Συγκλονίζει ο Σταύρος Νικολαΐδης για τις αποβολές της συζύγου του: Μπήκε για δύο γέννες ξέροντας ότι δεν θα έχει παιδί

«Ήταν πολλές οι βραδιές που καθόμουν μόνος, με έπαιρναν τα δάκρυα » ανέφερε ο ηθοποιός

Ο Σταύρος Νικολαΐδης προχώρησε σε μερικές προσωπικές αποκαλύψεις σχετικά με τις αποβολές που βίωσε η σύζυγός του και τις δύσκολες στιγμές που ακολούθησαν για το ζευγάρι.

Ο ηθοποιός ήταν καλεσμένος το Σαββάτο 24 Φεβρουαρίου στην εκπομπή «Μπαμπά-δες».

Αναλυτικότερα, ο Σταύρος Νικολαΐδης εξομολογήθηκε: «Είχαμε τρεις αποβολές και οι δυο ήταν στον πέμπτο μήνα. Η γυναίκα δεν το ξεπερνάει ποτέ αυτό, ακόμα δεν το έχει ξεπεράσει άσχετα εάν είναι κάπου, σε ένα ντουλαπάκι κλεισμένο, όπως ο χαμός του πατέρα της. Κατ’ αρχήν τα δικά μας παιδιά δεν γεννήθηκαν καν νεκρά. Επειδή έσπαγε ο σάκος και έφευγαν τα υγρά, τα παιδιά ήταν μια χαρά οπότε η γυναίκα μου μπήκε και έκανε δύο τοκετούς ξέροντας ότι θα γεννήσει.

Ήταν υγιές δηλαδή το παιδί. Απλά, εάν το άφηναν να γεννηθεί, θα είχε νοητικά προβλήματα γιατί θα είχε μπει οξυγόνου μέσα. Δηλαδή μέχρι να πάει να γεννήσει, δεν είχε πεθάνει το παιδί. Είναι τραγικό αυτό για μια μητέρα, ότι μπαίνει δηλαδή για δυο γέννες ξέροντας ότι δεν θα έχει παιδί. Εντάξει, πες η τρίτη έγινε νωρίς, ήταν μια παλίνδρομη αποβολή που εκεί λες “εντάξει”, αλλά μαζί με τα άλλα δύο, μας χτύπησε αυτό».

Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Προσπαθούσαμε να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον νομίζοντας ότι ο άλλος το περνάει πιο βαριά από εμάς. Ήταν πολλές οι βραδιές που καθόμουν μόνος, με έπαιρναν τα δάκρυα και έλεγα “τώρα πως θα ήταν να έχω ένα κopιτσάκι εδώ”. Ήμουν κολλημένος με τα κopιτσάκια τότε και ήταν κopιτσάκια όσα χάσαμε. Βέβαια, μετά που έκανε τον Θάνο, δεν τον αλλάζω ούτε με 100 κopιτσάκια».

Στο τέλος, είπε: «Με την γυναίκα μου λέγαμε πάντα ότι είχαμε τόση πολλή αγάπη μεταξύ μας που κοντεύαμε να σκάσουμε και θέλαμε να την διοχετεύσουμε σε ένα τρίτο άτομο. Όταν λοιπόν ξεκινάς και μπαίνεις σε αυτή τη δοκιμασία και κάποια στιγμή σου “κόβεται” σε τόσο προχωρημένο μήνα, είναι ένα μεγάλο σοκ. Σκέψου εγώ την πρώτη φορά, “γεια” μου έλεγαν στον δρόμο και έλεγα “είμαστε έγκυος”. Τόση ήταν η χαρά μου».