Σπαρακτική έκκληση των ορθοδόξων της Συρίας προς την Ελλάδα: «Μην αφήσετε να σβήσει η φλόγα της ελληνικής κληρονομιάς που καίει ακόμα στη γη της Αντιόχειας»

Με λόγια που σπαράζουν την καρδιά, οι χριστιανοί της Συρίας – απόγονοι των Ελλήνων της Αντιόχειας – απευθύνουν έκκληση προς την Ελλάδα.

Σπαρακτική έκκληση των ορθοδόξων της Συρίας προς την Ελλάδα: «Μην αφήσετε να σβήσει η φλόγα της ελληνικής κληρονομιάς που καίει ακόμα στη γη της Αντιόχειας»

Έκκληση όχι για υλική βοήθεια, αλλά για ηθική και διπλωματική στήριξη απέναντι στον εφιάλτη που ζουν καθημερινά, καθώς βιώνουν διώξεις, επιθέσεις και μια ανελέητη γενοκτονία στα χέρια των φανατικών ισλαμιστών του Τζολάνι.

Η πρόσφατη σφαγή στον Ιερό Ναό του Αγίου Ηλία στη Δαμασκό, όπου ποτάμια αίματος χριστιανών χύθηκαν μέσα στον οίκο του Θεού, αποτέλεσε ακόμη ένα τραγικό κεφάλαιο στο δράμα τους. Η Μιριάν, μία από τις γυναίκες που τραυματίστηκαν βαριά στη φονική επίθεση, δεν τα κατάφερε. Υπέκυψε στα τραύματά της, αφήνοντας πίσω της μία κραυγή που δεν πρέπει να σιγήσει.

Μέσα από αυτή την τραγική απώλεια, οι Ελληνορθόδοξοι της Συρίας δεν ζητούν προνόμια ούτε προτιμήσεις· ζητούν το αυτονόητο:

«Δεν χρειαζόμαστε χρήματα.

Δεν ζητάμε βίζες όπως αυτές που δίνονται αφειδώς σε χιλιάδες άλλους.
Χρειαζόμαστε κάτι ανώτερο, κάτι πιο ουσιαστικό:
Χρειαζόμαστε τη φωνή σας.
Χρειαζόμαστε η Ελλάδα, η πατρίδα που φωτίζει ακόμη την ταυτότητά μας, να μιλήσει για εμάς.
Να φέρει το θέμα στα διεθνή φόρα, να ζητήσει ειδική σύνοδο στον ΟΗΕ.

Να υπερασπιστεί εκείνους που κράτησαν όρθια την πίστη, τη γλώσσα και τη μνήμη του Ελληνισμού κάτω από καταστροφές και πολέμους».

Σπαρακτική έκκληση των ορθοδόξων της Συρίας προς την Ελλάδα: «Μην αφήσετε να σβήσει η φλόγα της ελληνικής κληρονομιάς που καίει ακόμα στη γη της Αντιόχειας»

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν καταφύγιο. Δεν ζητούν να φύγουν. Αντιθέτως, επιλέγουν να μείνουν και να φυλάξουν τις Θερμοπύλες του ελληνικού πολιτισμού μέσα σε μια εμπόλεμη ζώνη.

«Είμαστε υπερήφανοι που είμαστε μέρος της ελληνικής κληρονομιάς –

ακόμα κι όταν την πληρώνουμε με το ίδιο μας το αίμα».

Αυτή η έκκληση δεν είναι απλώς ένα αίτημα βοήθειας. Είναι κραυγή ιστορικής μνήμης, αξιοπρέπειας και ανθεκτικότητας. Είναι υπενθύμιση πως ο Ελληνισμός δεν κατοικεί μόνο εντός των γεωγραφικών ορίων του ελλαδικού κράτους, αλλά ζει – πληγωμένος αλλά όρθιος – και πέρα από αυτά. Και περιμένει από τη μητέρα-πατρίδα να μην τον ξεχάσει.