Στον πάγο οι συγχωνεύσεις νοσοκομείων – Πολιτικό κόστος και κοινωνικές αντιδράσεις μπλοκάρουν τις αλλαγές

Οι σχεδιαζόμενες συγχωνεύσεις νοσοκομείων και η αναδιοργάνωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) έχουν τεθεί στο περιθώριο. Η κυβέρνηση, υπό την πίεση του πολιτικού κόστους και της κοινωνικής δυσαρέσκειας, αποφεύγει κάθε μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία που θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις. Εν μέσω της κρίσης που πυροδότησε η τραγωδία στα Τέμπη, προτεραιότητα δίνεται στη διαχείριση και όχι στις αλλαγές.

Παρά τις εξαγγελίες για ανασυγκρότηση του δημόσιου συστήματος υγείας, τα σχέδια για συγχωνεύσεις νοσοκομείων και αναδιαμόρφωση του υγειονομικού χάρτη παραμένουν ανενεργά. Η κυβέρνηση, φοβούμενη νέο κύμα κοινωνικών αντιδράσεων, έχει «παγώσει» οποιαδήποτε μεταρρύθμιση, αφήνοντας το ΕΣΥ να λειτουργεί με σοβαρές ελλείψεις προσωπικού και υπηρεσιών. Η κατάσταση στα νοσοκομεία επιδεινώνεται, με τα ράντζα να πλημμυρίζουν τους διαδρόμους, ενώ οι υποδομές υπολειτουργούν.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, σε πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του, απέκλεισε το ενδεχόμενο να κλείσουν νοσοκομεία με χαμηλή πληρότητα, επισημαίνοντας πως αυτά διατηρούνται για πολιτικούς και γεωγραφικούς λόγους, προκειμένου να υποστηριχθούν οι τοπικές κοινωνίες.

Στο παρελθόν, αξιόπιστες πηγές αναφέρουν ότι είχε εξεταστεί η πιθανότητα ορισμένα νοσοκομεία της Αθήνας, όπως το Αμαλία Φλέμινγκ και η Παμμακάριστος, να μετατραπούν σε ειδικές μονάδες φροντίδας για καρκινοπαθείς στο τελικό στάδιο. Σήμερα, άλλωστε, δεν υπάρχει καμία δημόσια νοσηλευτική δομή αφιερωμένη αποκλειστικά στη φροντίδα ασθενών που βρίσκονται στην τελική φάση της νόσου. Παρόλα αυτά, τα σχέδια του υπουργού δεν περιλαμβάνουν προς το παρόν κάποια σχετική πρωτοβουλία που θα μπορούσε να βελτιώσει τις συνθήκες νοσηλείας για τους συγκεκριμένους ασθενείς.

Το αβέβαιο μέλλον των μεταρρυθμίσεων στο ΕΣΥ

Οι σχεδιασμοί για ένα νέο υγειονομικό χάρτη, που θα περιλάμβανε τη συγχώνευση νοσοκομειακών δομών και την αναβάθμιση υπηρεσιών, έχουν μπει στον «πάγο». Αν και υπήρξε πρόθεση για μεταρρυθμίσεις, το πολιτικό κόστος αποδείχθηκε μεγαλύτερο από την επιθυμία για αλλαγή. Τα δημόσια νοσοκομεία, παρά τις υποσχέσεις για βελτίωση, συνεχίζουν να λειτουργούν με σοβαρές ελλείψεις, ενώ οι ασθενείς και το υγειονομικό προσωπικό βιώνουν τις επιπτώσεις μιας στασιμότητας που δεν φαίνεται να αλλάζει στο άμεσο μέλλον.