Συγκλονίζει ο Βασίλειος Κωστέτσος: «Έχω χάσει τη μητέρα μου από τη νόσο του κινητικού νευρώνα-Το μόνο που “δουλεύει” είναι τα μάτια και αυτά παρακαλούν να “φύγουν”»

Με αφορμή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Σύνταγμα για την Παγκόσμια Ημέρα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης γύρω από την ALS, ο γνωστός σχεδιαστής Βασίλειος Κωστέτσος άνοιξε την καρδιά του και σε δηλώσεις του, μίλησε όχι μόνο την προσωπική του απώλεια, αλλά και τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι ασθενείς και οι οικογένειές τους.

Συγκλονίζει ο Βασίλειος Κωστέτσος: «Έχω χάσει τη μητέρα μου από τη νόσο του κινητικού νευρώνα-Το μόνο που “δουλεύει” είναι τα μάτια και αυτά παρακαλούν να “φύγουν”»

Ο ίδιος στάθηκε στη σημασία της εκδήλωσης, τονίζοντας το προσωπικό του βίωμα και τη συναισθηματική φόρτιση που του προκαλεί κάθε σχετική αναφορά: «Πολύ ξεχωριστή, πολύ ιδιαίτερη, πολύ σημαντική για εμένα προσωπικά αυτή η πρωτοβουλία, γιατί τυχαίνει και έχω βιώσει αυτό που λέγεται ALS.

Είναι μία εκφυλιστική, ανίατη νευρολογική ασθένεια, νόσος. Μέχρι τώρα, δεν υπάρχει φάρμακο που να μπορείς να ζήσεις.

Εύχομαι να μην το ζουν οι άνθρωποι αυτό εδώ που έχω βιώσει εγώ και μιλάω εκ μέρους όλων αυτών που έχουν χάσει τους δικούς τους, όπως και η μητέρα μου Άννα, που φοράω σήμερα την μπλούζα που έχω φιλοτεχνήσει, με πάρα πολλή αγάπη», εξομολογήθηκε ο Βασίλειος Κωστέτσος.

Συγκλονίζει ο Βασίλειος Κωστέτσος: «Έχω χάσει τη μητέρα μου από τη νόσο του κινητικού νευρώνα-Το μόνο που “δουλεύει” είναι τα μάτια και αυτά παρακαλούν να “φύγουν”»

Ο ίδιος περιέγραψε και τη διαγνωστική δυσκολία που συχνά συνοδεύει τη νόσο, αλλά και το βαρύ τίμημα του χαμένου χρόνου για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους: «Ακόμα και οι νευρολόγοι την μπερδεύουνε με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, με το Πάρκινσον, με άλλες ασθένειες.

Και έτσι χάνεται χρόνος, χάνεται ποιοτικός χρόνος του ασθενή. Είναι μικρή η διάρκεια που ζει κάποιος, δυστυχώς. Η μητέρα μου έφυγε μέσα σε τρία χρόνια. Και έπεσε και μέσα στον κορονοϊό, που δεν είχαμε τη δυνατότητα να τη δούμε…», εξήγησε ακόμα.

Κλείνοντας περιέγραψε με ωμότητα και συγκλονιστική ειλικρίνεια το τελικό στάδιο της νόσου, όπου η επικοινωνία περιορίζεται δραματικά και η σιωπή γίνεται κυρίαρχη: «Το μόνο που υπάρχει, που “δουλεύει”, είναι τα μάτια του και οι κόρες τους, που κοιτάζουνε με ένα τρόμο και παρακαλούν να σηκωθούν να “φύγουν” από τον κόσμο αυτόν, να σταματήσουν να ταλαιπωρούνται και αυτοί και οι δικοί τους άνθρωποι», αποκάλυψε στη συνέχεια ο Βασίλειος Κωστέτσος.