Ρούλα Πισπιρίγκου: Οι «φόβοι» κι η «παράνοια» της Ρούλας στη φυλακή- Δεν κοιμάται για να μην της επιτεθούν τη νύχτα- Ζητά να μαγειρεύει στο κελί της για να μην τη δηλητηριάσουν!

Υπό καθεστώς αυστηρής απομόνωσης και κυριευμένη από διαρκείς φόβους για την ακεραιότητά της ζει η Ρούλα Πισπιρίγκου, μετά τη μεταφορά της από τις φυλακές Κορυδαλλού στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Θηβών.

Ρούλα Πισπιρίγκου: Οι «φόβοι» κι η «παράνοια» της Ρούλας στη φυλακή- Δεν κοιμάται για να μην της επιτεθούν τη νύχτα- Ζητά να μαγειρεύει στο κελί της για να μην τη δηλητηριάσουν!

Σύμφωνα με μαρτυρίες που επικαλείται η εφημερίδα «Espresso», η 35χρονη, καταδικασμένη για τη δολοφονία των τριών παιδιών της, βιώνει καθημερινά έναν ιδιότυπο εγκλεισμό που περιγράφεται ως ψυχολογικά εξαντλητικός. Πληροφορίες από έμπιστες πηγές αναφέρουν ότι η Πισπιρίγκου περνά αμέτρητες νύχτες άυπνη, παραμένοντας σε επιφυλακή μέσα στο κελί της. Η ίδια φέρεται να επιλέγει να κάθεται οκλαδόν στο κέντρο του χώρου, με τα μάτια διαρκώς ανοιχτά, επιθεωρώντας νευρικά το ταβάνι και τους τοίχους, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει ενδεχόμενη επίθεση από άλλες κρατούμενες. Η απομόνωσή της δεν είναι τυχαία: από την πρώτη στιγμή που πέρασε την πύλη των φυλακών Θηβών, συνάντησε έντονη εχθρότητα, με γιουχαΐσματα και ύβρεις από συγκρατούμενες.

Η ίδια αρνείται να συμμετέχει στον κοινό προαυλισμό, φοβούμενη επιθέσεις, και περιορίζεται αποκλειστικά στο κελί της. Ο μόνος δίαυλος επικοινωνίας με τον έξω κόσμο είναι τα ολιγόλεπτα τηλεφωνήματα που πραγματοποιεί ύστερα από άδεια των σωφρονιστικών υπαλλήλων. Σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες, μιλά ψιθυριστά και σχεδόν μουρμουριστά στο καρτοτηλέφωνο, κρατώντας το ακουστικό σφιχτά στο αυτί της ώστε κανείς να μην μπορεί να ακούσει το περιεχόμενο της συνομιλίας της.

Ρούλα Πισπιρίγκου: Οι «φόβοι» κι η «παράνοια» της Ρούλας στη φυλακή- Δεν κοιμάται για να μην της επιτεθούν τη νύχτα- Ζητά να μαγειρεύει στο κελί της για να μην τη δηλητηριάσουν!

Έντονη είναι και η καχυποψία της σχετικά με τη σίτισή της. Από την αρχή της κράτησής της ζήτησε να της επιτραπεί να έχει δικό της κουζινάκι για να μαγειρεύει μόνη της, υπό τον φόβο δηλητηρίασης από άλλες κρατούμενες που επιμελούνται τα κοινά γεύματα. Αν και τελικά εγκατέλειψε το αίτημα για κουζίνα, βρήκε εναλλακτική λύση: ζητά να της φέρνουν το μεταλλικό τρόλεϊ με τους δίσκους φαγητού για να διαλέγει η ίδια κάθε φορά το πιάτο της ανάμεσα σε δεκάδες μερίδες, εκμηδενίζοντας έτσι, όπως πιστεύει, τον κίνδυνο να πέσει θύμα απόπειρας δηλητηρίασης.

Η κοινωνική της απομόνωση είναι σχεδόν απόλυτη. Ελάχιστοι την επισκέπτονται στο επισκεπτήριο, με μοναδικές εξαιρέσεις τη μητέρα και την αδελφή της. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, το τελευταίο Ψυχοσάββατο ζήτησε να παραστεί, υπό αστυνομική συνοδεία, στη λειτουργία στο εκκλησάκι των φυλακών. Κατά τη διάρκεια του μνημόσυνου φέρεται να παρακάλεσε τον ιερέα να αναφέρει τα ονόματα των τριών θυμάτων, της Τζωρτζίνας, της Μαλένας και της Ίριδας – των παιδιών για τα οποία καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία.

Η εικόνα που σκιαγραφείται είναι αυτή μιας κρατούμενης που βιώνει βαθιά περιθωριοποίηση, διάχυτο φόβο και ψυχολογική κατάρρευση, υπό τον διαρκή κλοιό εχθρότητας και καχυποψίας που έχει διαμορφωθεί γύρω της.