Ρένα Παγκράτη: Το «παιδί-θαύμα» με το πολύπλευρο ταλέντο που βγήκε στη σκηνή στα 8 της χρόνια, οι επιτυχίες τις δεκαετίες του 70 και του 80 και το άδικο «τέλος» της

Σαν σήμερα, στις 25 Ιουνίου 1998, έσβησε η Ρένα Παγκράτη, μια από τις πιο γλυκές μορφές της ελληνικής ποπ κουλτούρας των δεκαετιών του ’70 και ’80, έφυγε από τη ζωή στα 49 της χρόνια, κουβαλώντας μέσα της πίκρες, σιωπές και ένα αθόρυβο παράπονο για έναν κόσμο που την ξέχασε.

Ρένα Παγκράτη: Το «παιδί-θαύμα» με το πολύπλευρο ταλέντο που βγήκε στη σκηνή στα 8 της χρόνια, οι επιτυχίες τις δεκαετίες του 70 και του 80 και το άδικο «τέλος» της

Γεννημένη στη Δάφνη Αττικής, στις 13 Μαρτίου 1949, με ρίζες από τη γαλήνια Κέρκυρα, η Ειρήνη Παγκράτη –όπως ήταν το πλήρες όνομά της– έδειξε από νωρίς ότι δεν ήταν ένα παιδί σαν όλα τα άλλα. Η καλλιτεχνική της σπίθα άναψε από τα πρώτα της βήματα και στα μόλις 8 της χρόνια βρέθηκε να παίζει στην παιδική σκηνή του θεάτρου Βρετάνια, μαγνητίζοντας το κοινό με την αθωότητα και το ταλέντο της.

Η ίδια είχε περιγράψει με τρυφερότητα εκείνες τις αναμνήσεις, λέγοντας πως ένιωθε σαν να είχε γεννηθεί πάνω στο σανίδι. Η σπουδαία Έλλη Λαμπέτη την επέλεξε για τον ρόλο της μικρής Άννυ Σάλιβαν, και ακολούθησαν σημαντικές συνεργασίες με το Εθνικό Θέατρο, τον Αλέξανδρο Μινωτή και την Κατίνα Παξινού. Ήταν σαν το θέατρο να την αγκάλιαζε από παιδί, σαν μια μητρική αγκαλιά που όμως –με τα χρόνια– σταμάτησε να τη χωρά.

Στη δεκαετία του ’70, η Ρένα έγινε μέλος του αγαπημένου συγκροτήματος “Νοστράδαμος”, ενώ παράλληλα την ανακάλυψε ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης. Ήταν εκείνος που της έδωσε το ρόλο της χαμογελαστής και επαναστατικής «Κάθριν» στη σειρά “Λούνα Παρκ”. Η σειρά αυτή έγινε σημείο αναφοράς και η Ρένα καθιερώθηκε ως ένα από τα πιο φρέσκα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης.

Στη συνέχεια, πέρασε στον κινηματογράφο, όπου και συμπρωταγωνίστησε σε ταινίες δίπλα σε μεγάλους κωμικούς της εποχής – Στάθη Ψάλτη, Ρένα Βλαχοπούλου – γεμίζοντας τις οθόνες με χιούμορ, φως και νεανική ανεμελιά. Η φωνή της, η παρουσία της, εκείνο το γλυκό χαμόγελο που έκρυβε παιδικότητα και ειλικρίνεια, την έκαναν αγαπητή σε μια ολόκληρη γενιά.

Όμως το φως της σκηνής δεν μένει πάντα αναμμένο για όλους. Τα χρόνια πέρασαν, οι προτάσεις λιγόστεψαν, και η Ρένα άρχισε να αποσύρεται από τα φώτα που κάποτε της ανήκαν. Η απόσυρση αυτή δεν ήταν επιλογή αλλά μοίρα – κι αυτή η σιωπηλή εξαφάνιση από το προσκήνιο πλήγωσε βαθιά την ψυχή της.

Ρένα Παγκράτη: Το «παιδί-θαύμα» με το πολύπλευρο ταλέντο που βγήκε στη σκηνή στα 8 της χρόνια, οι επιτυχίες τις δεκαετίες του 70 και του 80 και το άδικο «τέλος» της

Μόνη, μακριά από το σανίδι που τόσο αγαπούσε, βυθίστηκε στη μοναξιά και στη δυσκολία της επιβίωσης. Στις 25 Ιουνίου 1998, η Ρένα Παγκράτη έφυγε από τη ζωή, μόνη, στο σπίτι της, έχοντας καταναλώσει υπερβολική δόση ηρεμιστικών. Ήταν μια πράξη απελπισίας, μια σπαρακτική σιωπηλή κραυγή για όλα όσα δεν ειπώθηκαν, για την αγάπη που χάθηκε, για την τέχνη που έπαψε να την αγκαλιάζει.

Η αποχαιρετιστήρια επιστολή της – συγκλονιστική μέσα στην απλότητά της – μιλούσε για την απογοήτευση, τη λησμονιά και την αχαριστία. Αναφέρθηκε σε λίγους συναδέλφους που στάθηκαν στο πλάι της, και σε πολλούς που απλώς την ξέχασαν.

Η κηδεία της έγινε σε μια γωνιά του Νεκροταφείου του Βύρωνα, μα η μνήμη της συνεχίζει να υπάρχει στις καρδιές όσων τη γνώρισαν μέσα από τις οθόνες και τις σκηνές – σαν μια μικρή, ευγενική φλόγα που ακόμη τρεμοπαίζει γλυκά, κάπου ανάμεσα στο τότε και το τώρα.