Στέλιος Κερασίδης: Ο μικρός Έλληνας «Μότσαρτ»- Το παιδί θαύμα που έπαιξε ποτέ στο Ηρώδειο και ταυτόχρονα ο νεότερος Έλληνας σολίστ που εμφανίστηκε στο φημισμένο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης

Σε ηλικία μόλις 10 ετών, ο Στέλιος Κερασίδης έχει ήδη παίξει πιάνο στα μεγαλύτερα συναυλιακά κέντρα στον κόσμο.

Είναι ο νεότερος Έλληνας στην ιστορία που έδωσε συναυλία στο Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη ενώ έχει δώσει το «παρών» στους σημαντικότερους συναυλιακούς χώρους στον κόσμο, όπως το Royal Albert Hall στο Λονδίνο, το Musikverein στη Βιέννη και το Palazzo Leti στην Ιταλία.

Ο 10χρονος σολίστ έχει αποσπάσει 18 βραβεία σε παγκόσμιους και πανελλήνιους διαγωνισμούς πιάνου.

Ο μικρός Στέλιος συμπεριλήφθηκε στα 100 κορυφαία ταλέντα στον κόσμο για το 2022. Ο νεαρός πιανίστας και συνθέτης Στέλιος Κερασίδης, συμμετείχε στο Global Child Prodigy Awards και απέσπασε το βραβείο της μουσικής για τις επιδόσεις του στο πιάνο, καθώς και την παγκόσμια επιρροή που έχει ήδη επιτύχει ως συνθέτης.

Στη τελετή έδωσαν το «παρών» εξέχουσες προσωπικότητες, πολιτικοί και επιχειρηματίες από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δείχνοντας μάλιστα μεγάλο ενδιαφέρον για το ταλέντο και το πλούσιο βιογραφικό του μικρού Έλληνα μουσικού, ο οποίος παρά τις επιτυχίες παραμένει ένα απλό χαρούμενο παιδί.

Οι συνθέσεις του Στέλιου σημειώνουν παγκόσμια απήχηση και αναγνώριση ενώ συνεχείς είναι οι αναφορές και τα ντοκιμαντέρ στα μεγαλύτερα ΜΜΕ του κόσμου (σ.σ.CNN, BBC, Reuters, CBS, Deutsche Welle, Guardian). Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι το πρώτο παιδί από την Ελλάδα που τιμήθηκε με το κορυφαίο βραβείο προσωπικοτήτων Giuseppe Sciacca στο Βατικανό.

Ο Στέλιος Κερασίδης ετοιμάζεται να καταπλήξει τη συμπρωτεύουσα καθώς σε λίγο καιρό θα εμφανιστεί στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η νέα σύνθεση του 10χρονου βραβευμένου συνθέτη και πιανίστα Στέλιου Κερασίδη με τίτλο «May», βρίσκεται στην 7η θέση της νο.1 παγκοσμίως λίστας για κλασική μουσική, της Apple Music. Ακούστε τη σύνθεση εδώ.

Στέλιος Κερασίδης: Το μουσικό ταξίδι του 10χρονου

Σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Στέλιος Κερασίδης στο Newsbomb.gr ανέφερε ότι ζει σε ένα «μουσικό» σπίτι καθώς οι μελωδίες είναι το κυρίαρχο στοιχείο, αφού ο πατέρας του είναι καθηγητής και σολίστ του πιάνου.

Το μουσικό ταξίδι του 10χρονου ξεκίνησε σε αρκετά μικρή ηλικία και αφορμή στάθηκε ο πατέρας του: «Ξεκίνησα από μωρό να παίζω πιάνο γιατί ο μπαμπάς μου είναι πιανίστας, όποτε άκουγα από τη πρώτη στιγμή που γεννήθηκα τα πλήκτρα να ηχούν στα αυτιά μου όλη μέρα. Μου άρεσε πολύ και ήθελα να το εξερευνήσω και εγώ», τόνισε ο Στέλιος Κερασίδης στο Newsbomb.gr.

Ο δεκάχρονος πιανίστας που διαθέτει μία τεράστια συλλογή βραβείων ενώ έχει βρεθεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου, ερωτώμενος για το πώς αισθάνεται όταν βρίσκεσαι μπροστά σε χιλιάδες θεατές είπε: «Στο μυαλό μου τη στιγμή που ανεβαίνω στη σκηνή δεν υπάρχουν ούτε τα βραβεια ούτε οι διακρίσεις. Υπάρχει μόνο η ανάγκη να μεταφέρω σωστά στο κόσμο τη μουσική μου. Να περάσω το μουσικό μήνυμα που αισθάνομαι μέσα μου εκείνη τη στιγμή σε κάθε έναν θεατή που έχει έρθει να με δει. Νομίζω πάντως ότι όσο πιο πολύ κόσμο έχει τόσο πιο πολύ εγώ αφοσιώνομαι στα πλήκτρα μου».

Μιλώντας για το έμφυτο ταλέντο που δεν σταματά να καλλιεργεί αλλά και τον χρόνο που αφιερώνει στη μουσική απάντησε: «Αφιερώνω χρόνο καθημερινά. Περίπου 1-2 ώρες τη μέρα. Δε νομίζω ότι γίνεται διαφορετικά. Κανείς δε βελτιώνεται χωρίς προσπάθεια όσο ταλέντο κι αν έχει».

Το πρόγραμμα του νεαρού σολίστ είναι γεμάτο

Ένα παιδί που παίζει ιδιοφυώς Μπαχ δεν χάνει μέρος της αθωότητας της ηλικίας του: «Τον ελεύθερο μου χρόνο παίζω με τους φίλους μου, παίζω με το τάμπλετ μου, κάνω ποδήλατο, παίζω μπάσκετ και επίσης μου αρέσει να βλέπω ταινίες και να πηγαίνω σινεμά. Το καλοκαίρι φυσικά πολλά μπάνια (γέλια)».

Η καθημερινότητά του Στέλιου δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα άλλο παιδί της ηλικίας του. Σε ερώτηση για το αν «υπάρχουν κάποια πράγματα που στερείται ή που αφήνει πίσω», απάντησε: «Όχι δεν αισθάνομαι καθόλου έτσι. Έχω ζήσει τόσες μοναδικές στιγμές χάρη στο πιάνο και τη μουσική που μόνο ευγνωμοσύνη μπορώ να νιώσω. Ειλικρινά δεν νομίζω ότι έχω στερηθεί κάτι».

Και περιέγραψε μία ημέρα της καθημερινότητας του: «Το πρωί θα πάω σχολείο, θα γυρίσω το μεσημέρι θα φάω και θα κοιμηθώ μια ώρα. Μετά θα μελετήσω τα μαθήματα και το πιάνο μου και από εκεί και πέρα είμαι ελεύθερος να παίξω με τις αδερφές μου, με το τάμπλετ μου και να δω τηλεόραση. Τα Σαββατοκύριακα συναντώ και τους φίλους μου, βγαίνω βόλτα, πάω σινεμά».

Η πηγή έμπνευσης του νεότερου Έλληνα σολίστ

Πριν από λίγο καιρό ο Στέλιος Κερασίδης στο πλαίσιο του εορτασμού των Ενόπλων Δυνάμεων της Χώρας εμφανίστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή και έπαιξε ενώπιον της Προέδρου της Δημοκρατίας και του Πρωθυπουργού.

«Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν γνωρίζω πάντα ποιος είναι ποιος από τους επισήμους και πολλές φορές ο πατέρας μου αγχώνεται μην πω καμία “πατάτα” (γελάει δυνατά). Γενικά πάντως για να είμαι ειλικρινής, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και η πρόεδρος της δημοκρατίας έδειξαν τεράστια αγάπη και σεβασμό σε αυτό που κάνω και τους ευχαριστώ θερμά! Ο πρωθυπουργός μάλιστα με ακολουθεί και στο instagram (χαμογελάει)», ανέφερε σχετικά με το πώς αισθάνεται όταν βρίσκεται μπροστά σε επισήμους.

Ο ίδιος περιγράφοντας τι είναι πηγή έμπνευσης για εκείνον είπε: «Είναι μια τρελή εμπειρία όλο αυτό που ζω. Το πιάνο και οι νότες μου με έχουν ταξιδέψει σε τόσα μέρη του κόσμου, έχω δεχθεί τόση αγάπη από κάθε γωνία του πλανήτη… είναι κάτι μαγικό! Χαίρομαι που δίνω έμπνευση σε τόσα παιδιά να προσπαθήσουν και αυτά για τα δικά τους όνειρα. Η δική μου έμπνευση στη μουσική έρχεται από οτιδήποτε ζω καθημερινά, κυρίως όμως αφήνω να με οδηγούν τα ίδια μου τα δάχτυλα, αυτά ξέρουν καλύτερα (γέλια)».

Ερωτώμενος για το πώς βλέπει τον εαυτό του σε 10 χρόνια από τώρα απάντησε: «Δεν ξέρω τι μπορώ να πω για αυτό. Είμαι μικρός για να δω τόσο μακριά. Θα ήθελα να συνεχίσω να παίζω τη μουσική μου και να ταξιδεύω σε όλο το κόσμο, αλλά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Το εξωτερικό σίγουρα είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ ναι, αλλά αγαπώ και τη χώρα μου. Θα δείξει…».

Η μουσική για τον Στέλιο είναι: «Κάτι που δεν μπορείς να πεις με λόγια. Εκεί που σταματάνε οι λέξεις έρχονται οι νότες να συμπληρώσουν το κενό. Όπως είχα πει και στη βράβευσή μου στο Βατικανο: “Χωρίς τη μουσική ο κόσμος μας θα ήταν πιο φτωχός”». Ενώ μιλώντας για τα επόμενα σχέδιά του ανέφερε ότι περιμένει να τελειώσουν οι μαθητικές του υποχρεώσεις: «Μα ασφαλώς να τελειώσει το σχολείο και να πάμε για μπάνια, παγωτά και νεροτσουλήθρες (γελάει δυνατά)».

Φώτης Κερασίδης: «Είναι η πιο σκληρή δοκιμασία να είμαι δάσκαλος του γιου μου»

Ο μπαμπάς του Στέλιου, Φώτης Κερασίδης, που είναι κι αυτός πιανίστας, ήταν εκείνος που αντιλήφθηκε πως ο μικρός έχει ταλέντο στη μουσική και σήμερα είναι ο δάσκαλός του. Μιλώντας στο Newsbomb.gr αναφέρθηκε στο ταλέντο του 10χρονου γιου του στη μουσική αλλά και στις πρώτες κινήσεις που έκανε: «Η αλήθεια είναι ότι η προεργασία ξεκίνησε πριν καν γεννηθεί ο Στέλιος (χαμογελάει). Από τη κοιλιά της μητέρας του πέρα από το γεγονός ότι έπαιζα διαρκώς πιάνο ταυτόχρονα όμως έβαζα και πολλή μουσική στα ηχεία ώστε να διαμορφωθεί ένα κατάλληλο μουσικό κλίμα. Φαίνεται ότι έπιασε το πείραμα (γέλια)».

Ερωτώμενος για το πόσο εύκολο είναι για έναν γονιό να έχει μαθητή το παιδί του απάντησε: «Είναι μακράν το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Είναι η πιο σκληρή δοκιμασία μιας σχέσης που δοκιμάζεται καθημερινά αλλά μένει όρθια χάρη στην απέραντη αγάπη που υπάρχει μεταξύ μας. Η αγάπη είναι η μόνη στέρεη βάση. Όλα τα υπόλοιπα συνθλίβονται από την έκθεση και την πίεση. Το παιδί μου είναι και πρέπει να είναι πάντα πρώτα παιδί μου και μετά μαθητής και επαγγελματίας».

Η πιο συχνή συμβουλή που δίνει στον γιο του είναι: «Μη σταματάς να παίζεις εκεί πάνω στη σκηνή. Ό, τι κι αν γίνει, όσα λάθη κι αν προκύψουν, όπως κι αν αντιδράει το κοινό, εσύ κάνε τρίπλες και ολοκλήρωσε την αποστολή σου. Άλλωστε και ίδια η ζωή μας δεν είναι κάπως έτσι; Ω, και τελικά είναι σπουδαίος σε αυτό. Μένει με ένα μαγικό τρόπο πάντα όρθιος. Τον θαυμάζω για αυτή του τη δύναμη».

Τέλος, σε ερώτηση για το «ποιο συναίσθημα τον κυριεύει κάθε φορά που ο Στέλιος βγαίνει στη σκηνή» απάντησε: «Σπουδαία ερώτηση. Δύσκολη απάντηση. Νομίζω κυριαρχεί η πίεση, το άγχος, η ένταση της στιγμής. Πασπαλισμένη όμως με υπερηφάνεια και συγκίνηση».