Τέμπη – Ο Νίκος Πλακιάς, για πρώτη φορά μετά την τραγωδία, στον σταθμό του ΟΣΕ της Καλαμπάκας: «Τώρα νιώθω πιο οργή… Μου στέρησαν ό,τι σημαντικότερο είχα στη ζωή μου» – Λόγια που συγκλονίζουν και ραγίζουν καρδιές από το σημείο από όπου ξεκίνησαν το μοιραίο τους ταξίδι οι δύο κόρες του και η ανιψιά του

Για την ζωή του τρία χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, όπου έχασε τις δύο κόρες και την ανηψιά του μίλησε στο Mega ο Νίκος Πλακιάς.

Ο ίδιος βρέθηκε στον σταθμό του ΟΣΕ της Καλαμπάκας, εκεί όπου είδε τα τρία κορίτσια για τελευταία φορά, με τον ίδιο να αναφέρει: «Δεν νομίζω να έχω ξαναέρθει πάλι εδώ. Σε αυτό εδώ το σημείο τα παιδιά περπατήσαν για τελευταία φορά. Σε αυτόν εδώ τον τόπο που αγάπησαν τόσο πολύ. Τα συνόδευσαν μέχρι εδώ η γυναίκα μου και η νύφη μου, η μητέρα της Αναστασίας-Μαρίας. Τους ρώτησα από το απόγευμα ”τι ώρα φεύγει το λεωφορείο” και μου είπαν ”δεν θα φύγουμε με το λεωφορείο μπαμπά, δεν βρήκαμε εισιτήρια. Θα φύγουμε με το βραδινό τρένο”. Οπότε τα βρήκα σπίτι το απόγευμα, τα χαιρέτησα. Δεν πέρασε ούτε μία στιγμή από το μυαλό μας ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που τα αγκαλιάσαμε και τα φιλήσαμε. Ακόμα και τώρα είναι πάρα πολύ δύσκολο, αδιανόητο».

«Το άδικο, το τζάμπα, το γιατί. Αυτό θα μας στοιχειώνει μία ζωή. Εκεί ακριβώς είναι και το γραφείο του μοιραίου σταθμάρχη, γιατί εδώ υπηρετούσε», πρόσθεσε.

«Τώρα νιώθω πιο οργή, ειλικρινά σου μιλάω. Είδατε ότι μένουμε πάρα πολύ κοντά στον σταθμό, στα 500 μέτρα, και είχαμε δίπλα μας τον σταθμάρχη αυτόν που αποδείχτηκε μοιραίος εκείνη την ημέρα. Βέβαια οι ευθύνες δεν είναι του σταθμάρχη, είναι αυτών που τοποθέτησαν τον σταθμάρχη», ενώ συνέχισε: «Εδώ ακριβώς που είμαστε ήρθαν και χαιρέτησαν τη γιαγιά τους. Γιατί εδώ που βρισκόμαστε τώρα μεγαλώσανε τα παιδιά. Εδώ παίξανε πρώτη φορά, εδώ τρέξανε, εδώ περπατήσανε. Ζούμε πλέον με τις αναμνήσεις. Και είναι καλές οι αναμνήσεις. Με χαμόγελα, με γέλια, με τσακωμούς, αλλά στο τέλος της ημέρας ήμασταν όλοι μαζί».

Σε ερώτηση για το τι θα έλεγε σε κάποιον πολιτικό, αν τον είχε μπροστά του, ο ίδιος απάντησε: «Να πω τι; Και τι να μου πούνε, να μου ζητήσουν συγγνώμη; Η συγγνώμη δεν θα φέρει τα παιδιά μου πίσω. Μίσος, μίσος. Οργή, θυμό(νιώθει). Μου στέρησαν ότι σημαντικότερο είχα στη ζωή μου. Είναι αδιανόητο να ακούσεις ότι έπαθε κάτι το παιδί σου, πόσο μάλλον ότι το παιδί σου έφυγε από τη ζωή».