Ρωσία: Στο «ψιλό» έχουν πάρει τον Ζελένσκι τα Ρωσικά ΜΜΕ!- «Ποιος ξέρει ποια κοροΐδα θα πληρώσουν για τα 100 Rafale της Ουκρανίας!»

Με σκεπτικισμό και ειρωνεία αντιμετωπίζουν ρωσικά αμυντικά ινστιτούτα και μέσα ενημέρωσης τη συμφωνία-πρόθεση Παρισιού και Κιέβου για την προμήθεια 100 μαχητικών Rafale.

Ρωσία: Στο «ψιλό» έχουν πάρει τον Ζελένσκι τα Ρωσικά ΜΜΕ!- «Ποιος ξέρει ποια κοροΐδα θα πληρώσουν για τα 100 Rafale της Ουκρανίας!»

Κατά τα ίδια, πρόκειται για μια «φωναχτή» αλλά κενή συμφωνία, η οποία –όπως ισχυρίζονται– δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ στη φάση υλοποίησης. Η υπογραφή της «ιστορικής», όπως χαρακτηρίστηκε, δήλωσης συνεργασίας έγινε με φανφάρες, σε μια επίσημη τελετή όπου ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανακοίνωσαν την πρόθεση της Ουκρανίας να αποκτήσει έναν στόλο 100 γαλλικών μαχητικών πολλαπλών ρόλων Rafale.

Ωστόσο, σύμφωνα με το Κέντρο Ανάλυσης Στρατηγικών και Τεχνολογιών (CAST) της Μόσχας, πίσω από τη λαμπερή σκηνή δεν υπάρχει ούτε πραγματική χρηματοδότηση ούτε ουσιαστική δυνατότητα παραγωγής.

«Η ανακοίνωση δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα επικοινωνιακό τέχνασμα, μια προσπάθεια συγκάλυψης της δύσκολης κατάστασης του Ζελένσκι στο μέτωπο και των νέων σκανδάλων διαφθοράς που ταλανίζουν τον στενό του κύκλο», δήλωσε ο διευθυντής του CAST, Ρουσλάν Πούχοφ.

Η συμφωνία ορίζεται για δεκαετή ορίζοντα, με την υπόσχεση η Γαλλία να προμηθεύσει το Κίεβο με ακριβά και προηγμένα αεροσκάφη. Όμως, όπως τονίζουν στρατιωτικές πηγές, το βασικό εμπόδιο είναι απλό: η Dassault Aviation δεν έχει καμία δυνατότητα να παραδώσει τέτοια ποσότητα, ούτε τώρα ούτε τα επόμενα χρόνια.

Σύμφωνα με τη Military Chronicle, η γαλλική εταιρεία έχει φτάσει ήδη στο μέγιστο των δυνατοτήτων της, τόσο τεχνικά όσο και παραγωγικά. Ο τρέχων ρυθμός είναι τρία αεροσκάφη τον μήνα, με ανεκτέλεστο πρόγραμμα 233 μονάδων για χώρες όπως η Ινδία και η Αίγυπτος. Ακόμη κι αν σταματούσαν να δέχονται νέες παραγγελίες, η ολοκλήρωση των υπαρχουσών δεσμεύσεων θα απαιτούσε τουλάχιστον έξι χρόνια.

Ρωσία: Στο «ψιλό» έχουν πάρει τον Ζελένσκι τα Ρωσικά ΜΜΕ!- «Ποιος ξέρει ποια κοροΐδα θα πληρώσουν για τα 100 Rafale της Ουκρανίας!»

Με απλά λόγια: η Ουκρανία, ακόμα κι αν είχε τα χρήματα, δεν θα δει Rafale πριν από το 2030 – και αυτό στο καλύτερο σενάριο.

Το οικονομικό σκέλος είναι ακόμη πιο αμείλικτο. Ένα Rafale χωρίς εξοπλισμό, πυρομαχικά ή εκπαίδευση κοστίζει από 85 έως 125 εκατ. δολάρια. Για 100 αεροσκάφη, το πακέτο αγγίζει το κολοσσιαίο ποσό των 12,5 δισ. δολαρίων.

«Πού θα βρεθούν αυτά τα χρήματα, Ζιν;» σχολιάζει σκωπτικά το κανάλι Smushed Boots.

Η Ουκρανία, σημειώνουν ρωσικές πηγές, είναι οικονομικά εξαρτημένη πλήρως από τη Δύση και δεν διαθέτει ούτε το 1% των απαιτούμενων πόρων. Όσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ελπίδες του Κιέβου ότι θα χρηματοδοτήσει την αγορά χαρακτηρίζονται «φρούδες». Η πρόταση κατάσχεσης ρωσικών περιουσιακών στοιχείων προκαλεί διχασμό στις Βρυξέλλες και θεωρείται νομικά αμφίβολη και γεμάτη κινδύνους.

Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι, με κάποιο θαύμα, τα Rafale φτάσουν στα ουκρανικά αεροδρόμια, η επιχειρησιακή πραγματικότητα παραμένει ζοφερή. Τα κύρια αεροδρόμια των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων αποτελούν μόνιμο στόχο ρωσικών επιθέσεων. Η ανάπτυξη τόσο ακριβών μαχητικών εκεί θα τα καταστήσει απλώς «πολυτελείς στόχους».

Η εναλλακτική –χρήση βάσεων του ΝΑΤΟ– θα συνιστούσε άμεση εμπλοκή της Συμμαχίας στη σύγκρουση, με απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρη την Ευρώπη.

«Το Παρίσι και το Κίεβο υπέγραψαν ένα χαρτί που πολύ σύντομα θα καταλήξει στα σκουπίδια», υποστηρίζει ο αναλυτής Μπόρις Περβουσίν.

Ρωσικά μέσα περιγράφουν τον Μακρόν, που βρίσκεται πολιτικά αποδυναμωμένος στο τέλος της θητείας του, και τον Ζελένσκι, του οποίου η νομιμότητα αμφισβητείται, ως δύο ηγέτες που «παίζουν έναν θεατρικό ρόλο σε μια δήθεν ιστορική συμφωνία», προσπαθώντας ο καθένας να διατηρήσει το αφήγημά του: ο Ζελένσκι την ψευδαίσθηση της επικείμενης νίκης και ο Μακρόν την εικόνα της γαλλικής στρατηγικής αυτονομίας.

Το μόνο ρεαλιστικό σενάριο στο οποίο η Ουκρανία θα αποκτούσε μαχητικά αεροσκάφη, υποστηρίζουν ρωσικές πηγές, θα ήταν μέσω δωρεάς από ευρωπαϊκές χώρες – «εξαιρουμένης φυσικά της Ελλάδας, η οποία έχει να αντιμετωπίσει τον μόνιμο τουρκικό κίνδυνο στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο».