Συνεργασία στο μυαλό του Κασσελάκη – Η Κωνσταντοπούλου του τραβάει το χαλί

Μπορεί ο Στέφανος Κασσελάκης να παρουσιάστηκε στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας ως υπέρμαχος της «ενότητας του δημοκρατικού χώρου», όμως η πραγματικότητα – ή μάλλον η Ζωή Κωνσταντοπούλου – φρόντισε να του θυμίσει ότι η πολιτική δεν ακολουθεί πάντοτε το σενάριο που έχει γραφτεί εκ των προτέρων.

Συνεργασία στο μυαλό του Κασσελάκη – Η Κωνσταντοπούλου του τραβάει το χαλί

Με ύφος αισιόδοξου αρχηγού που οραματίζεται συνεργασίες «χωρίς εγωισμούς», ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προανήγγειλε, ούτε λίγο ούτε πολύ, κοινή πορεία με την Πλεύση Ελευθερίας. Όμως η ίδια η Ζωή, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικά «Ζωικές» παρεμβάσεις της, ξεκαθάρισε ότι δεν υφίσταται καμία τέτοια συμφωνία – και αν κάτι υπάρχει προς το παρόν, αυτό είναι η πρόταση για προανακριτική επιτροπή για το έγκλημα των Τεμπών. Όχι ακριβώς η «συγκυβέρνηση του δημοκρατικού χώρου» που είχε στο μυαλό του ο Στέφανος.

Η Κωνσταντοπούλου, μάλιστα, δεν περιορίστηκε απλώς σε μια διόρθωση. Με σαφήνεια (και με το γνωστό της ύφος) υπενθύμισε ότι «δεν ισχύει αυτό που ειπώθηκε, με τον τρόπο που ειπώθηκε», επαναφέροντας τη συζήτηση στο επίδικο της Δικαιοσύνης για τους υπευθύνους των Τεμπών – όχι σε υποτιθέμενες μελλοντικές εκλογικές συνεργασίες. Και για να μην υπάρχουν παρερμηνείες, διευκρίνισε ότι η υπογραφή του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόταση της Πλεύσης θα έχει νόημα μόνο εάν αφορά και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σε διαφορετική περίπτωση, το θέμα λήγει εκεί.

Συνεργασία στο μυαλό του Κασσελάκη – Η Κωνσταντοπούλου του τραβάει το χαλί

Ο Στέφανος Κασσελάκης, από την άλλη, επιχείρησε να κρατήσει το ενωτικό προφίλ: «Δεν έχει σημασία ποιος θα ηγηθεί», είπε, και μίλησε για ειλικρινή διάθεση συνεργασίας. Όμως το επικοινωνιακό φιλμ έσπασε πριν καλά-καλά μονταριστεί. Γιατί μπορεί η πολιτική να θέλει αφήγημα, αλλά θέλει και συγκατάθεση – και η Ζωή δεν μοιάζει διατεθειμένη να γίνει κομπάρσα στο story του Κασσελάκη.

Τελικά, η εικόνα που προκύπτει δεν είναι ούτε αυτή ενός πολιτικού ειδυλλίου, ούτε μιας μεγάλης ρήξης. Είναι απλώς μια ακόμη στιγμή που οι πολιτικές φιλοδοξίες προσκρούουν στους εγωισμούς, την καχυποψία και την ανάγκη εντυπώσεων. Μια «συνεργασία» που ξεκίνησε με δηλώσεις και τελείωσε με διορθώσεις.