Στενά του Ορμούζ: Κραυγή αγωνίας για τους Έλληνες ναυτικούς- Εγκλωβισμένα 175 πλοία ελλήνων εφοπλιστών στην εμπόλεμη ζώνη

Μόλις 18 ημέρες από την έναρξη της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή και η παγκόσμια οικονομία συνειδητοποιεί πόσο εύκολο είναι το ενεργειακό πρόβλημα που δημιουργεί το κλείσιμο της θαλάσσιας διόδου στα Στενά του Ορμούζ, να φτιάξει ένα νέο δυστοπικό σκηνικό για ολόκληρο τον πλανήτη.

Το κλείσιμο στα Στενά του Ορμούζ επηρεάζει ήδη το 25% της παγκόσμιας μεταφοράς πετρελαίου και το 20% του υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Πώς επηρεάζει η κρίση την ελληνική ναυτιλία

Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ έχει άμεσο αντίκτυπο στον ελληνόκτητο στόλο, καθώς περίπου 175 πλοία ελληνικών συμφερόντων (δεξαμενόπλοια, bulk carriers, πλοία μεταφοράς LNG και containerships) βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, δέκα από αυτά τα πλοία φέρουν την ελληνική σημαία, ενώ η ασφάλεια των πληρωμάτων βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των προτεραιοτήτων. Ήδη έχουν αναφερθεί πλήγματα σε τέσσερα πλοία ελληνικών συμφερόντων, και συγκεκριμένα στα δεξαμενόπλοια «Ocean Electra» και «Zefyros», καθώς και στα bulk carriers «Gold Oak» και «Star Gwyneth».

Ανάμεσα στους Έλληνες πλοιοκτήτες που διαθέτουν πλοία στην περιοχή -σύμφωνα με το Implications for Global Trade and Development και το International Energy Agency- περιλαμβάνονται κορυφαία ονόματα της ναυτιλίας, όπως οι Προκοπίου, Αγγελικούση, Λιβανός, Τσάκος, Παππάς, Νίκος Πατέρας, Μαρτίνος και Μαρινάκης.

Η κατάσταση θεωρείται κρίσιμη, καθώς η Διεθνής Ομοσπονδία Εργαζομένων στις Μεταφορές (ITF) αναβάθμισε την περιοχή σε «Ζώνη Πολεμικών Επιχειρήσεων» (Warlike Operations Area – WOA). Ο χαρακτηρισμός αυτός συνεπάγεται την καταβολή διπλάσιου βασικού μισθού στους ναυτικούς και τους παρέχει το δικαίωμα άρνησης πλεύσης εντός της επικίνδυνης ζώνης, χωρίς όμως να είναι και εύκολη υπόθεση πλέον ο άμεσος απεγκλωβισμός τους.

Σε λειτουργικό επίπεδο, η ελληνική ναυτιλία πλήττεται από την τεράστια αύξηση των ασφαλίστρων κινδύνου πολέμου, τα οποία έχουν πενταπλασιαστεί, αυξάνοντας το κόστος κάθε ταξιδιού κατά εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια. Την ίδια στιγμή, οι ναύλοι για τα δεξαμενόπλοια (VLCC) έχουν εκτοξευθεί σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, ξεπερνώντας τις 490.000 δολάρια την ημέρα, λόγω της περιορισμένης προσφοράς πλοίων και της ανάγκης για μεγαλύτερες εναλλακτικές διαδρομές.

Ωστόσο, η αβεβαιότητα παραμένει υψηλή, καθώς οι συνεχιζόμενες επιθέσεις με drones και πυραύλους κάνουν τη διέλευση από τα στενά απαγορευτική για πολλούς πλοιοκτήτες, οδηγώντας σε εγκλωβισμό εκατοντάδων πλοίων εντός και εκτός του Κόλπου.

Ποιοι άλλοι Έλληνες πλοιοκτήτες έχουν πλοία στην περιοχή

Εκτός από τα ηγετικά ονόματα που ήδη αναφέρθηκαν (Αγγελικούση, Λιβανός, Τσάκος, Παππάς, Μαρτίνος και Μαρινάκης), πλοία στην περιοχή έχουν και οι εξής πλοιοκτήτες:

Σπύρος Πολέμης
Χάρης Βαφειάς
Λου Κολλάκης
Γιώργος Οικονόμου
Αλίκη Παληού
Οικογένεια Μιχαήλ

Συνολικά, υπολογίζεται ότι περίπου 175 πλοία ελληνικών συμφερόντων βρίσκονται εγκλωβισμένα ή δραστηριοποιούνται στην περιοχή της κρίσης.

Πώς επηρεάζει ο έλεγχος των Στενών τις τιμές ενέργειας

Ο έλεγχος και η διακοπή της κυκλοφορίας στα Στενά του Ορμούζ έχουν καταλυτική επίδραση στις παγκόσμιες τιμές ενέργειας, καθώς από το σημείο αυτό διέρχεται περίπου το 20-25% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και το 20% των ροών υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Η ουσιαστική διακοπή της ναυσιπλοΐας μετά τις 28 Φεβρουαρίου 2026 προκάλεσε άμεσο σοκ στις αγορές, στέλνοντας τις τιμές του αργού πετρελαίου Brent στα $106 ανά βαρέλι ενώ σήμερα η τιμή βρίσκεται στα 103 δολάρια.

Η επίδραση στις τιμές του φυσικού αερίου είναι ακόμη πιο έντονη, κυρίως λόγω της αδυναμίας αναδρομολόγησης των ροών LNG από την περιοχή μέσω εναλλακτικών οδών. Οι τιμές του ευρωπαϊκού δείκτη αναφοράς TTF αυξήθηκαν κατά περισσότερο από 50%, ανεβαίνοντας από τα €30/MWh σε επίπεδα άνω των €60/MWh μέσα σε λίγες ημέρες. Αυτή η διακοπή αναγκάζει τους εισαγωγείς, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, να αναζητούν εξαιρετικά ακριβές εναλλακτικές λύσεις στην αγορά spot, αυξάνοντας το ενεργειακό κόστος για τη βιομηχανία και τους καταναλωτές.

Στρατηγικά, το Ιράν χρησιμοποιεί τον έλεγχο αυτής της ζωτικής αρτηρίας ως μοχλό πίεσης, στοχεύοντας στην αύξηση του παγκόσμιου οικονομικού κόστους του πολέμου μέσω του πληθωρισμού των τιμών ενέργειας.