Τέμπη: Επανεμφάνιση Άδωνι – Με το δάχτυλο στη Δικαιοσύνη ο Μαρινάκης – Κινδυνολογία και στρατηγική σύγχυσης από την κυβέρνηση

Φαίνεται πως η τηλεοπτική απουσία δεν ταιριάζει στον Άδωνι Γεωργιάδη. Με εμφανή διάθεση πολιτικού αποπροσανατολισμού, ο υπουργός Υγείας επέστρεψε στα παράθυρα του ΣΚΑΪ, επιλέγοντας ως σκηνικό επανεμφάνισης την εθνική τραγωδία των Τεμπών. Μια τραγωδία που, κατά την προσφιλή του τακτική, την έντυσε με στολή κινδυνολογίας και δραματικού πατριωτισμού.

Τέμπη: Επανεμφάνιση Άδωνι – Με το δάχτυλο στη Δικαιοσύνη ο Μαρινάκης – Κινδυνολογία και στρατηγική σύγχυσης από την κυβέρνηση

Με σοβαρό ύφος , προειδοποίησε: «Δεν πρέπει να αφήσουμε την τραγωδία να γίνει αιτία καταστροφής της χώρας».

Η ειρωνεία όμως δεν σταματά εκεί. Απευθυνόμενος στους συγγενείς των θυμάτων, δήλωσε πως «το να επικρατήσει ένα ψέμα δεν θα κάνει τη ζωή τους καλύτερη». Λες και το ψέμα είναι το κύριο πρόβλημα – όχι η ατιμωρησία, η καθυστέρηση και η αδιαφάνεια.

Και αφού έσπειρε αμφιβολίες για τη νοημοσύνη μας, συνέχισε τη σοβαροφανή αφήγηση περί λαθρεμπορίου ξυλολίου – που προφανώς έχει γίνει το νέο «δεν φταίμε εμείς, φταίνε τα μυστηριώδη κυκλώματα».

Η κορωνίδα της ρητορικής του, ωστόσο, ήταν το εξής παράδοξο: «Δεν έχει σημασία αν αυτά που έλεγα αποδείχθηκαν». Ένα απόσταγμα πολιτικής υπευθυνότητας, όπου η αλήθεια  φαίνεται να υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη διατήρησης του αφηγήματος.

Την ίδια στιγμή, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης ανέλαβε τον ρόλο του λογικού παρατηρητή, δηλώνοντας : «Η Δικαιοσύνη θα κρίνει». Μια φράση-καταφύγιο για κάθε κυβέρνηση που δεν θέλει να πάρει θέση, όταν ο πολιτικός λογαριασμός δεν της βγαίνει.

Τέμπη: Επανεμφάνιση Άδωνι – Με το δάχτυλο στη Δικαιοσύνη ο Μαρινάκης – Κινδυνολογία και στρατηγική σύγχυσης από την κυβέρνηση

Βεβαίως, όταν το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ ταίριαζε με το κυβερνητικό αφήγημα, ήταν περίπου… Ευαγγέλιο. Τώρα που το πόρισμα Καρώνη εισάγει διαφορετικές αποχρώσεις, πανηγυρίζουν πάλι. Αλλά αυτή τη φορά, με προσεκτικότερη διατύπωση. Η σταθερότητα στη στάση τους είναι τόσο αξιοθαύμαστη όσο και η ευστάθεια ενός καραβιού σε θαλασσοταραχή.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο η επικοινωνιακή στρατηγική· είναι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί να επανερμηνεύσει τον δημόσιο διάλογο: ως πρόβλημα… υπερβολικής συναισθηματικής φόρτισης. Με άλλα λόγια, φταίει η κοινωνία που δεν καταλαβαίνει πόσο δύσκολο είναι να είσαι υπεύθυνος χωρίς να φταις.

Σε κάθε περίπτωση, από την απομάκρυνση εκ του ταμείου της Ιστορίας, ουδείς αναμάρτητος. Και όσο οι συγγενείς των θυμάτων αναζητούν απαντήσεις, κάποιοι εξακολουθούν να παίζουν επικοινωνιακά χαρτιά πάνω στα συντρίμμια.