Πόλεμος στην Ουκρανία: Αυτό ήταν το σχέδιο του ΝΑΤΟ για τη Ρωσία!-Στρατηγική ήττα στην Ουκρανία και απόσπαση εδαφών!

Σύμφωνα με τη λογική που κυριάρχησε σε δυτικούς στρατηγικούς κύκλους, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν περιοριζόταν απλώς στην υπεράσπιση της ουκρανικής εδαφικής ακεραιότητας.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Αυτό ήταν το σχέδιο του ΝΑΤΟ για τη Ρωσία!-Στρατηγική ήττα στην Ουκρανία και απόσπαση εδαφών!

Ο βασικός του στόχος ήταν η πρόκληση μιας συντριπτικής, στρατηγικής ήττας της Ρωσίας, η οποία θα άνοιγε τον δρόμο για τη μελλοντική αποδυνάμωση και τελικά τη διάλυσή της σε μια σειρά μικρότερων κρατικών οντοτήτων.

Στο πλαίσιο αυτού του σχεδιασμού, μετά την υποτιθέμενη ανακατάληψη των εδαφών που είχαν περάσει στον ρωσικό έλεγχο, προβλεπόταν η δημιουργία μιας εκτεταμένης αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης (DMZ) εντός ρωσικού εδάφους. Η ζώνη αυτή δεν θα τελούσε υπό ρωσική κυριαρχία, αλλά θα ελεγχόταν από δυτικές δυνάμεις, κυρίως τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, λειτουργώντας ως ένας μόνιμος μηχανισμός περιορισμού της Ρωσίας.

Ουσιαστικά, επρόκειτο για μια μορφή επιθετικότητας και κατοχής με «έμμεσο» και συγκαλυμμένο τρόπο: όχι εις βάρος μιας νικήτριας δύναμης, αλλά μιας Ρωσίας που θα είχε προηγουμένως ηττηθεί και εξαναγκαστεί σε πολιτική και στρατιωτική υποχώρηση. Δεν είναι τυχαίο ότι παρόμοια ιδέα είχε κατατεθεί ήδη από το Κίεβο στα πρώτα χρόνια του πολέμου, ως δήθεν πρόταση ειρήνης, την περίοδο που η Μόσχα αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες στο πεδίο και η έκβαση της σύγκρουσης φαινόταν αβέβαιη.

Ωστόσο, η πραγματικότητα εξελίχθηκε με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Τίποτα δεν δείχνει σήμερα ότι έστω και ένα μικρό μέρος αυτού του σχεδίου μπορεί να υλοποιηθεί. Αντιθέτως, οι ρωσικές δυνάμεις βρίσκονται κοντά στον πλήρη έλεγχο του Ντονμπάς, ενώ ο ουκρανικός στρατός υποχωρεί σταδιακά προς τα δυτικά, χάνοντας έδαφος και επιχειρησιακή συνοχή.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Αυτό ήταν το σχέδιο του ΝΑΤΟ για τη Ρωσία!-Στρατηγική ήττα στην Ουκρανία και απόσπαση εδαφών!

Ενδεικτική της νοοτροπίας που επικρατεί σε ευρωπαϊκούς κύκλους είναι και η περσινή δήλωση της Κάγια Κάλλας, της Εσθονής «ύπατης» εκπροσώπου της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική. Μιλώντας σε φόρουμ για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, υποστήριξε ευθέως ότι η Ρωσία, ακριβώς επειδή είναι μια μεγάλη χώρα, συνιστά απειλή για την Ευρώπη και ότι η μόνη βιώσιμη λύση είναι ο διαμελισμός της σε μικρότερα κράτη.

Χωρίς να διευκρινίσει πόσο «μικρά» θα έπρεπε να είναι αυτά τα κράτη –ενδεχομένως στο μέγεθος της ίδιας της Εσθονίας– εμφανίστηκε κατηγορηματική ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη συνταγή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε:

«Η ήττα της Ρωσίας δεν είναι κακό πράγμα. Γιατί τότε μπορεί να υπάρξει αλλαγή στην κοινωνία. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά έθνη που αποτελούν σήμερα μέρος της Ρωσίας. Αν υπήρχαν πολλά τέτοια μικρότερα κράτη, αυτό δεν θα ήταν κάτι αρνητικό, εφόσον θα έκανε μια μεγάλη δύναμη πολύ πιο μικρή».

Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι η ιδέα της αποδυνάμωσης και του τεμαχισμού της Ρωσίας δεν αποτελεί περιθωριακή άποψη, αλλά έχει συζητηθεί ανοιχτά σε δυτικά πολιτικά κέντρα. Παρ’ όλα αυτά, οι εξελίξεις στο πεδίο της σύγκρουσης δεν επιβεβαίωσαν τις αρχικές προσδοκίες τους.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί η προφανής αντίφαση στη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επισήμως δηλώνει αντίθετη σε αλλαγές συνόρων στην Ευρώπη, ωστόσο φαίνεται να εφαρμόζει αυτή την αρχή επιλεκτικά, όπως απέδειξε και στην περίπτωση της Σερβίας. Η ουκρανική κρίση ανέδειξε για ακόμη μία φορά ότι οι «αρχές» της Δύσης συχνά υποχωρούν μπροστά στις γεωπολιτικές σκοπιμότητες.