Συγκλονιστική εξομολόγηση της Αίθρας Λυκουρέζου: «Ζούσα με τον φόβο και τη ντροπή – Δεν τολμούσα να μιλήσω σε κανέναν»

Αποκαλύψεις που σοκάρουν  έκανε η Αίθρα Λυκουρέζου, κόρη του γνωστού ποινικολόγου Αλέξανδρου Λυκουρέζου και της αξέχαστης Ζωής Λάσκαρη, μέσα από τα βίντεο που δημοσιεύει στο TikTok. Η ίδια, με θάρρος και ειλικρίνεια, μίλησε ανοιχτά για μια τραυματική εμπειρία που σημάδεψε τα παιδικά της χρόνια.

Συγκλονιστική εξομολόγηση της Αίθρας Λυκουρέζου: «Ζούσα με τον φόβο και τη ντροπή – Δεν τολμούσα να μιλήσω σε κανέναν»

Σύμφωνα με τα όσα εξομολογήθηκε, ένα άτομο που εργαζόταν για τον πατέρα της εκμεταλλεύτηκε την εμπιστοσύνη της οικογένειας και παρενοχλούσε σεξουαλικά την ίδια, όταν ήταν μόλις 6 ή 7 ετών. «Έμπαινε στο δωμάτιό μου και τριβόταν…», αποκαλύπτει η Αίθρα, περιγράφοντας με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τις στιγμές τρόμου που βίωσε.

«Ντρεπόμουν να το πω στους γονείς μου, γιατί πίστευα ότι δεν θα με πίστευαν, ότι θα το θεωρούσαν άλλη μια από τις τρέλες μου», παραδέχεται με συγκίνηση. Το βάρος της σιωπής, όπως λέει, την καταδίωκε για χρόνια, προκαλώντας της ανείπωτο άγχος και φόβο. «Πήγαινα στο γραφείο του πατέρα μου και κρυβόμουν για να τον αποφύγω», θυμάται.

Η Αίθρα Λυκουρέζου δεν διστάζει να μιλήσει και για τις συνέπειες που είχε αυτή η εμπειρία στην ψυχολογία της και στις μετέπειτα σχέσεις της με τους άνδρες, αλλά και με τον ίδιο της τον πατέρα. «Γνώριζα από μικρή για τις εξωσυζυγικές του σχέσεις, κάτι που με έκανε να μην μπορώ να τον αγκαλιάσω. Ακόμα και σήμερα, νιώθω αμηχανία στην αγκαλιά του», εξομολογείται, φωτίζοντας τις πληγές που άφησε το παρελθόν.

Συγκλονιστική εξομολόγηση της Αίθρας Λυκουρέζου: «Ζούσα με τον φόβο και τη ντροπή – Δεν τολμούσα να μιλήσω σε κανέναν»

Με λόγια ωμά και αληθινά, η κόρη της Ζωής Λάσκαρη σκιαγραφεί το κλίμα που επικρατούσε στο σπίτι της: μια μητέρα γεμάτη αγάπη και τρυφερότητα, αλλά κι ένας πατέρας απόμακρος, λόγω των επαγγελματικών του υποχρεώσεων και των προσωπικών του επιλογών. «Μεγάλωσα με πολύ άγχος για τη μητέρα μου. Όταν έλειπε, φοβόμουν μήπως της έχει συμβεί κάτι κακό. Έψαχνα τα πράγματά τους, νόμιζα ότι είχαν πεθάνει», περιγράφει, μεταφέροντας τον αναγνώστη στα σκοτεινά μονοπάτια της παιδικής της ψυχής.

Αυτή η κατάθεση ψυχής έρχεται να υπενθυμίσει πως πίσω από τις κλειστές πόρτες ακόμη και των πιο λαμπερών σπιτιών, μπορεί να κρύβονται ιστορίες πόνου, φόβου και σιωπής.