Σοκάρουν οι άγνωστες πτυχές του Γιώργου Μαργαρίτη: «7 μέρες με δέρνανε!» – Η αρρώστια, οι εθισμοί και η φυλακή

Από μικρή ηλικία έδειξε την κλίση του στο τραγούδι και όταν στα 13 του χρόνια συνάντησε τον Τσιτσάνη, ο οποίος τον παρότρυνε να κατέβει αργότερα στην Αθήνα να τον βρει, όπως και έκανε στα 15 του, λαμβάνοντας θερμή υποδοχή.

Επαγγελματικά με το τραγούδι ασχολήθηκε όταν απολύθηκε από την στρατιωτική του θητεία, στα τέλη της δεκαετίας του 60΄ με αρχές του 70΄, τραγουδώντας σε διάφορα νυχτερινά κέντρα και αποκτώντας γνώση και εμπειρίες. Στη δισκογραφία μπήκε το 1981 με τον δίσκο «Εσύ μιλάς στην καρδιά μου», ο οποίος γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έγινε χρυσός.

Ο λόγος για τον Γιώργο Μαργαρίτη, ο οποίος θεωρείται από τους κορυφαίους λαϊκούς τραγουδιστές της γενιάς του.

Ο γνωστός τραγουδιστής βρέθηκε καλεσμένος χθες στην εκπομπή της Έλενα Κατρίτση, «Προσωπικά» και παραχώρησε μία εκ βαθέων συνέντευξη.

Αρχικά αναφέρθηκε στα ξεκινήματα του και τις δύσκολες στιγμές που βίωσε φεύγοντας από το χωριό για να έρθει στην Αθήνα να κυνηγήσει το όνειρο του. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ζούσε «από πλυσταριό σε πλυσταριό και από παράγκα σε παράγκα».

Επίσης αναφέρθηκε και στον ήρωά του, όπως αποκαλεί τον πατέρα του, ο οποίος δεν κατάφερε να δει πόσο «ψηλά» είχε φτάσει ο γιος του αφού πέθανε από καρκίνο, ενώ θυμήθηκε ένα περιστατικό που του έδωσε λεφτά και νόμιζε ότι κάποιος θα τα «έκλαιγε» καθώς πίστευε ότι ήταν χρήματα που είχε κερδίσει στα ζάρια.

Παράλληλα αναφέρθηκε στον εθισμό του στον τζόγο αλλά και στις «καβάτζες» του, στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης.

«Έφτασε μέχρι εκεί η αρρώστια μου, που είχα κάποιες πέτρες, η μία ήταν στις αρχές Βουλιαγμένης, η άλλη πιο κάτω στην Αλίμου, κι όταν έφερνα μια καλή ζαριά έβαζα από κάτω κάνα 20άρικο, να έχω όταν θα το χρειαζόμουν».

Ο γνωστός τραγουδιστής παραδέχτηκε ότι τις δύσκολες στιγμές φωνάζει «πατέρα» και όχι «μητέρα» όπως οι περισσότεροι.

«Είχα ένα πατέρα αγρότη. Ήμασταν 7 αδέρφια, ο ένας έφυγε νωρίς. Δεν είχαμε να φάμε. Ο πατέρας μου είχε χάσει τον πατέρα του νωρίς και το είχε παράπονο και μας έλεγε “εσείς έχετε τον πατέρα σας”».

Ο Γιώργος Μαργαρίτης περιέγραψε το δύσκολο ξεκίνημα του ερχόμενος στην πρωτεύουσα, όπου είχε ελάχιστα χρήματα και αναγκαζόταν να κοιμάται με ένα τσουβαλάκι που είχε σε ένα παρκάκι στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Αναφέρθηκε στις γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του, οι οποίες ήταν αρκετές, αλλά παντρεύτηκε όταν ήρθε η ώρα, γιατί όπως ανέφερε ήθελε να βγει από μέσα του ο καημός του, όπως είπε, το τραγούδι.

Ο λαϊκός τραγουδιστής έχει δύο παιδιά, έναν γιο και μία κόρη. Ο γιος του, αν και καθυστερημένα, αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο που είχε χαράξει ο πατέρας του, ενώ όπως και η κόρη του, είχε σπουδάσει οικονομικά.

Για την απόφασή του να κάνει στροφή στα επαγγελματικά του μίλησε ο γιος του αγαπημένου τραγουδιστή στην εκπομπή της ΕΡΤ, εξηγώντας τον λόγο που άργησε να το κάνει ενώ θυμήθηκε και την περίοδο που πήγαινε συχνά στα μαγαζιά όπου τραγουδούσε ο πατέρας του, όχι όμως η αδερφή του.

Αναφορικά για τις δυσκολίες που είχε η δουλειά τη νύχτα ο Γιώργος Μαργαρίτης είπε πως «ξεκινούσαμε στις 2 το πρωί και τελειώναμε στις 9. Έχω δει μπουζουξή να τρέχουν αίμα τα δάχτυλά του, απ’ τις πολλές ώρες» και πρόσθεσε:

«Υπήρχε άνθρωπος -τραγουδούσα με την Άννα τη Χρυσάφη– που έφυγε στην πίστα, πάνω στον χορό. Έχω δει και παρέα από τη Λάρισα και παίρνει ένας το μπουκάλι και βγάζει ενός το μάτι. Συγγενείς τα παιδιά».

Στην ερώτηση αν έχει φοβηθεί ποτέ για τη ζωή του, ο ίδιος με ειλικρίνεια απάντησε πως «είχα ένα μπέρδεμα κάποτε με έναν Μαργαρίτη εκείνης της εποχής. Δεν είχε καμία σχέση μαζί μου. Εκείνος Καλαματιανός, εγώ Τρικαλινός. Ήταν φίλος του Καζαντζίδη. Είχε κάποιο πρόβλημα με μια παρέα που τα φέρανε σε μένανε. Με ψάχνανε πως είμαι συγγενής του. Τα χρειάστηκα. Ερχόντουσαν 10-10 στο μαγαζί. Βρήκα κι εγώ δυο “παιδάκια” ωραία και μόλις τους είδανε εξαφανιστήκανε».

Επιπρόσθετα αναφέρθηκε και σε ένα επικίνδυνο περιστατικό που έχουν συμβεί την ώρα που τραγουδούσε σε ένα νυχτερινό μαγαζί.

«Ζητούσε ένας πελάτης κάποιο τραγούδι επίμονα, το ”Αντιλαλούν οι φυλακές”. Το λέω μια φορά. Μετά από 10 λεπτά, το ζητάει πάλι, του κάνω νόημα ”όχι” και σηκώνει το σακάκι για να δω το ”κέρατο”, το πιστόλι. Το τραγουδάω δεύτερη και τρίτη φορά… Κι όπως έφερνε γύρα πάνω στην πίστα, το παίρνω και το πετάω, το έκρυψαν σε κάτι πιάτα και το θέμα τελείωσε εκεί».

Μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του ήταν η φυλακή. Είχε μπει την περίοδο της Χούντας εξαιτίας ενός γράμματος που δεν τον αφορούσε και μάλιστα έφαγε ξύλο αλλά και πέρασε φάλαγγα από την διοικητή του τμήματος.

«Επτά μέρες μας δέρνανε. Κάποια στιγμή ήρθε ο διοικητής και μας περάσανε φάλαγγα. Του ξεστόμισα άσχημα πράγματα για την οικογένειά του και πήρε το γκλομπ από έναν αστυνομικό και μου δίνει μία στο κεφάλι και ξύπνησα την άλλη μέρα. Μια βδομάδα έμεινα μέσα, έγινε δικαστήριο και με αθωώσανε».

Ο Γιώργος Μαργαρίτης έκανε μία ξενάγηση στις γειτονιές όπου έζησε όταν πρωτοήρθε στην Αθήνα αναπολώντας τα δύσκολα βιώματα του.