Τάσος Χαλκιάς: «Πάω κάθε μέρα μήπως βρω στα χαλάσματα κάτι που να έχει μείνει όρθιο!»- Συγκινεί ο δημοφιλής ηθοποιός που έχασε το σπίτι του στις πυρκαγιές του Πόρτο Γερμενό

Ανάμεσα στους ανθρώπους που είδαν μέσα σε λίγες ώρες την περιουσία και ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους να παραδίδεται στις φλόγες ήταν και ο Τάσος Χαλκιάς.

Τάσος Χαλκιάς: «Πάω κάθε μέρα μήπως βρω στα χαλάσματα κάτι που να έχει μείνει όρθιο!»- Συγκινεί ο δημοφιλής ηθοποιός που έχασε το σπίτι του στις πυρκαγιές του Πόρτο Γερμενό

Η εξοχική κατοικία του γνωστού καλλιτέχνη στο Πόρτο Γερμανό καταστράφηκε ολοσχερώς από τις καταστροφικές πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού, αφήνοντας πίσω της μόνο αποκαΐδια και στάχτη, αλλά και έναν άνθρωπο να μετρά όχι μόνο τις υλικές απώλειες, αλλά κυρίως τις αναμνήσεις που χάθηκαν μαζί με το σπίτι.

Ο Τάσος Χαλκιάς μίλησε στην εκπομπή «Studio στις 3» για τη μεγάλη δοκιμασία που έζησε, με τα όσα είπε να προβάλλονται τη Δευτέρα, στην πρεμιέρα του νέου προγράμματος του ΣΚΑΪ, που παρουσιάζουν η Νάνσυ Ζαμπετογλου και ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος.

Ο ηθοποιός, ωστόσο, από την πρώτη στιγμή θέλησε να ξεκαθαρίσει πως η δική του απώλεια δεν είναι μεγαλύτερη από εκείνη των υπόλοιπων ανθρώπων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πύρινη λαίλαπα. Για τον ίδιο, πίσω από κάθε καμένο σπίτι υπάρχουν ζωές, κόποι, αναμνήσεις και ιστορίες που δεν αποτιμώνται σε χρήματα.

«Δεν είμαι εγώ το κεντρικό πρόσωπο στην πυρκαγιά αυτή. Είναι διακόσια σπίτια ανθρώπων, συνανθρώπων που κάηκαν. Το σπίτι αυτό δεν ήτανε ντουβάρια, κάηκαν αναμνήσεις, κάηκε η πνευματική μου εργασία 45 ετών και εμένα και της γυναίκας μου και των παιδιών μου. Πίνακες ζωγραφικής άλλους που είχα. Δεν είναι η αξία όμως των πραγμάτων», είπε αρχικά ο Τάσος Χαλκιάς για την πυρκαγιά που έκαψε το σπίτι του.

Μιλώντας για το δύσκολο καλοκαίρι που πέρασε, ο Τάσος Χαλκιάς επέμεινε πως η δική του περιπέτεια αποτελεί μόνο ένα κομμάτι μιας πολύ μεγαλύτερης εικόνας. Αναφέρθηκε στις φωτιές που κάθε χρόνο αφήνουν πίσω τους κατεστραμμένες περιουσίες και πληγωμένες ζωές, αλλά και στην τραγωδία στο Μάτι, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να μη σβήνουν από τη συλλογική μνήμη τέτοιες καταστροφές.

«Εντάξει (σ.σ. ήταν δύσκολο καλοκαίρι), όμως, αυτό δεν είμαι ο μόνος που το έπαθε. Είναι πολλοί άνθρωποι και είναι κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι που παθαίνουν ανάλογες ζημιές, ατυχήματα ή όπως αλλιώς μπορεί να τα πει κανείς, με αποκορύφωμα βέβαια αυτό που έγινε στο Μάτι πριν από οκτώ χρόνια. Έτσι; Γιατί να μην ξεχνάμε. Νιώθω πάρα πολύ άσχημα όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μου έχουν πάθει το ανάλογο πλήγμα, να μιλάω εγώ για το σπίτι μου.

Γι’ αυτό περιορίζω την κουβέντα ότι μιλάω για λογαριασμό όλων. Όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, σαν ιδιώτης δεν μπορείς να τα βάλεις με τις θεομηνίες ας πούμε ξέρω γω ή με τις μεγάλες τεχνικές. Γιατί η φωτιά είναι ένα τεχνικό φαινόμενο, δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Από τότε που μας την έδωσε ο Προμηθέας τη χειριζόμαστε εμείς, είτε από ατυχία είτε από απροσεξία, είτε ηθελημένα επειδή είναι πυρομανείς. Γνωρίζαμε το πώς πνέουν οι άνεμοι.

Ξέραμε ότι θα κρατήσουν μέρες και ήταν, το περιμέναμε. Δηλαδή καιγόταν ο Άγιος Βασίλειος στη Βοιωτία και λέγανε καίγεται το Πόρτο Γερμενό. Λέω που καίγεται, που έχει φτάσει η φωτιά ήταν στα δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά. Ποια δεκαπέντε, τριάντα πέντε χιλιόμετρα μετά ήρθε στα δεκαπέντε και καίγεται το Πόρτο Γερμενό ακούγαμε τρεις μέρες. Δύο ώρες κάηκε το Πόρτο Γερμενό. Δύο ώρες ήταν αρκετές να καεί όλο», δήλωσε ακόμα.

Μέσα από την αφήγησή του, ο Τάσος Χαλκιάς περιέγραψε και ένα περιστατικό που, όπως φαίνεται, έχει μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη του. Πρόκειται για την ιστορία ενός ηλικιωμένου άνδρα, ο οποίος, όταν οι άνθρωποι προσπάθησαν να τον απομακρύνουν από το σπίτι του για να τον σώσουν, αρνήθηκε να εγκαταλείψει το μοναδικό καταφύγιο που είχε.

«Όταν πήγαμε οργανωμένα με βυτία πολλοί ας πούμε, πήραμε και αγρότες μαζί μας με βυτία πίσω τους στα αγροτικά τους για να πάμε κάτω να βοηθήσουμε μην καούν τα σπίτια μας. Δεν μας επέτρεψε κανένας να περάσουμε για την ασφάλειά μας. Το παράδειγμα το έδωσε ένας γεράκος ο οποίος ήταν ογδόντα πέντε χρονών, ογδόντα επτά χρονών και πήγαμε να τον βγάλουμε ζωντανό από το σπίτι. Λέει, ποιοι είστε εσείς να με βγάλετε από το σπίτι μου;

Μα λέει να σε σώσουμε. Τι να σε σώσετε; Εγώ ξέρεις αν έχω κανέναν εγώ που θέλω να σωθώ, δεν έχω κανέναν. Αυτό το καλύβι έχω εδώ. Θα καεί. Μα να καεί. Μα θα καείς κι εσύ. Να καώ κι εγώ. Και ο άνθρωπος έμεινε εκεί και κάηκε. Αυτό το παράδειγμα θα το πάρει ποτέ κανείς να καταλάβει ποιος είναι ο άνθρωπος μέσα του όταν του συμβαίνουν ζητήματα, πώς τα αντιμετωπίζει, ότι υπάρχει και καρδιά και ψυχή και αισθήματα;

Όταν το πάρουν χαμπάρι θα πάρουν και προσωπικό στην Πυροσβεστική περισσότερο και παντού, οπουδήποτε έχει ανάγκη ο κόσμος, ο πολίτης. Όταν πιάνουν ας πούμε ξέρω γω εβδομήντα οχτώ φωτιές μαζεμένες, δεν υπάρχει το ανάλογο πυροσβεστικό προσωπικό να τρέχει από την Κρήτη στη Θεσσαλονίκη και από τη Θεσσαλονίκη ας πούμε στο ξέρω πού κοντά στο Καστελόριζο.

Οπότε ναι, υπάρχει πρόβλημα με το κράτος, με την με τον τρόπο που το κράτος διαχειρίζεται αυτά τα φαινόμενα, αυτές τις καταστροφές, οι οποίες είναι μεγάλες πια πολύ μεγάλες», είπε ακόμα ο γνωστός ηθοποιός.

Τάσος Χαλκιάς: «Πάω κάθε μέρα μήπως βρω στα χαλάσματα κάτι που να έχει μείνει όρθιο!»- Συγκινεί ο δημοφιλής ηθοποιός που έχασε το σπίτι του στις πυρκαγιές του Πόρτο Γερμενό

«Τέσσερις φωτιές έχω αντιμετωπίσει εδώ και είκοσι χρόνια»

Η εμπειρία του Τάσου Χαλκιά με τις φωτιές δεν περιορίζεται στη φετινή καταστροφή. Όπως αποκάλυψε, μέσα σε δύο δεκαετίες έχει βρεθεί επανειλημμένα αντιμέτωπος με πυρκαγιές που έφτασαν πολύ κοντά στα σπίτια, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι την αγωνία και την αβεβαιότητα που προκαλεί η φωτιά όταν βρίσκεται λίγα μόλις μέτρα μακριά.

«Τέσσερις φωτιές έχω αντιμετωπίσει εδώ και είκοσι χρόνια. Τέσσερις πολύ κοντά μέσα στα σπίτια και ότι μπορέσαμε κάναμε. Δεν μπήκε. Από το χάδι ενός ανέμου ακατάσχετου. Δεν λέω ότι το φαινόμενο από πλευράς διαιώνισής του δεν ήτανε, ήτανε φοβερό. Πραγματικά ήτανε φοβερό, όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις», πρόσθεσε ο Τάσος Χαλκιάς.

Ο γνωστός ηθοποιός στάθηκε, παράλληλα, και στην τεράστια οικολογική πληγή που άφησε πίσω της η πυρκαγιά. Γιατί, όπως τόνισε, η απώλεια δεν μετριέται μόνο στις ανθρώπινες περιουσίες που καταστράφηκαν, αλλά και στη φύση που χρειάστηκε εκατοντάδες χρόνια για να δημιουργηθεί.

«Ήταν ένα παρθένο οχτακοσίων ετών δάσος με την ανάλογη πανίδα του και οτιδήποτε άλλο έχει ζει κάτω από το πεύκο, με το σκίνο, με το οτιδήποτε υπάρχει από κάτω. Ναι μεν να προσέχουμε την ανθρώπινη ζωή μη χαθεί γιατί είναι το κύριο θέμα στα μελήματά μας, αλλά δεν είναι το μόνο, γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει ούτε χωρίς τα ζώα, ούτε χωρίς τα δάση, ούτε χωρίς την αναπνοή του δάσους, ούτε χωρίς το κοτέτσι του. Αυτοί που έχουν κοτέτσια για κάποιο λόγο το έχουν. Οπότε κι αυτά είναι θύματα».

Η επόμενη μέρα μετά την καταστροφή

Και αφού η φωτιά έσβησε, άρχισε η δύσκολη διαδικασία της επόμενης ημέρας. Οι κάτοικοι καλούνται τώρα να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της καταστροφής, να καταθέσουν αιτήσεις και να περιμένουν την κρατική βοήθεια, την ώρα που πίσω τους έχουν μείνει σπίτια καμένα και μια ολόκληρη ζωή που χρειάζεται χρόνο για να ξαναστηθεί.

Όπως εξήγησε ο Τάσος Χαλκιάς, αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε στάση αναμονής, περιμένοντας να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες διαδικασίες και να φανεί στην πράξη ποια βοήθεια θα φτάσει τελικά στους πληγέντες.

«Η επόμενη μέρα; Τηρούμε στάση αναμονής απέναντι στις αιτήσεις που έχουμε κάνει προς την κρατική μηχανή για τη βοήθεια που περιμένουμε και μέχρι να διεκπεραιωθούν τα γραφειοκρατικά ζητήματα γιατί ακόμα αιτήσεις δέχονται και θα δέχονται μέχρι τις δεκατέσσερις του Σεπτέμβρη. Θα δούμε τι βοηθήματα θα φτάσουν στα χέρια μας τελικά».

Για τον ίδιο, όμως, το σπίτι στο Πόρτο Γερμανό δεν ήταν απλώς ένα ακίνητο που καταστράφηκε από τη φωτιά. Ήταν ένας χώρος στον οποίο πέρασε δεκαετίες από τη ζωή του, ένα μέρος συνδεδεμένο με οικογενειακές στιγμές, αμέτρητα Σαββατοκύριακα και νύχτες, αλλά και με την προσωπική του ιστορία. Η ιδέα ότι θα μπορούσε να ξαναχτιστεί δεν σημαίνει ότι μπορεί να ανακτηθεί αυτό που χάθηκε.

«Περνούσα ατέλειωτες φορές, ατέλειωτα Σαββατοκύριακα, ατέλειωτες νύχτες. Πενήντα πέντε χρόνια ήμουν εκεί και θα είμαι ακόμα με την προσπάθεια ας πούμε, να μπορέσω να το ξανακάνω. Όχι, αυτό που είχα. Ένα σπίτι που γίνεται σε πενήντα χρόνια δεν μπορώ να το φτιάξω ούτε σε πέντε χρόνια ούτε με πέντε χιλιάρικα», είπε για το σπίτι που έκανε.

Κι έτσι, παρά την καταστροφή, ο Τάσος Χαλκιάς εξακολουθεί να επιστρέφει καθημερινά στον τόπο που κάποτε ήταν το σπίτι του. Πηγαίνει ανάμεσα στα χαλάσματα, αναζητώντας ίσως ένα μικρό σημάδι ότι κάτι κατάφερε να επιβιώσει από την πύρινη λαίλαπα. Μια εικόνα, ένα αντικείμενο, κάτι που να θυμίζει εκείνον τον χώρο που για περισσότερες από πέντε δεκαετίες αποτελούσε κομμάτι της ζωής του.

«Κάθε μέρα πάω. Πάω κάθε μέρα με την κρυφή ελπίδα μήπως βρω ας πούμε ξέρω ‘γω τι, μες στα χαλάσματα κάτι που έχει μείνει όρθιο, αλλά είναι εκπληκτικό ότι δεν έχει μείνει τίποτα. Υπάρχει μια φράση η οποία τα λύνει όλα τα ζητήματα. Όλα. Υπάρχουν και χειρότερα. Το χειρότερο ποιο θα ήτανε; Να ήμουνα με την οικογένειά μου μέσα, να μην μπορούσα να φύγω και να είχα καεί.

Τέλος, το απόλυτο τίποτα. Εντάξει, δεν έγινε αυτό. Άρα υπάρχουν και χειρότερα. Δεν θέλουμε πλερέζες, δεν έχω ανάγκη από παρηγοριά. Ούτε είχα ποτέ. Είμαι σαν τα σκυλιά που πέφτουν κάτω και σηκώνονται μόνα τους και κάνουν τα βήματά τους πάλι», εξομολογήθηκε παράλληλα ο Τάσος Χαλκιάς.