Σκοτεινές αποκαλύψεις και γεωπολιτικά ρήγματα: Η συνέντευξη- κόλαφος Λαβρόφ σε Τουρκικό μέσο φωτίζει μια… Ρωσο-Τουρκική σύμπραξη από τη Μικρά Ασία μέχρι τη Μεσόγειο και τη Λιβύη – Γιατί η Ελληνική Κυβέρνηση τα “΄έσπασε” με τη Ρωσία;

Έντονες αντιδράσεις και βαριά ερωτήματα προκαλεί η συνέντευξη του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, σε τουρκικό μέσο ενημέρωσης, καθώς οι τοποθετήσεις του αποκαλύπτουν με ωμό τρόπο μια σταθερή και διαχρονική σύγκλιση ρωσικών και τουρκικών συμφερόντων, συχνά σε βάρος του ελληνισμού και άλλων λαών της περιοχής.

Στο επίκεντρο των δηλώσεών του βρέθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τον οποίο ο Λαβρόφ παρουσίασε ως όργανο της Δύσης, επαναλαμβάνοντας τη ρωσική αφήγηση περί «εργαλειοποίησης» της Ορθοδοξίας. Η αναφορά αυτή δεν ήταν τυχαία, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη ρητορική που επιχειρεί να απονομιμοποιήσει τον ιστορικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και να ενισχύσει γεωπολιτικές επιδιώξεις στην περιοχή.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και η πανηγυρική αναφορά του Ρώσου ΥΠΕΞ στη συνεργασία της Σοβιετικής Ρωσίας με το κεμαλικό καθεστώς, υπενθυμίζοντας ότι το 1921 η Μόσχα παρείχε όπλα, πυρομαχικά και χρυσό στον στρατό του Κεμάλ, σε μια περίοδο που οι ελληνικές δυνάμεις πολεμούσαν στη Μικρά Ασία. Ο ίδιος χαρακτήρισε αυτή τη συνεργασία «ένδοξη σελίδα» των ρωσοτουρκικών σχέσεων, αφήνοντας σαφές το ιστορικό βάθος της συμμαχίας.

Σύμφωνα με όσα μεταδίδουν τα τουρκικά μέσα, η συνέντευξη Λαβρόφ λειτουργεί και ως καθρέφτης της σημερινής ρωσικής στρατηγικής: από τον Καύκασο και τη Μαύρη Θάλασσα, μέχρι τη Συρία, τη Μεσόγειο και τη Λιβύη, Ρωσία και Τουρκία εμφανίζονται να συντονίζουν κινήσεις, παρά τις επιμέρους διαφωνίες τους. Ο Ρώσος υπουργός δεν έκρυψε την άνεση με την οποία, όπως είπε, συνεργάζεται η Μόσχα με την Άγκυρα, ούτε την εκτίμησή του για τον ρόλο της τουρκικής διπλωματίας σε περιφερειακές κρίσεις.

Στο ζήτημα της Ουκρανίας, ο Λαβρόφ επανέλαβε τη ρωσική γραμμή, κάνοντας λόγο για ένα καθεστώς «χωρίς νομιμότητα», που –κατά τον ίδιο– έχει καταστεί πιόνι τόσο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως όσο και της Δύσης. Παράλληλα, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στο ΝΑΤΟ, το οποίο χαρακτήρισε «λείψανο του παρελθόντος», υποστηρίζοντας ότι η Δύση συντηρεί τεχνητά τον φόβο της «ρωσικής απειλής» για να καλύψει εσωτερικά πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά αδιέξοδα.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε και στην ενέργεια, με τον Ρώσο ΥΠΕΞ να κατηγορεί την Ευρωπαϊκή Ένωση για υποκρισία και να θέτει το ερώτημα ποιος τελικά πληρώνει το κόστος της απεξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο, δείχνοντας ευθέως τις πιέσεις της Ουάσιγκτον και το αυξημένο κόστος για τους Ευρωπαίους πολίτες.

Στο κεφάλαιο Τουρκία, οι δηλώσεις Λαβρόφ αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο βάρος για την ελληνική πλευρά. Ο Ρώσος υπουργός μίλησε ανοιχτά για την κατανόηση που δείχνει η Μόσχα στις τουρκικές φιλοδοξίες, επικαλούμενος την «ιστορική μνήμη» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ υπογράμμισε ότι η συνεργασία Ρωσίας–Τουρκίας παραμένει στενή στη Συρία και επεκτείνεται και στη Λιβύη, με κοινές πρωτοβουλίες και ανταλλαγή πληροφοριών.

Το συνολικό αποτύπωμα της συνέντευξης αφήνει την αίσθηση ότι η ρωσοτουρκική προσέγγιση δεν είναι συγκυριακή, αλλά βαθιά ριζωμένη ιστορικά και στρατηγικά. Για πολλούς αναλυτές, οι δηλώσεις Λαβρόφ δεν συνιστούν απλώς διπλωματική ρητορική, αλλά μια ωμή υπενθύμιση ότι στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν συναισθηματικοί δεσμοί, παρά μόνο συμφέροντα – συχνά εις βάρος του ελληνισμού και άλλων λαών της περιοχής.