Θα υποχωρήσει και πάλι η Ελληνική Κυβέρνηση απέναντι στις πιέσεις της Ευρώπης για να ενισχυθεί η άμυνα της Ουκρανίας αυτή τη φορά με Ελληνικά Mirage 2000-5 έναντι υποσχέσεων της Γαλλίας ότι θα μας παραδώσει μελλοντικά και άλλα Rafale;

Οι αποκαλύψεις που έρχονται στο προσκήνιο σχετικά με ενδεχόμενη πρόωρη απομάκρυνση των Mirage 2000-5 της Πολεμικής Αεροπορίας, με τελικό προορισμό —μέσω Γαλλίας— την Ουκρανία, προκαλούν έντονη ανησυχία και σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον της Ελληνικής αεροπορικής ισχύος.

Σύμφωνα με όσα διακινούνται, το σενάριο που εξετάζεται αφορά την άμεση παραχώρηση σημαντικού μέρους του στόλου, με τα 24 Mirage 2000-5 να προορίζονται για επιχειρησιακή αξιοποίηση και τα 19 Mirage 2000 EGM/BGM να οδηγούνται σε ρόλο πηγής ανταλλακτικών, παρά το γεγονός ότι φέρεται να υπάρχει σημαντικό απόθεμα υποστήριξης για αυτά τα αεροσκάφη.

Ως αντάλλαγμα παρουσιάζεται μια αόριστη υπόσχεση για περίπου 12 Rafale F3, τα οποία υποτίθεται πως θα φτάσουν στην Ελλάδα σε βάθος τριετίας και υπό οικονομικά ευνοϊκούς όρους — χωρίς όμως να υπάρχουν σαφείς απαντήσεις για χρονοδιάγραμμα, διαθεσιμότητα ή πραγματικό επιχειρησιακό κόστος.

Την ίδια στιγμή, νέα ερωτήματα αναδύονται για τα Mirage 2000 EGM/BGM, που αποτελούσαν τη μοναδική πλατφόρμα αξιοποίησης των βλημάτων AM-39 Exocet της Πολεμικής Αεροπορίας. Η απουσία τους από την Τανάγρα γεννά εύλογες απορίες: έχουν αντικατασταθεί; έχουν αποσυρθεί σιωπηλά; έχει μεταβληθεί κρίσιμη πτυχή του οπλοστασίου χωρίς δημόσια ενημέρωση; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε τίθεται ζήτημα για πιθανό επιχειρησιακό κενό που παραμένει στο σκοτάδι.

Στην ουσία, η γαλλική πρόταση —όπως περιγράφεται— δεν συνιστά ισότιμη ανταλλαγή, αλλά μια συμφωνία όπου η Ελλάδα παραδίδει άμεσα κρίσιμες μονάδες και καλείται να περιμένει για μελλοντική αναπλήρωση, χωρίς καμία εγγύηση ένα-προς-ένα.

Τα 43 Mirage που διαθέτει συνολικά η Πολεμική Αεροπορία —24 Mirage 2000-5 και 19 EGM/BGM— αποτελούν ένα στρατηγικό κεφάλαιο που δεν αντικαθίσταται εύκολα. Και όμως, το σχέδιο που περιγράφεται φαίνεται να οδηγεί στην απώλεια αυτού του πυρήνα με αντάλλαγμα περιορισμένο αριθμό Rafale, σε αναλογία που εγείρει έντονο προβληματισμό.

Η κριτική εστιάζει ιδιαίτερα στο γεγονός ότι η Γαλλία φέρεται να επιδιώκει την άμεση αξιοποίηση των ελληνικών Mirage για τις ανάγκες της Ουκρανίας, ενώ ταυτόχρονα προωθεί νέα πώληση Rafale προς την Ελλάδα σε όρους που πολλοί χαρακτηρίζουν δυσανάλογους. Για κάποιους, πρόκειται για ένα γεωπολιτικό και εμπορικό παιχνίδι όπου το Παρίσι κερδίζει σε όλα τα επίπεδα — πολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά.

Το μεγαλύτερο όμως ερώτημα είναι άλλο: μπορεί η Ελλάδα να απογυμνώσει τώρα μια κρίσιμη δύναμη της ΠΑ, με την υπόσχεση ότι κάποια στιγμή μετά το 2030 ίσως υπάρξει αναπλήρωση;

Η προοπτική η 114 Πτέρυγα Μάχης να στηριχθεί για χρόνια μόνο στα υπάρχοντα Rafale, περιμένοντας νέες παραδόσεις, δημιουργεί εικόνα μεταβατικής αποδυνάμωσης με σοβαρές επιπτώσεις στην αποτροπή.

Ακόμη και στο θεωρητικό σενάριο εξεύρεσης μεταχειρισμένων Rafale, η ανάγκη εκσυγχρονισμού τους συνεπάγεται πρόσθετα κόστη που πιθανότατα θα βαρύνουν την ελληνική πλευρά, ενισχύοντας την αίσθηση πως η υποτιθέμενη «προσφορά» απέχει πολύ από το να θεωρηθεί πραγματικά συμφέρουσα.

Την ίδια ώρα, η δημόσια συζήτηση γύρω από ένα τέτοιο ενδεχόμενο προκαλεί και εσωτερικές αναταράξεις: ποιο μήνυμα εκπέμπεται προς τα στελέχη που υπηρετούν, πετούν και συντηρούν τα Mirage όταν το αεροσκάφος τους εμφανίζεται έτοιμο να αποχωρήσει όχι λόγω επιχειρησιακής ανάγκης, αλλά λόγω διεθνών ισορροπιών;

Για πολλούς, το βασικό συμπέρασμα είναι σαφές: εάν αυτά τα σχέδια προχωρήσουν, η Πολεμική Αεροπορία κινδυνεύει να χάσει άμεσα 24 πολύτιμα μαχητικά, να εισέλθει σε πολυετή περίοδο αναμονής για αντικατάσταση και να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα κενό ισχύος που ίσως αποδειχθεί πολύ ακριβό.

Και αυτό ακριβώς είναι που μετατρέπει μια φαινομενική «συμφωνία» σε ζήτημα εθνικού προβληματισμού.