Σκληρό διπλωματικό πόκερ από τον Πούτιν: Από τη μία δηλώνει… εγγυητής για την Ουκρανία και από την άλλη όλο και προσθέτει όρους για τη λήξη του πολέμου

Σε μια κίνηση που δείχνει την πρόθεση του Κρεμλίνου να αναδείξει τον Βλαντίμιρ Πούτιν σε κεντρικό εγγυητή της διεθνούς τάξης, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε νωρίτερα σήμερα ότι η ασφάλεια της Ουκρανίας θα μπορούσε να διασφαλιστεί από ομάδα χωρών, με συμμετοχή μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ -όπου ανήκει και η Ρωσία.

Πιο συγκεκριμένα, ο Σεργκέι Λαβρόφ, σε συνέντευξή του στο NBC, που δόθηκε στη δημοσιότητα σήμερα, Κυριακή, υποστήριξε ότι το μοντέλο ασφάλειας της Ουκρανίας θα μπορούσε να βασιστεί σε διεθνείς εγγυήσεις, με πρωταγωνιστικό ρόλο για τις πέντε μόνιμες δυνάμεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Η αναφορά του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών επαναφέρει στο προσκήνιο μια παλαιότερη πρόταση του Κρεμλίνου, που επιδιώκει να μετατρέψει τη Μόσχα από επιτιθέμενη δύναμη σε καθοριστικό παράγοντα για την ασφάλεια της περιοχής.

Την περασμένη εβδομάδα, μέσα από δημοσίευμα του Reuters, είχε γίνει γνωστό ότι ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, έθεσε ως αδιαπραγμάτευτους όρους την παράδοση ολόκληρου του Ντονμπάς στην ρωσική επιρροή, την παραίτηση του Κιέβου από την προοπτική ένταξης στο ΝΑΤΟ, τη διατήρηση ουδετερότητας και την απομάκρυνση δυτικών στρατευμάτων από την Ουκρανία -όροι που, σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν τη στρατηγική σκέψη του Κρεμλίνου, αποτελούν τη βάση για κάθε μελλοντική διαπραγμάτευση.

Ο Λαβρόφ υπενθύμισε ότι ο Πούτιν είχε ήδη θέσει το ζήτημα στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ενώ έχει τεθεί και στις άκαρπες συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης το 2022. Τότε είχε εξεταστεί η ιδέα μιας συμφωνίας για μόνιμη ουδετερότητα της Ουκρανίας, με αντάλλαγμα εγγυήσεις ασφαλείας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία, τη Βρετανία, τη Γαλλία και την Κίνα, καθώς και άλλες χώρες.

Η νέα τοποθέτηση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών επεκτείνει το πλαίσιο αυτό, αναφέροντας ρητά ότι η ομάδα των πιθανών εγγυητριών χωρών θα μπορούσε να περιλαμβάνει επίσης τη Γερμανία και την Τουρκία. Στόχος, όπως υποστήριξε, είναι η παροχή εγγυήσεων για την ασφάλεια μιας Ουκρανίας που θα είναι ουδέτερη, εκτός στρατιωτικών συμμαχιών και χωρίς πυρηνικά όπλα.

Με τον τρόπο αυτό, το Κρεμλίνο επιχειρεί να εμφανίσει τον Πούτιν όχι απλώς ως τον ηγέτη που θέτει όρους, αλλά ως τον κεντρικό διαμεσολαβητή μιας διεθνούς συμφωνίας. Στο αφήγημα αυτό, η Μόσχα δεν παρουσιάζεται μόνο ως δύναμη πίεσης, αλλά και ως εγγυητής σταθερότητας μέσω ενός μηχανισμού που περνάει μέσα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ωστόσο, ο Λαβρόφ κατέστησε σαφές ότι για τη Ρωσία η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ είναι «κόκκινη γραμμή», ενώ έθεσε εκ νέου στο τραπέζι την ανάγκη προστασίας των ρωσόφωνων πληθυσμών και την υποχρεωτική εδαφική συζήτηση με το Κίεβο. Με αυτά τα δεδομένα, γίνεται φανερό πως η Μόσχα συνεχίζει να παίζει ένα σκληρό διαπραγματευτικό παιχνίδι, επιχειρώντας να ορίσει όχι μόνο τους όρους του πολέμου, αλλά και το πλαίσιο της ειρήνης.