Σοκάρει ο Γιάννης Καλλιάνος για την γέννηση του γιού του: «Ενώ είχε το κεφαλάκι του προς τα κάτω, δεν είχε…»

Ο Γιάννης Καλλιάνος παραχώρησε συνέντευξη στα Παραπολιτικά και την Σάσα Σταμάτη και, μεταξύ άλλων, μίλησε για τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που βιώνει μετά τη γέννηση του παιδιού του.

Πώς νιώθετε για την έλευση του γιου σας;
Έχει αλλάξει όλη μου η ζωή μόλις από το πρώτο δευτερόλεπτο που τον είδα. Νιώθω πλήρης, ευλογημένος, τυχερός που εγώ και η Χάρις πλέον έχουμε δημιουργήσει τη δική μας οικογένεια, αλλά και ταυτόχρονα κάπως κουρασμένος, λόγω των πολλών υποχρεώσεων που πλέον έχουμε. Και επειδή είμαι από τους άντρες που σε αυτές τις περιπτώσεις βοηθούν πολύ τη γυναίκα τους, όπως είναι κατανοητό, πλέον έχω πολλές και νέες ευθύνες σε σχέση με το παρελθόν. Ομως, είμαι από τη φύση μου πολύ υπεύθυνος άνθρωπος, επομένως δεν με φοβίζει κάτι, αντιθέτως με γεμίζει με αισιοδοξία. Προτιμώ να μην κοιμηθώ και να τον κοιτάζω να κοιμάται εκείνος. Πλέον, πρώτη αλλά και τελευταία προτεραιότητά μου μέσα στη μέρα είναι το παιδί μου. Και, χωρίς να θέλω να τον ματιάσω, έχει και ωραία φατσούλα ο άτιμος.

Ήταν δύσκολη η εγκυμοσύνη;
Το παιδί μας, ενώ είχε το κεφαλάκι του προς τα κάτω, δεν είχε κατέβει αρκετά. Η Χάρις, εκτός σοβαρού απροόπτου, ήθελε να γεννήσει φυσιολογικά. Η αλήθεια είναι ότι ο τοκετός της δεν ήταν μια απλή υπόθεση, αλλά ο εξαιρετικός γυναικολόγος μας, κ. Αλεξανδρόπουλος, και η μαία μας, κ. Τζίμα, έκαναν τη διαδικασία να μοιάζει τόσο απλή. Την πήγα στο μαιευτήριο με πόνους στις 6 το πρωί της 6ης Αυγούστου και στις 12 το μεσημέρι γέννησε. Είμαι υπόχρεος σε αυτούς τους δύο ανθρώπους, αλλά και σε όλο το προσωπικό του μαιευτηρίου «Μητέρα», που στάθηκαν δίπλα μας με το παραπάνω. Ο κ. Αλεξανδρόπουλος μας είχε πει από την πρώτη φορά που μας είδε ότι θα το πάμε μέχρι τέλους για να γεννήσει η Χάρις φυσιολογικά. Ξέρεις, ο γιατρός μας δεν είναι από αυτούς που κάνουν καισαρική ακόμα και χωρίς να υπάρχει λόγος. Τον παραδέχομαι, γιατί ξέρει όσο λίγοι να ολοκληρώνει μέχρι τέλους φυσιολογικές γέννες.

Σας αφήνει να κοιμάστε το βράδυ;
Εχω να κοιμηθώ 20 ημέρες! Ο Θεός να τον έχει καλά, αλλά ο μικρούλης μας είναι υπέρμετρα ζωηρός. Δηλαδή πεινάει πολύ, θηλάζει πολύ, αλλά όλα αυτά τα κάνει εφόσον πρώτα έχει προηγηθεί πολύ κλάμα και ένταση! Δηλαδή, είναι αρκετά εγωιστής απ’ ό,τι έχω παρατηρήσει. Συνήθως κοιμάται περισσότερο μέσα στην ημέρα, αλλά μόλις έρθει το βράδυ αρχίζει η συναυλία! Κάποιες φορές κλαίει τόσο πολύ, που στο τέλος, όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, βραχνιάζει. Είναι πολύ δεμένος με τη μητέρα του, μόνο με αυτήν ηρεμεί. Είναι φυσιολογικό, βέβαια, αυτό. Επίσης, μου φαίνεται πολύ έξυπνος, δεν τον κάνεις καλά εύκολα. Μου έκανε εντύπωση που, όταν ήταν μόλις 10 ημερών, είχα πει στη σύζυγό μου να ξεκουραστεί λίγο και τον είχα εγώ υπό την εποπτεία μου. Κάποια στιγμή πείνασε και κλασικά άρχισε το σπαρακτικό κλάμα. Του έβαλα, λοιπόν, την πιπίλα του μέχρι να την ξυπνήσω. Ξαφνικά, αρπάζει την πιπίλα του και την πετάει έξω από το λίκνο του, τρία μέτρα μακριά! Ηταν σαν να μου λέει: «Πεινάω πολύ, δεν θέλω πιπίλες και ημίμετρα! Φέρτε μου γρήγορα τη μαμά να θηλάσω με την ησυχία μου!».