Πως γίνεται η Ελλάδα να θεωρεί… “άχρηστα” τα ρυμουλκούμενα πυροβόλα Μ114Α1 των 155 χιλ και οι Ουκρανοί να τα θέλουν απεγνωσμένα;

Οπλισμός προς την Ουκρανία που αποσύρουμε από τα αποθέματά μας —συμπεριλαμβανομένων και των 60 αυτοκινούμενων οβιδοβόλων M110A2 διαμετρήματος 203 mm— ενδέχεται στο μέλλον να αποδειχθεί χρήσιμος και για την άμυνα της χώρας μας σε κάθε πιθανό στρατιωτικό επεισόδιο.

Σε βίντεο που κοινοποίησε στο Telegram η Επιχειρησιακή Διοίκηση «Δύση» της Ουκρανίας, εμφανίζεται ένα ρυμουλκούμενο οβιδοβόλο M114A1 σε χρήση από ουκρανικό πλήρωμα κατά την εκπαίδευση. Πέρυσι η Ελλάδα πούλησε 72 τέτοια όπλα σε τσεχικές ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες, κατά πληροφορίες, πιθανόν τα μετέπωλησαν στην Ουκρανία. Το M114A1 πρόκειται για παραλλαγή του M114 του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που έχει τροποποιηθεί με βάση το ρυμουλκούμενο M1A2 των 155 mm. Στις αναρτήσεις του βίντεο αναφέρεται ότι το πυροβόλο ανήκει στην 5η Ταξιαρχία Εφόδου της Επιχειρησιακής Διοίκησης «Δύση».

Παράλληλα, η Αθήνα προετοιμάζει ένα μεγάλο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο: δεκάδες συστήματα βαρέος πυροβολικού και εκατοντάδες χιλιάδες βλήματα που θα αυξήσουν σημαντικά τη δύναμη πυρός της Ουκρανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο του υπουργείου Άμυνας, 60 αυτοκινούμενα M110A2 και περίπου 150.000 βλήματα για αυτά πρόκειται να διαβιβαστούν μέσω της Τσεχίας, μαζί με χιλιάδες ρουκέτες των 70 mm και 127 mm (τύπου Zuni). Το συνολικό πακέτο εκτιμάται σε πάνω από 199 εκατομμύρια ευρώ.

Όλα τα όπλα που περιλαμβάνονται στην αποστολή έχουν στην Ελλάδα χαρακτηριστεί ως «μη επιχειρησιακά απαραίτητα» (MEASE) — δηλαδή προέρχονται από αποθέματα που θεωρούνται παρωχημένα για τις δικές μας δυνάμεις. Το M110A2, μολονότι ισχυρό, είναι παλαιό και κάθε βλήμα του μπορεί να ξεπερνά τα 100 κιλά. Με το σύστημα HERA το M110A2 μπορεί να φθάσει σε βεληνεκές έως και 30 χλμ., ενώ το οπλοστάσιο περιλαμβάνει διάφορους τύπους βλημάτων: M106, M650 HERA, M404 ICM και M509A1 DPICM.

Σύμφωνα με αναλυτές, τα συστήματα αυτά θα μπορούσαν να αποβούν χρήσιμα ιδιαίτερα στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Αιγαίου σε ένα ενδεχόμενο σύγκρουσης με την Τουρκία — δηλαδή σε σενάριο όπου η Ελλάδα θα χρειαστεί σημαντική ισχύ πυρός.

Ταυτόχρονα, διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι ΗΠΑ, Γαλλία και χώρες της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ έχουν προσεγγίσει την Αθήνα ώστε να εξεταστεί και η ενδεχόμενη μεταπώληση ορισμένων από τα 24 Mirage 2000‑5 της ΠΑ.

Στον δημόσιο διάλογο ωστόσο ξεπροβάλλει σκεπτικισμός: πολλοί υποστηρίζουν ότι οι «εταίροι» ενδιαφέρονται κυρίως για εμπορικά οφέλη —όπλα και συμβόλαια— και όχι για την ασφάλεια των συνόρων της Ευρώπης. Η εκτίμηση αυτή συνοδεύεται από την καχυποψία ότι οι διεθνείς συγκυρίες —και η «μπίζνα» της πολεμικής βιομηχανίας με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία— εξυπηρετούν κυρίως οικονομικά συμφέροντα.

Παράλληλα, επισημαίνεται ότι η εσωτερική πίεση που αντιμετωπίζει η Τουρκία υπό τον Ερντογάν μπορεί να οδηγήσει σε ρητορική ή και πρακτικές εξαγωγής εντάσεων προς το Αιγαίο, εξέλιξη που ανησυχεί αξιωματούχους στην Αθήνα.

Και καταλήγουν πολλοί με την ίδια, ουσιαστική απορία: τι ακριβώς κερδίζει η Ελλάδα από αυτές τις κινήσεις; Διότι οι απώλειες —σε πυρομαχικά, συστήματα και επιχειρησιακές δυνατότητες— γίνονται εύκολα αντιληπτές.