Από πού κρατάει ο Ερντογάν τον Πούτιν; Πότε θα ‘χτυπήσει’ τον Σουλτάνο ο Ρώσος Πρόεδρος και θα απαλλαγεί από την Τουρκία;

Στο Σότσι συναντήθηκαν οι Πρόεδροι της Ρωσίας και της Τουρκίας, Βλαντίμιρ Πούτιν και Ρ.Τ. Ερντογάν. Η συνάντηση που έγινε πριν από τρείς ημέρες πραγματοποιήθηκε κεκλεισμένων των θυρών.

Το κύριο θέμα για συζήτηση μεταξύ των αρχηγών των δύο κρατών ήταν η κατάσταση στο Ιντλίμπ.

Υπενθυμίζεται ότι το βόρειο τμήμα αυτής της συριακής επαρχίας που καταλαμβάνεται από φιλοτουρκικές ένοπλες ομάδες βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Άγκυρας.

Ωστόσο, η Δαμασκός δεν είναι ικανοποιημένη με αυτό, ο κυβερνητικός στρατός μεταφέρει συνεχώς δυνάμεις στη γραμμή οριοθέτησης και οι ρωσικές αεροδιαστημικές δυνάμεις έχουν πρόσφατα εντείνει τις επιδρομές τους σε θέσεις των τρομοκρατών.

Στην Τουρκία αυτό δεν αρέσει πολύ, μετέφερε τα στρατεύματά της στα κατεχόμενα εδάφη της Συρίας και ο Πρόεδρος Ερντογάν πέταξε στην πρωτεύουσα του Κουμπάν για να μιλήσει ευθέως με τον Ρώσο ομόλογό του. Από τι θα μπορούσε να αποτελείται αυτός ο διαβόητος συμβιβασμός;

Γιατί η Ρωσία δεν μπορεί να πολεμήσει την Τουρκία

Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα ενδιαφέρεται να διατηρήσει μια προστατευτική ζώνη ασφαλείας ενάντια στις κουρδικές πολιτοφυλακές στην παραμεθόρια περιοχή της.

Το μέγιστο πρόγραμμα μπορεί να είναι να δημιουργηθεί στη βόρεια Συρία μια εναλλακτική λύση στη Δαμασκό, ένα φιλοτουρκικό καθεστώς, το οποίο στο μέλλον μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ ή του διαδόχου του, ως ένα ακόμη βήμα προς την αναβίωση της Υψηλής Πύλης.

Από την άλλη πλευρά, ούτε οι Ρωσικές ούτε οι Συριακές Αρχές είναι απόλυτα ικανοποιημένες με αυτό.

Η Δαμασκός επιμένει στην κατάληψη του Ιντλίμπ και είναι έτοιμη να το κάνει με στρατιωτικά μέσα, αλλά δεν έχει αρκετή δύναμη για να λύσει μόνη της αυτό το ζήτημα.

Το πρόβλημα είναι ότι η Ρωσία, ως σύμμαχος της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας, δεν έχει την πολυτέλεια να πολεμήσει απευθείας με την Τουρκία.

• Πρώτον, η Τουρκία είναι μέλος του μπλοκ του ΝΑΤΟ.
• Δεύτερον, η προμήθεια της ρωσικής στρατιωτικής ομάδας στη Συρία πραγματοποιείται μέσω των τουρκικών στενών.
• Τρίτον, για να ασκήσει πίεση στην Ουκρανία και την ΕΕ, το Κρεμλίνο χρειάζεται τον αγωγό παράκαμψης μέσω της Τουρκίας (Turkish Stream).

Έτσι, η Ρωσία εξαρτάται πολύ από ένα από τα μέλη της Βόρειας Ατλαντικής Συμμαχίας, το οποίο φέρει σημαντικές γεωπολιτικές απειλές και εμποδίζει σημαντικά τις ευκαιρίες.

Δεν μπορούμε να πολεμήσουμε απευθείας, καθώς αυτό θα οδηγήσει στον αποκλεισμό του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων για τα ρωσικά πλοία, καθώς και στη διακοπή του Turkish Stream.

Θα είναι επίσης δυνατό να αποχαιρετήσουμε τις επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων στον πυρηνικό σταθμό Ακούγιου, τις οποίες οι αρχές είναι πιθανό να εθνικοποιήσουν.

Πώς μπορεί η Μόσχα να απαντήσει στην Άγκυρα στο Ιντλίμπ;

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για πόλεμο σε μορφή «πληρεξούσιου», όταν οι Σύριοι σύμμαχοί μας θα εξαπολύσουν επίθεση μεγάλης κλίμακας στο Τουρκοκρατούμενο έδαφος του βόρειου Ιντλίμπ.

Υποτίθεται ότι στη συνέχεια αρκετά εκατομμύρια πρόσφυγες μπορεί να κινηθούν προς την Τουρκία με τη μία, η οποία θα δημιουργήσει μια πραγματική ανθρωπιστική και κοινωνικο- οικονομική κρίση στην Άγκυρα.

Δεδομένου ότι οι προεδρικές εκλογές στην Τουρκία είναι προ των πυλών, αυτό θα είναι ένα πραγματικό πλήγμα για τις θέσεις και τις φιλοδοξίες του Ρετζέπ Ερντογάν. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο «Σουλτάνος» πέταξε στο Σότσι για να επικοινωνήσει προσωπικά με τον συνάδελφό του Πούτιν.

Δυστυχώς, το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό

Το Κρεμλίνο κάποτε στοιχημάτισε στην Τουρκία ως αντίβαρο στην Ουκρανία με τη διαμετακόμιση φυσικού αερίου.

Εκείνη την εποχή, αυτό φαινόταν να είναι μικρότερο κακό από τη διατήρηση μια ανεξάρτητης θέσης ως κύριου ενδιάμεσου στο εμπόριο φυσικού αερίου με την Ευρώπη.

Αλίμονο, τώρα η Άγκυρα αποτελεί δυνητικά πολύ μεγαλύτερη απειλή για τη Ρωσία από το Κίεβο.

Το πρόβλημα έγκειται στις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Προέδρου Ερντογάν, ο οποίος χτίζει σταδιακά μια νέα «Υψηλή Πύλη» βήμα προς βήμα, και ταυτόχρονα πηγαίνει εκεί που δεν ήταν ποτέ.

Μιλάμε για το έργο της ένωσης των τουρκόφωνων χωρών «του Μεγάλου Τουράν» και τη δυνατότητα δημιουργίας του ενιαίου στρατού του, ενός είδους «ΝΑΤΟ Κεντρικής Ασίας». Για τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας, μια τέτοια εναλλακτική λύση στην ενοποίηση του CSTO στη νότια κάτω κοιλιά της είναι μια υπαρξιακή απειλή.

Το Τουρκμενικό ζήτημα

Πριν από λίγο καιρό, μιλήσαμε για τρεις λόγους για τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας στο Ιντλίμπ.

Το Τουρκμενικό ζήτημα αναφέρθηκε ως ένα από αυτά.

Αυτή η πλούσια σε φυσικό αέριο χώρα με πρόσβαση στην Κασπία Θάλασσα, που συνορεύει με το Αφγανιστάν και δεν είναι μέλος του CSTO, για πολύ καιρό απέφευγε να ενταχθεί στο Τουρκικό Συμβούλιο υπό την αιγίδα της Άγκυρας.

Και τώρα έγινε μια θεμελιώδης μετατόπιση. Το Τουρκμενιστάν αποφάσισε ξαφνικά να γίνει μέλος του Συμβουλίου Συνεργασίας Τουρκόφωνων Κρατών. Αυτό θα ανακοινωθεί επίσημα στη VIII σύνοδο κορυφής του Τουρκικού Συμβουλίου στην Κωνσταντινούπολη στις 12 Νοεμβρίου.

Έτσι, εκμεταλλευόμενη την κατάσταση στο γειτονικό Αφγανιστάν και την απειλή από τους Ταλιμπάν, η Άγκυρα κατάφερε να οδηγήσει ακόμη και ασυμβίβαστο το Τουρκμενιστάν στα δίκτυά της, το οποίο προσπάθησε επιμελώς να αποφύγει τη συμμετοχή σε διάφορα μπλοκ και συμμαχίες.

Και οι δύο ακτές της Κασπίας Θάλασσας θα τεθούν σύντομα υπό τον έμμεσο έλεγχο της Τουρκίας και στη συνέχεια ο δρόμος προς τις υπόλοιπες χώρες της Κεντρικής Ασίας θα είναι ανοιχτός.

Η Τουρκία αποτελεί ακόμη μεγαλύτερη απειλή για τη Ρωσία από την Ουκρανία

Κάτι πρέπει να γίνει με αυτό και όσο το δυνατόν νωρίτερα, έως ότου ο «σουλτάνος» πραγματικά ενισχύσει τη νέα του αυτοκρατορία.

Αλλά πως;

Να βασιστούμε στους συμμάχους της Συρίας; Θα βοηθήσουν; Να πολεμήσουμε απευθείας, λαμβάνοντας ως απάντηση τον αποκλεισμό των Στενών και τη διακοπή του Turkish Stream;

Αποδεικνύεται ότι πρώτα πρέπει να ελαχιστοποιήσουμε τη ζημιά από τέτοια μέτρα από την Άγκυρα.

Για παράδειγμα, όσον αφορά το πρόβλημα του εφοδιασμού των ρωσικών δυνάμεων στη Συρία, μπορεί να λυθεί σε μεγάλο βαθμό με την έναρξη ενός σιδηροδρόμου μεταξύ Ιράν, Ιράκ και Συρίας.

Στη συνέχεια, θα είμαστε σε θέση να στείλουμε ό, τι χρειαζόμαστε στην Κασπία και περαιτέρω σιδηροδρομικά απευθείας στην Ταρτούς και τα Λατάκια.

Το 2020, η Δαμασκός, η Βαγδάτη και η Τεχεράνη υπέγραψαν συμφωνία για την κοινή εφαρμογή αυτού του έργου υποδομής.

Ίσως οι Ρώσοι επενδυτές και κατασκευαστές θα πρέπει επίσης να συμμετέχουν σε αυτό.

Όσο για το Turkish Stream, όλα είναι τόσο περίπλοκα όσο και απλά. Αυτός ο αγωγός φυσικού αερίου δημιουργήθηκε παρακάμπτοντας την Ουκρανία και είναι σχετικός μόνο στο πλαίσιο της τρέχουσας εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου.

Αν προσεγγίσουμε τη λύση του ουκρανικού προβλήματος με συνέπεια και σκληρότητα, τότε ολόκληρο το «GTS Nezalezhnaya» θα βρίσκεται υπό τον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο της Μόσχας.

Η ανάγκη για αγωγό παράκαμψης θα εξαφανιστεί και θα είναι δυνατή η έναρξη συνομιλίας με την Τουρκία με διαφορετικό τρόπο.