Στη «δίνη» της απόλυτης υποκρισίας οι Ευρωπαίοι «ηγέτες»: Σπαταλούν δισεκατομμύρια για να προστατεύσουν τα σύνορα της Ουκρανίας ενώ την ίδια στιγμή διαλύουν τα δικά τους αδιαφορώντας για τις ανάγκες των Ευρωπαίων πολιτών

Οι συγκρούσεις του μέλλοντος δεν θα έχουν καμία σχέση με τους πολέμους που γνώρισε η ανθρωπότητα στο παρελθόν. Η μεγάλη αναμέτρηση που διαγράφεται στον ορίζοντα δεν θα περιορίζεται σε στρατούς και γεωγραφικά μέτωπα.

Στη «δίνη» της απόλυτης υποκρισίας οι Ευρωπαίοι «ηγέτες»: Σπαταλούν δισεκατομμύρια για να προστατεύσουν τα σύνορα της Ουκρανίας ενώ την ίδια στιγμή διαλύουν τα δικά τους αδιαφορώντας για τις ανάγκες των Ευρωπαίων πολιτών

Θα φέρει αντιμέτωπους τους ελεύθερους λαούς με έναν ολόκληρο υπερεθνικό μηχανισμό εξουσίας: το αποκαλούμενο «Βαθύ Κράτος», με τους κρατικούς και διεθνείς γραφειοκράτες, τα χρηματοδοτούμενα μέσα ενημέρωσης και το πολυπλόκαμο δίκτυο ΜΚΟ που τροφοδοτείται απευθείας από κυβερνητικούς πόρους.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία μοιάζει να αναβιώνει μια πολιτική πραγματικότητα που η ίδια η Δύση ισχυριζόταν ότι είχε αφήσει οριστικά πίσω της: έναν κόσμο στον οποίο τα εθνικά σύνορα αποτελούσαν αδιαπραγμάτευτη γραμμή κυριαρχίας. Και εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται το μέγεθος της αντίφασης.

Η μη εκλεγμένη πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, μαζί με τους ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Καναδά και της Βρετανίας, εμφανίζονται σήμερα ως οι πλέον ένθερμοι υπερασπιστές της «ιερότητας» των ανατολικών συνόρων της Ουκρανίας. Πρόκειται, όμως, για τους ίδιους πολιτικούς κύκλους που επί χρόνια αντιμετωπίζουν το έθνος-κράτος ως «ξεπερασμένο», «φασιστικό» και επικίνδυνο.

Η Ευρώπη εγκαταλείπει τα  σύνορα της

Η εικόνα που διαμορφώνεται στη Δύση είναι αποκαλυπτική. Η Ισπανία, με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων, και η Ελλάδα, με την Κρήτη να βρίσκεται καθημερινά στο επίκεντρο των μεταναστευτικών πιέσεων, αναδεικνύουν τις συνέπειες μιας ευρωπαϊκής πολιτικής που αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να προστατεύσει αποτελεσματικά τα εξωτερικά και εσωτερικά σύνορα της ηπείρου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ουσιαστικά μετατραπεί σε έναν χώρο όπου η φύλαξη των συνόρων αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα προτεραιότητα. Οι Βρυξέλλες, σύμφωνα με αυτή την κριτική, αξιοποίησαν τη Συνθήκη Σένγκεν ως «δούρειο ίππο», διευκολύνοντας τις συνθήκες για μαζικές μεταναστευτικές ροές από την Ασία, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Ανάλογη είναι η εικόνα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ο Καναδάς έχει δεχθεί τεράστιους μεταναστευτικούς πληθυσμούς, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο οι διαδικασίες χορήγησης άδειας παραμονής ή ιθαγένειας έχουν λάβει τέτοια έκταση, ώστε να γίνεται λόγος για έναν αλλοδαπό ανά λεπτό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, την ίδια στιγμή, η πολιτική της Ουάσιγκτον επί προεδρίας Τζο Μπάιντεν επέτρεψε τη μετεγκατάσταση εκατομμυρίων αλλοδαπών.

Η αντίφαση είναι πλέον εκκωφαντική: οι ίδιοι Δυτικοί ηγέτες που εμφανίζονται έτοιμοι να υπερασπιστούν μέχρι τέλους την ουκρανική κυριαρχία έχουν αποτύχει να πείσουν ότι αντιμετωπίζουν με την ίδια αποφασιστικότητα την προστασία των δικών τους εθνικών συνόρων. Πώς μπορεί να δικαιολογηθεί η στρατιωτική κινητοποίηση για τα γεωγραφικά όρια μιας άλλης χώρας, όταν στο εσωτερικό της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης προωθούνται πολιτικές που αποδυναμώνουν τον παραδοσιακό ρόλο των εθνικών συνόρων;

Το τίμημα αυτής της αντίφασης ενδέχεται να είναι βαρύτατο. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι κινδυνεύουν να θυσιαστούν σε μια σύγκρουση που, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, εξυπηρετεί περισσότερο την πολιτική ματαιοδοξία και τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των γραφειοκρατικών ελίτ παρά τις πραγματικές ανάγκες των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

Στη «δίνη» της απόλυτης υποκρισίας οι Ευρωπαίοι «ηγέτες»: Σπαταλούν δισεκατομμύρια για να προστατεύσουν τα σύνορα της Ουκρανίας ενώ την ίδια στιγμή διαλύουν τα δικά τους αδιαφορώντας για τις ανάγκες των Ευρωπαίων πολιτών

Γιατί οι πολίτες της Δύσης δεν θέλουν να πολεμήσουν

Προκαλεί οργή να παρακολουθεί κανείς πολιτικούς στην Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι και τις Βρυξέλλες να προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για νέες πολεμικές αναμετρήσεις, σαν να θεωρούν αυτονόητο ότι οι πολίτες οφείλουν να θυσιαστούν για τη διατήρηση ενός συστήματος που οι ίδιοι έχουν οικοδομήσει και συντηρούν.

Η κοινωνική ανοχή εξαντλείται. Οι δυτικοί λαοί δεν εμφανίζονται πλέον διατεθειμένοι να πολεμήσουν για πολιτικές που αμφισβητούν, για ιδεολογικές επιταγές που δεν συμμερίζονται και για μια διεθνή ατζέντα που συχνά μοιάζει αποκομμένη από την καθημερινότητά τους. Δεν θα πολεμήσουν για τις ψευδαισθήσεις της «κλιματικής αλλαγής» και τους δυσβάσταχτους «πράσινους» κανονισμούς. Δεν θα πολεμήσουν για την «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες». Δεν θα πολεμήσουν για τη λογοκρισία στο διαδίκτυο και την ποινικοποίηση του λόγου που βαφτίζεται «προστασία από την παραπληροφόρηση».

Κανένας εχέφρων άνθρωπος δεν πρόκειται να διακινδυνεύσει τη ζωή του για την πολιτική των ανοιχτών συνόρων, τον πολιτιστικό μαρξισμό, την ισλαμική υπεροχή στις γειτονιές του ή την απαξίωση των νομισμάτων εξαιτίας των επιλογών των κεντρικών τραπεζών. Δεν θα πολεμήσει για το διεφθαρμένο καθεστώς του Κιέβου, ούτε για το «Βαθύ Κράτος» που ξεπλένει χρήματα φορολογουμένων μέσα από τη μηχανή του κιμά στην Ουκρανία.

Γιατί η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι άνθρωποι δεν δίνουν τη ζωή τους για αφηρημένα πολιτικά συνθήματα και γραφειοκρατικές διακηρύξεις. Πολεμούν όταν απειλούνται όσα έχουν πραγματική αξία: η οικογένειά τους, το σπίτι τους, η γειτονιά τους, η πατρίδα τους. Αυτά είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται η διάθεση ενός λαού να υπερασπιστεί την ελευθερία και την κυριαρχία του.

Αντίθετα, οι παγκοσμιοποιητικές κυβερνήσεις εμφανίζονται να απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από αυτή την αντίληψη. Αντί να θωρακίζουν τα εθνικά σύνορα και να ανταποκρίνονται στις αγωνίες των κοινωνιών τους, επιλέγουν πολιτικές που, σύμφωνα με τους επικριτές τους, μεταβάλλουν τη δημογραφική και πολιτισμική φυσιογνωμία της Δύσης, παραμερίζοντας τους ίδιους τους ανθρώπους που τη διαμόρφωσαν.

Οι πολιτικές ελίτ εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μπορούν να επιβάλουν στους πολίτες τους οποιαδήποτε πολεμική επιλογή, ακόμη και μια σύγκρουση παγκόσμιας κλίμακας. Υποτιμούν, όμως, μια κρίσιμη πραγματικότητα: η κοινωνική συναίνεση δεν εξασφαλίζεται με διακηρύξεις, εκφοβισμό ή προπαγάνδα.

Και εδώ βρίσκεται η πιο εκρηκτική διάσταση της σημερινής κρίσης. Ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, σύμφωνα με αυτή την πολιτική ανάγνωση, δεν αποκλείεται να μην εξελιχθεί αποκλειστικά ανάμεσα σε αντίπαλα κράτη και στρατούς. Ενδέχεται να μετατραπεί σε μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση, με τους δυτικούς πολίτες απέναντι στις ίδιες τις παγκοσμιοποιητικές κυβερνήσεις τους.