Η σκοτεινή πλευρά του Ελληνικού πρωταθλητισμού: Ο κολυμβητής Άλκης Κυνηγάκης καταγγέλλει ανοιχτά τους αθλητικούς παράγοντες που κόβουν τα φτερά στα νέα ταλαντούχα παιδιά

Τι συμβαίνει στους Ολυμπιακούς όταν σβήσουν τα φώτα της παγκόσμιας προσοχής;
Σε ποια χέρια αθλητικού μεγαλοπαράγοντα πέφτουν οι πρωταθλητές μας και πως αντιμετωπίζονται;

Ο πρωταθλητής της κολύμβησης μακράς αντοχής( 10 χλμ) Άλκης Κυνηγάκης,που ήλθε 5ος στο Τόκυο το 2020 και στο Παρίσι 10ος,έδωσε μια συγκλονιστική συνέντευξη,στην οποία καταγγέλλει(χωρίς να λέει ονόματα) όλους τους κορυφαίους παράγοντες,που διαχωρίζουν με το έτσι θέλω τους πρωταθλητές και άλλους τους προωθούν,ενώ άλλους τους βλέπουν σαν εχθρούς και ” τους ρίχνουν σφαλιάρες”!

Ο Κυνηγάκης μέσα σε έντονη ψυχική φόρτιση τα λέει όλα!

Αποκαλύπτει το βρώμικο παρασκήνιο του πολέμου,που υφίστανται πολλοί πρωταθλητές μας με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε τέλμα,ψυχολογικό και αγωνιστικό.

Άραγε,θα υπάρξει πρωθυπουργός η υπουργός,που θα ανοίξει τα αυτιά του στα όσα λέει αυτό το ταλαντούχο παιδί;
Θα τολμήσει κάποιος αξιωματούχος της Πολιτείας να απαλλάξει τον Ελληνικό πρωταθλητισμό από τους επαγγελματίες μεγαλοπαράγοντες,που παρασιτούν ποικιλοτρόπως δίπλα στους πρωταθλητές μας και κάνουν ότι μπορούν για να χαντακώσουν τους μη αρεστούς;
Αξίζει να διαβάσετε την εξομολόγηση αυτού του ηρωικού παιδιού,που κολύμπησε 10 χλμ στον βρώμικο Σηκουάνα για την Ελλάδα και για την δικαίωση του!

“Σήμερα ήμουν πολύ κακός είναι η αλήθεια. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ πολλά πράγματα. Ένιωθα ψυχολογικά κουρασμένος. Απ’ όλη αυτή τη διαδρομή. Ήταν πολύ δύσκολα αυτά τα τρία χρόνια μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Θα το πω σε εισαγωγικά, ένιωσα πως είχα πολλούς εχθρούς γύρω μου. Δουλέψαμε σοβαρά από τον Δεκέμβριο με τον Σπύρο (Γιαννιώτη). Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι έξι μήνες ή εφτά, είναι τρία – τέσσερα χρόνια.

Στεναχωριέμαι που δεν είχα ανθρώπους δίπλα μου και αναγκάστηκα να αλλάξω τόσους προπονητές σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Θέλω να ευχαριστήσω τον Σπύρο γιατί είναι ο μόνος άνθρωπος που έκατσε δίπλα μου στην ουσία, σε αυτό το δύσκολο ταξίδι. Έκανε τα πάντα για μένα. Κι εγώ προσπάθησα, από τον Δεκέμβριο που πήγα στην Κέρκυρα, να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου. Με όλες τις αντιξοότητες που είχα. Τέλος πάντων”.

Για τις κυριότερες δυσκολίες: “Δεν είχα ομάδα, δίπλα μου. Αντί να μου ανοιχτούν οι δρόμοι μετά το Τόκιο, έσφιξαν για μένα. Δεν καταλαβαίνω τον λόγο γι αυτό. Δεν καταλαβαίνω γιατί με αντιμετωπίζουν με αυτόν τον τρόπο. Ξέρουν σε ποιους αναφέρομαι.

Σε αυτό το αγώνισμα έδωσα την ψυχή μου. Ξυπνούσα και σκεφτόμουν αυτό το αγώνισμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήρθε, δεν ήρθε. Ξέρω μέσα μου ότι έκανα τα πάντα. Ό,τι ήρθε μπροστά μου, από μέσα του πέρασα. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Από μέσα του. Αν μπορέσω να γράψω βιβλίο γι αυτά τα τρία χρόνια… Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έχω περάσει. Μέσα από αυτό το ταξίδι, έχω χάσει τον εαυτό μου. Αποτυχία, αποτυχία.

Ο αθλητισμός είναι αυτός που είναι. Αυτό που θα ήθελα να παρακαλέσω είναι αυτοί που πρέπει, οι αρμόδιοι, να είναι πιο κοντά στους αθλητές. Να είναι κοντά τους. Να τους αγαπήσουν περισσότερο κι όχι να τους βλέπουν σαν εχθρούς, γιατί είμαστε μια ομάδα, μια χώρα. Να βρίσκουμε λύσεις κι όχι να δίνουμε σφαλιάρες, επειδή μπορούμε”.

Για τον Σπύρο Γιαννιώτη: “Είναι μεγάλος άνθρωπος, τρομερός. Κάθε μέρα μου αποδείκνυε ποιος είναι. Αυτή η χρονιά, ζώντας με τον Σπύρο, μου απέδειξε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Σπύρος είναι αυτός που είναι γιατί είναι κάτι διαφορετικό. Εκεί που οι άλλοι δεν σε πιστεύουν, ο Σπύρος θα έρθει εκεί και θα σε πιστέψει. Ξέρει να βλέπει το φως μέσα από το σκοτάδι. Ξέρει. Είναι Ολυμπιονίκης”.