Συγκλονίζει η Μαρία Καρυστιανού : Η μάνα των Τεμπών για τις μανάδες της Γάζας

σε μια ανάρτηση – μήνυμα θαρραλέας συμπαράστασης στον δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης αλλά και κατηγορηματικής καταδίκης των χειρισμών της κυβέρνησης απέναντι στην επιχειρούμενη παλαιστινιακή γενοκτονία, προχώρησε το Σάββατο η Μαρία Καρυστιανού.

Η κ. Καρυστιανού διακήρυξε ότι οι πολίτες πρέπει να αντισταθούν, να διαμαρτυρηθούν, να στηρίξουν, να βοηθήσουν και να σταθούν στην σωωστή πλευρά της ιστορίας, αναφέροντας μάλιστα ως άδικη και απελπιστική την κατάσταση η οποία επικρατεί στο θύλακα.

Αναφορικά με τη στάση Μητσοτάκη απέναντι στο ζήτημα, η μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης τόνισε:«Αρνούμαι να πιστέψω πώς ήταν αυτή η φωνή της Ελλάδας… Δεν είναι δική μας αυτή η ντροπιαστική επιλογή. Η δική μας φωνή δεν συντάσσεται με το σκοτάδι. Η δική μας φωνή είναι άλλη από τη φωνή τους κέρδους και του μίσους».

Τέλος, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «τώρα μας καταδικάζουν και ως συνεργούς σε δολοφονίες άμαχου πληθυσμού, σε δολοφονίες παιδιών»:

«Αβάσταχτος ο πόνος , η αδικία , η απελπισία…
Πόση θλίψη Θεέ μου…

Ποιοί είναι αυτοί που αποφασίζουν ποιός θα έχει να φάει και ποιός να γιατρευτεί;; Με ποιο δικαίωμα κάποιος αποφασίζει για άλλον αν θα ζήσει ή θα πεθάνει;

Η ανθρωπότητα υποφέρει. Στέγνωσε από ανθρωπιά και σεβασμό.

Η μυρωδιά του θανάτου μας καίει ολόγυρα!

Σε ένα βαθύ επίπεδο όλοι το αισθανόμαστε αυτό… αν όχι δεν ανήκουμε πλέον στους ανθρώπους…

Οφείλουμε να σταθούμε στην σωστή πλευρά της ιστορίας.

Να διαμαρτυρηθούμε, να στηρίξουμε , να βοηθήσουμε.

Την ξέρουμε καλά αυτήν την μυρωδιά. Τον έχουμε νιώσει αυτό τον κεραυνό στα μύχια της ψυχής μας!

Κουβαλάμε στα κύτταρά μας χρόνια ξεριζωμού, πολέμου, θανάτου, σκλαβιάς.

Πώς γίνεται να μην κατανοούμε, να μην συμπονούμε, να μην κοιτάμε προς τα εκεί;

Σταματήσαμε να λογιζόμαστε για άνθρωποι;

Οχι. Αρνούμαι να πιστέψω πώς ήταν αυτή η φωνή της Ελλάδας… Δεν είναι δική μας αυτή η ντροπιαστική επιλογή. Η δική μας φωνή δεν συντάσσεται με το σκοτάδι. Η δική μας φωνή είναι άλλη από τη φωνή τους κέρδους και του μίσους.

Τον γνωρίζουμε αυτόν τον πόνο, χάσαμε και εμείς τους πιο αγαπημένους… Αρνούμαστε
να μείνουμε θεατές της πιο φρικτής τους φαντασίωσης.. και τώρα μας καταδικάζουν και ως συνεργούς σε δολοφονίες άμαχου πληθυσμού, σε δολοφονίες παιδιών!

Ήμαρτον!

Ως άνθρωπος και ως μητέρα στέκομαι με σκυμμένο κεφάλι μπροστά στις μαχόμενες μάνες…

Σιωπούμε όταν τα μωρά κοιμούνται, όχι όταν πεθαίνουν…

Όταν πεθαίνουν , χρέος μας είναι να γινόμαστε θεριά ανήμερα ….

Χρέος μας!

“«Οὒτοι συνέχθειν,ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν”…»