διαδρομή χαρακτηρίστηκε από σφοδρές αντιπαραθέσεις. Ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας συγκρούστηκε ανοιχτά με τον εφοπλιστή Γεράσιμο Αγούδημο, που τότε κυριαρχούσε στις γραμμές της λεγόμενης «άγονης γραμμής». Παράλληλα, ως αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, βρέθηκε σε έντονη σύγκρουση με τον τότε υπουργό Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, κυρίως για ζητήματα στρατηγικής και αμυντικής πολιτικής.

Μετά την εκλογική ήττα της Νέας Δημοκρατίας το 1993, παρέμεινε ενεργός στον δημόσιο διάλογο, στηρίζοντας σταθερά το «Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου» Ελλάδας–Κύπρου, το οποίο υιοθετήθηκε από τις κυβερνήσεις των Ανδρέα Παπανδρέου και Γλαύκου Κληρίδη, σε αντίθεση με άλλες φωνές στο εσωτερικό της παράταξής του.

Η προσφορά του αναγνωρίστηκε και τιμήθηκε εντός και εκτός Ελλάδας. Ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄ του απένειμε τον Ταξιάρχη του Φοίνικος, τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου και το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας. Παράλληλα, έλαβε τον Ταξιάρχη του Τάγματος Αξίας της Γαλλίας και τον Ταξιάρχη του Τάγματος Βλαδιμηρέσκου της Ρουμανίας, ενώ ως πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος τιμήθηκε και από τον Πρίγκιπα Αλβέρτο.

Με τον θάνατό του, κλείνει ένα κεφάλαιο που συνδέει τη στρατιωτική τιμή, την πολιτική σύγκρουση και τις αντιφάσεις της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.