Θανάσης Ευθυμιάδης: Αγκαλιάζει ένα δέντρο και στέλνει το μήνυμά του για τη φύση

Την αγάπη του για τα δέντρα εξέφρασε ο Θανάσης Ευθυμιάδης με μία ανάρτησή του.

Ο γνωστός ηθοποιός που άφησε πίσω του την υποκριτική και γύρισε την πλάτη στα φώτα της δημοσιότητας, προσπαθεί συχνά να στέλνει τα δικά του μηνύματα στο κοινό του μέσα από τα social media.

Στην τελευταία του ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, ο Θανάσης Ευθυμιάδης δημοσίευσε ένα στιγμιότυπο, στο οποίο αγκαλιάζει ένα δέντρο.

Στη λεζάντα της ανάρτησής του, διηγήθηκε αρχικά, ένα περιστατικό από την παιδική του ηλικία, αναφορικά με τα δέντρα, ενώ στη συνέχεια, τόνισε πως εύχεται να έχει αλλάξει η συμπεριφορά των ανθρώπων προς τη φύση.

«Όταν πήγαινα στο δημοτικό και ήρθε η ώρα να μας μιλήσει ο δάσκαλος για τα έμψυχα και τα άψυχα, μας είπε ότι τα δέντρα και τα φυτά ανήκουν στα άψυχα. Για άλλη μία φορά διαφώνησα μαζί του: “Μα τα δέντρα είναι φίλοι μου, μιλάω μαζί τους”. Εκνευρίστηκε και για άλλη μία φορά έσπασε ένα ξύλινο χάρακα χτυπώντας με στις παλάμες (με την άδεια και τις ευλογίες του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων). Ελπίζω σήμερα να λένε άλλα πράγματα στα παιδιά. Εάν δεν επιτρέψουμε στα παιδιά να νιώσουν αυτή τη σύνδεση με τα δέντρα, θα κάνουν και αυτά τα ίδια λάθη που κάνουμε κι εμείς», έγραψε αρχικά.

Στη συνέχεια, προσθέτει: «Μόνο αν διδάξουμε στα παιδιά πόσο πολύ μας αγαπάνε τα δέντρα, θα αφυπνίσουμε αυτή τη φιλία. Μόνο αν εξηγήσουμε στα παιδιά ότι η εκπνοή μας (διοξείδιο του άνθρακα), είναι δηλητήριο και αυτό το δηλητήριο το παίρνουν οι φίλοι μας τα δέντρα, το φιλτράρουν και το μετατρέπουν σε ζωή (οξυγόνο), που το παίρνουμε με την εισπνοή μας, θα καταλάβουν πόσο πολύ τα χρειαζόμαστε. Μόνο αν επιτρέψουμε στα παιδιά να σκαρφαλώσουν σε ένα δέντρο, θα καταλάβουν ότι το δέντρο είναι ζωντανό και τους αγαπάει. Παρόλες τις ανησυχίες των γονιών, το παιδί θα νιώσει ασφάλεια στην αγκαλιά του δέντρου ίδια με αυτή της αγκαλιάς τής μητέρας του. Μόνο έτσι θα αγαπήσει το παιδί τα δέντρα. Βέβαια στα πάρκα και στα άλση των πόλεων, τα δέντρα κλαδεύονται με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι απαγορευτικό να ανέβει ένα παιδί. “Μα γιατί τα κλαδεύετε έτσι;” τους ρώτησα κάποτε. “Για να μην πάρουν φωτιά”, μου απάντησαν. “Για άλλη μία φορά προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την ασθένεια, χωρίς να ψάξουμε την αιτία της”, σκέφτηκα. Μόνο αν τα δέντρα μπουν στις προσευχές των παιδιών, θα γλιτώσουν από την τρέλα τού σύγχρονου ανθρώπου».