Θεσσαλονίκη: Με μαύρα μπαλόνια στα χέρια και πλακάτ που έγραφαν «60 λεπτά για τα 60 θύματα της φωτιάς» τίμησαν τα θύματα της φονικής πυρκαγιάς στην πόλη Κότσανι

Μια ώρα σιωπής, μια πράξη μνήμης και αλληλεγγύης από φοιτητές της Βόρειας Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη, που τίμησαν τα 60 θύματα της φονικής πυρκαγιάς στο νυχτερινό κέντρο της πόλης Κότσανι, μετατρέποντας τη θλίψη σε μήνυμα ενότητας.

Με μαύρα μπαλόνια στα χέρια και πλακάτ που έγραφαν «60 λεπτά για τα 60 θύματα της φωτιάς», φοιτητές από τη Βόρεια Μακεδονία που σπουδάζουν στη Θεσσαλονίκη συγκεντρώθηκαν για μια σιωπηλή τελετή μνήμης δίπλα στο άγαλμα του Αριστοτέλη. Η δράση οργανώθηκε λίγες μέρες μετά την τραγωδία που εκτυλίχθηκε στο Κότσανι, όταν πυρκαγιά κατέστρεψε ολοσχερώς ένα νυχτερινό κέντρο, στοιχίζοντας τη ζωή σε 59 ανθρώπους μέσα στο μαγαζί και έναν διασώστη που υπέκυψε στην εξάντληση μετά από ώρες μεταφοράς θυμάτων.

Ένας κατάλογος με τα ονόματα των θυμάτων, σε μαύρο φόντο, υπενθύμιζε τη σκληρή πραγματικότητα πίσω από τους αριθμούς.

Η 21χρονη Despina από την Οχρίδα, που σπουδάζει στη Θεσσαλονίκη, δήλωσε: «Ήταν ανάγκη για μας να σταθούμε εδώ, να δείξουμε πως πονάμε μαζί με τις οικογένειες των θυμάτων. Είμαστε μια κοινότητα, και αυτό μας δυναμώνει». Η ίδια ευχαρίστησε όσους στάθηκαν δίπλα τους, από την Ελλάδα και άλλες χώρες.

Η Jasmina Kuzmanouska-Riga, μόνιμη κάτοικος Θεσσαλονίκης και παντρεμένη με Έλληνα, τόνισε συγκινημένη: «Χάσαμε τα παιδιά μας. Οι περισσότεροι γονείς που πενθούν είναι στην ηλικία μου. Ευχαριστούμε την Ελλάδα για τη στήριξη. Είμαστε γείτονες πάνω απ’ όλα».

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους και Έλληνες φοιτητές που θέλησαν να σταθούν στο πλευρό των συμφοιτητών τους. «Δεν υπάρχουν σύνορα όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές», είπε ο Σταμάτης από τις Σέρρες. «Η διασκέδαση έχει γίνει εμπόρευμα. Αυτά τα παιδιά θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς».

Ο Σωτήρης Μηνάς, νεαρός εργαζόμενος, επισήμανε με αγανάκτηση: «Όταν η απληστία και τα κέρδη προηγούνται των ανθρώπινων ζωών, το αποτέλεσμα είναι τραγωδίες σαν αυτή. Η κοινωνία πρέπει να αφυπνιστεί».

Εντωμεταξύ, δεκάδες τραυματίες εξακολουθούν να νοσηλεύονται, δίνοντας μάχη για τη ζωή, ενώ οι οικογένειες των θυμάτων προσπαθούν να διαχειριστούν τον ανείπωτο πόνο μιας απώλειας που δεν ξεχνιέται.