Τέμπη δύο χρόνια μετά: «Να γίνουμε η φωνή των νεκρών που έφυγαν αβοήθητοι» – Συγκλονίζουν οι συγγενείς των θυμάτων σε εκδήλωση στα Γιαννιτσά

Με το βλέμμα στραμμένο στην Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, τη μέρα που κλείνουν δύο χρόνια από την μαύρη επέτειο των Τεμπών και σε μία συγκυρία κοινωνικού αναβρασμού για την απόδοση δικαιοσύνης στην μνήμη των 57 θυμάτων της μοιραίας νύχτας, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στο Πνευματικό Κέντρο Γιαννιτσών προς τιμήν της Ιφιγένειας Μήτσκα, μίας εκ των επιβατών που έχασαν τη ζωή τους στο φονικό δυστύχημα των Τεμπών.

Τέμπη: «Να γίνουμε η φωνή των νεκρών που έφυγαν αβοήθητοι»

Συγκλονιστικές ήταν οι ομιλίες του πατέρα της Ιφιγένειας, Σωτήρη Μήτσκα, του Νίκου Πλακιά, που έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του, και του Αντώνη Ψαρόπουλου, πατέρα της 19χρονης Μάρθης, οι οποίοι μίλησαν για τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας και το αίτημα για δικαιοσύνη. Κατακρίνοντας τις κυβερνητικές ενέργειες και την προσπάθεια συγκάλυψης του τραγικού δυστυχήματος, ζητήθηκαν απαντήσεις για την τραγωδία.

Ο πατέρας της Ιφιγένειας, Σωτήρης Μήτσκας, μιλώντας εκ μέρους της κόρης του, απευθύνθηκε στους υπεύθυνους λέγοντας: «Τα ουρλιαχτά της μάνας μου δε θα σας αφήσουν σε ησυχία. Η οργή του πατέρα μου θα σας λιώσει. Είμαι η Ιφιγένεια και είμαι όλοι. Δεν θα επιτρέψουμε να έρθει εδώ άλλο παιδί. Έτσι, τόσο νωρίς, τόσο άδικα». Ο Φάνης Ξανθόπουλος, σύντροφος της Ιφιγένειας και επιβάτης της αμαξοστοιχίας, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του, εκφράζοντας τον τρόμο και την αίσθηση αβοηθητότητας, ενώ υπογράμμισε την ανάγκη για δικαιοσύνη για τις ζωές που χάθηκαν.

«Είμαι ο Φάνης Ξανθόπουλος επιβάτης του τρένου που πάγωσε τον χρόνο» είπε και συνέχισε «ανήκω στους τυχερούς που πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου και την είπα ότι δεν έφτασα αλλά είμαι καλά» και τόνισε «δεν ξέρω τι είναι αυτό που με τρομάζει μετά από εκείνη τη νύχτα, την έκρηξη, τη φωτιά την Ιφιγένεια που δεν μπορούσα να τη βοηθήσω, το μπάζωμα, την απομάκρυνση των βαγονιών. Όλα πήγαν λάθος. Όλα.

Το έγκλημα είναι συνεχόμενο» κι έπειτα μίλησε για το πως ζει εδώ και δυο χρόνια κλαίγοντας. «Και μετά πήρα τα συντρίμμια μου και γύρισα σπίτι, στον εφιάλτη, στο σκοτάδι, Ελπίζω και εύχομαι στο έγκλημα να αποδοθεί δικαιοσύνη, ελπίζω και εύχομαι η Ιφιγένεια να με συντροφεύει πάντα. Ελπίζω κι εύχομαι πως όταν ανταμώσω με την Ιφιγένεια θα της πω πως κάτι καταφέραμε, πως οι ένοχοι μπήκαν φυλακή. Ελπίζω κι εύχομαι να μην τους ξεχάσουμε. Να γίνουμε η φωνή των νεκρών που έφυγαν αβοήθητοι».

Τέμπη: «Να γίνουμε η φωνή των νεκρών που έφυγαν αβοήθητοι»

Ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του, ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους για τη στήριξή τους και τόνισε ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη είναι συνεχής και ότι η πίεση από τον λαό θα είναι καθοριστική. Η ομιλία του αναδείκνυε τις αδικίες γύρω από το δυστύχημα και την απομάκρυνση των συντριμμιών, ζητώντας να μην ξεχαστούν τα θύματα και να δοθεί δικαιοσύνη.

«Βρισκόμαστε εδώ που μεγάλωσε η Ιφιγένεια. Γνωρίσαμε την οικογένειά της και τις άλλες οικογένειες που τις αποκτήσαμε στις 1/3/2023 μετά το δυστύχημα. Οικογένειες που έγιναν δικές μας. Ήρθαμε να σας ευχαριστήσουμε, να ζητήσουμε να είστε πάντα δίπλα μας. Ήμασταν λίγοι, γίναμε χιλιάδες και μετά εκατομμύρια. Μετά από την πίεση που ασκήσαμε στις 28 του μηνός το μήνυμα θα είναι ηχηρό και θα είναι ένα. Να σταθείτε δίπλα στις οικογένειες και σε κανέναν άλλον» και συνέχισε «ένα γιατί με καίει; γιατί; γιατί θυμώνουν όταν ακούνε τη λέξη συγκάλυψη; γιατί πετάξαν τα οστά των παιδιών μου; 13 χλμ μακριά από τον τόπο του δυστυχήματος. Λες κι ήταν τα κλειδιά του αυτοκινήτου μας; Για αυτό θα είστε δίπλα μας για να μην είστε ποτέ στη θέση μας. Μπορεί να κερδίσουμε πολλά μπορεί και τίποτα. Με σας μαζί μας έχουμε κερδίσουμε πολλά. Άσχετα με το τι θα γίνει στα δικαστήρια. Εκεί είναι η ύστατη μάχη. Όταν ο ελληνικός λαός ήταν ενωμένος δεν έχασε ποτέ. Βλέπω πολλούς νέους εδώ. Δεν έχω να σας πω κάτι. Όπως φαίνεται απαγορεύονται στην Ελλάδα τα όνειρα. Να είστε ταπεινοί ηθικοί και αξιοπρεπείς. Σταθείτε μαζί μας. Τα παιδιά έχουν ονόματα. Οι ψυχές έχουν ονόματα. Να μη χαθεί ποτέ κανείς από έλλειψη οξυγόνου».

Τέμπη: «Να γίνουμε η φωνή των νεκρών που έφυγαν αβοήθητοι»

Ο πατέρας της Μάρθης Ψαρόπουλου, μιλώντας για τα γεγονότα, κατήγγειλε τη συγκάλυψη και την αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού, υπογραμμίζοντας ότι η έρευνα ήταν ελλιπής και οι υπεύθυνοι δεν απομακρύνθηκαν από τις θέσεις τους. Παρά τις αντιφάσεις και τα κενά στην έρευνα, ζήτησε από τη δικαιοσύνη να αποδώσει ευθύνες στους υπεύθυνους.

«Πριν δυο χρόνια συνέβη το πιο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στη χώρα. Ο κρατικός μηχανισμός επενέβη άμεσα. Εφαρμόστηκαν τα πρωτόκολλα, αποκλείστηκε ο χώρος, οι αρχές επέδειξαν τα απαραίτητα αντανακλαστικά, κατέσχεσαν το υλικό και διόρισαν πραγματογνώμονες για την έρευνα, οι έρευνες επεκτάθηκαν σε όλες τις πτυχές του συμβάντος. Κανένα σημείο της υπόθεσης δεν είχε μείνει ανεξερεύνητο».

«Όλα τα ανωτέρω αποτελούν φυσικά αποκύημα της φαντασίας μας ωστόσο θα αποτελούσε μια πρώτη δικαίωση για μας. Αντιθέτως ο χώρος αλλοιώθηκε, μπαζώθηκε, εισήλθε απροσδιόριστος αριθμός ατόμων, τα συντρίμμια και τεράστιος όγκος χώματος μεταφέρθηκαν, το οπτικό υλικό δεν κατασχέθηκε, το ηχητικό υλικό ακόμη ερευνάται, το ηχητικό των κλήσεων στο 112 διερευνήθηκε μετά από ένα έτος και ακόμη αξιολογείται, ορθή ιατροδικαστική έρευνα δεν έγινε ποτέ, άτομα που ελέγχονταν για ποινικές ευθύνες ακόμη έχουν θέσεις κλειδιά στην υπόθεση αντί να απομακρυνθούν» και πρόσθεσε «τα ζητήματα αυτά αντί να προβληματίσουν τους ταγούς της δικαιοσύνης μάλλον του φόβισαν.

Άλλοι λειτουργούν ως επιταχυντές της συγκάλυψης, Οι πολίτες αυτής της χώρας και οι συγγενείς των θυμάτων έχουν ως καταφύγιο τη δικαστική εξουσία το να αποδίδονται ποινικές ευθύνες σε έναν μόνο αριθμό υπευθύνων εκθέτει όσους εμπλέκονται στην υπόθεση».