“Σεισμός” στο Κίεβο – Η «ειρήνη» του Τραμπ φέρνει την Ουκρανία μπροστά στο μεγαλύτερο δίλημμα: Εδάφη στη Ρωσία, εκτός ΝΑΤΟ και τέλος των ψευδαισθήσεων – Αυτή είναι η πρόταση των Αμερικανών, που “πάγωσε” τον Ζελένσκι

Ένα σχέδιο που, εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες που μεταδίδονται, μπορεί να αλλάξει δραματικά την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία φαίνεται να βρίσκεται στο τραπέζι της αμερικανικής διπλωματίας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι Αμερικανοί απεσταλμένοι του Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, φέρεται να παρουσίασαν στο Κίεβο ένα πλαίσιο ειρηνευτικής συμφωνίας που προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Η βασική λογική του σχεδίου, όπως περιγράφεται, είναι ότι για να σταματήσει η αιματοχυσία θα πρέπει να υπάρξουν εξαιρετικά δύσκολες παραχωρήσεις από την ουκρανική πλευρά.

ΤΟ ΝΤΟΝΜΠΑΣ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ

Το πλέον εκρηκτικό σημείο αφορά τα εδάφη της ανατολικής Ουκρανίας.

Η προοπτική αναγνώρισης ή αποδοχής της ρωσικής κυριαρχίας σε περιοχές που σήμερα αποτελούν αντικείμενο πολέμου θα συνιστούσε τεράστια πολιτική και στρατηγική υποχώρηση για το Κίεβο.

Για την ουκρανική ηγεσία, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να εκληφθεί ως οδυνηρή παραχώρηση μετά από χρόνια πολέμου. Για την Ουάσιγκτον, αντίθετα, θα μπορούσε να αποτελέσει το τίμημα για τον τερματισμό μιας σύγκρουσης που έχει προκαλέσει τεράστιες απώλειες και έχει αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την Ευρώπη.

Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΛΕΙΝΕΙ;

Εξίσου σοβαρό είναι το ζήτημα της μελλοντικής σχέσης της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ.

Το ενδεχόμενο να εγκαταλειφθεί η προοπτική ένταξης στη Συμμαχία θα αποτελούσε μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές συνέπειες μιας ενδεχόμενης συμφωνίας.

Η Ουκρανία έχει επενδύσει πολιτικά και στρατηγικά στην ευρωατλαντική της πορεία. Εάν αυτή η πορεία ανακοπεί ως μέρος μιας συμφωνίας με τη Ρωσία, τότε ολόκληρη η αρχιτεκτονική ασφαλείας στην ανατολική Ευρώπη θα βρεθεί μπροστά σε νέα δεδομένα.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα: μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς μια σαφή και αξιόπιστη εγγύηση ασφαλείας για το Κίεβο;

Ο ΤΡΑΜΠ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΟΣΧΑ

Το μήνυμα της νέας αμερικανικής προσέγγισης φαίνεται να είναι ξεκάθαρο: ο πόλεμος πρέπει να τελειώσει και οι διαπραγματεύσεις πρέπει να οδηγήσουν σε έναν συμβιβασμό.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει επανειλημμένα εμφανιστεί αποφασισμένος να αναζητήσει απευθείας δρόμο προς μια συμφωνία με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Η διπλωματική κινητικότητα γύρω από ένα πιθανό ειρηνευτικό πλαίσιο ενισχύει την εικόνα ότι η Ουάσιγκτον επιχειρεί να μεταφέρει το βάρος από το πεδίο των μαχών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Όμως η ειρήνη έχει κόστος.

Και το μεγάλο ερώτημα είναι ποιος θα κληθεί να πληρώσει αυτό το κόστος.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ

Για την Ευρώπη, μια συμφωνία που θα προέκυπτε κυρίως από απευθείας συνεννόηση Ουάσιγκτον – Μόσχας θα δημιουργούσε ένα νέο γεωπολιτικό τοπίο.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καλούνται να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο μιας μεταπολεμικής πραγματικότητας στην οποία τα σύνορα ασφαλείας, οι στρατιωτικές ισορροπίες και ο ρόλος του ΝΑΤΟ στην ανατολική πτέρυγα θα μπορούσαν να επαναπροσδιοριστούν.

Η Ρωσία θα μπορούσε να βγει από τη σύγκρουση έχοντας εξασφαλίσει σημαντικά στρατηγικά κέρδη, ενώ η Ουκρανία θα έπρεπε να αντιμετωπίσει το δύσκολο ερώτημα της ανοικοδόμησης μιας χώρας που έχει υποστεί τεράστιες καταστροφές.

ΕΙΡΗΝΗ Ή ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΒΑΡΥ ΤΙΜΗΜΑ;

Εδώ βρίσκεται και η ουσία της αντιπαράθεσης.

Οι υποστηρικτές μιας συμφωνίας θα πουν ότι μετά από χρόνια πολέμου κάθε βήμα προς την κατάπαυση του πυρός πρέπει να εξεταστεί σοβαρά.

Οι επικριτές, όμως, φοβούνται ότι μια συμφωνία που θα επιβάλει μεγάλες εδαφικές και στρατηγικές παραχωρήσεις στο Κίεβο μπορεί να δημιουργήσει προηγούμενο για το μέλλον.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο πώς θα σταματήσουν οι μάχες.

Είναι τι είδους ειρήνη θα προκύψει όταν σιγήσουν τα όπλα.

Και εάν οι πληροφορίες για το αμερικανικό σχέδιο επιβεβαιωθούν στην πράξη, τότε η Ουκρανία βρίσκεται μπροστά σε μια από τις πιο κρίσιμες αποφάσεις της σύγχρονης ιστορίας της: να συνεχίσει έναν εξαιρετικά δαπανηρό πόλεμο ή να αποδεχθεί έναν συμβιβασμό που μπορεί να αλλάξει οριστικά τα σύνορα και τον γεωπολιτικό της προσανατολισμό.

Η επόμενη κίνηση του Κιέβου, της Ουάσιγκτον και της Μόσχας μπορεί να καθορίσει όχι μόνο το τέλος του πολέμου, αλλά και τη νέα ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη.