Θεσσαλονίκη: Τα «γυρίζει» τώρα ο πατέρας: «Περίμενα κορίτσι και θα το πετούσα στο μπαλκόνι; »

Στη χώρα που οι λέξεις «ανευθυνότητα» και «τραγωδία» συνυπάρχουν πια τόσο φυσικά, άλλη μία υπόθεση παιδικής εγκατάλειψης έρχεται να δοκιμάσει τα όρια της ανοχής μας – κι αυτή τη φορά, το φως των προβολέων πέφτει πάνω σε ένα βρέφος 11 μηνών, που βρέθηκε μόνο του, να κλαίει απελπισμένα σε ένα μπαλκόνι στη Θεσσαλονίκη.

Θεσσαλονίκη: Τα «γυρίζει» τώρα ο πατέρας: «Περίμενα κορίτσι και θα το πετούσα στο μπαλκόνι; »

Το παιδί εντοπίστηκε σε καρότσι, εκτεθειμένο στα ξημερώματα της πόλης, με τη μητέρα –σύμφωνα με τον πατέρα– να «είναι ξαπλωμένη στο πάτωμα», κάπου δίπλα. Η εικόνα προκάλεσε σοκ. Αλλά η δήλωση που πραγματικά ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων ήταν η… υπεράσπιση του πατέρα:

«Είχα τρία αγόρια και περίμενα το κορίτσι – και θα το πετούσα στο μπαλκόνι; Δεν είμαι μ…κας», είπε αφοπλιστικά, χωρίς καμία διάθεση ενδοσκόπησης ή μεταμέλειας.

Κι όμως, δεν πρόκειται για σενάριο κοινωνικού δράματος· είναι η πραγματικότητα. Η οικογένεια, που για λίγες μέρες αγνοείτο μετά την αστυνομική έφοδο, εντοπίστηκε τελικά σε καταυλισμό στη Νέα Μανωλάδα, μέσω γεωεντοπισμού του κινητού τηλεφώνου. Όπως δήλωσε ο πατέρας, είχαν μεταβεί εκεί για να εργαστούν στα χωράφια, επιδιώκοντας μια κάποια «διέξοδο».

«Βρήκα αφεντικό, μου έδωσε σπίτι και δουλειά», αναφέρει με αφοπλιστική απλότητα, σαν όλα τα υπόλοιπα να είναι μικρές παρεξηγήσεις: το βρέφος στο μπαλκόνι, η απουσία υπεύθυνης φροντίδας, το σοκ των γειτόνων.

Θεσσαλονίκη: Τα «γυρίζει» τώρα ο πατέρας: «Περίμενα κορίτσι και θα το πετούσα στο μπαλκόνι; »

Η οικογένεια ανακρίθηκε αλλά αφέθηκε ελεύθερη – χωρίς σύλληψη, χωρίς κράτηση, χωρίς, όπως φαίνεται, κάποιον θεσμικό συναγερμό που να θυμίζει ότι έχουμε να κάνουμε με τέσσερα παιδιά, εκ των οποίων το ένα ακόμη βρέφος. Με εισαγγελική εντολή, όλα τα παιδιά –17, 14, 11 ετών και το βρέφος– μεταφέρθηκαν για προληπτικές εξετάσεις στο νοσοκομείο του Πύργου.

Σύμφωνα με τον διοικητή του νοσοκομείου, Σπύρο Πολίτη, τα παιδιά είναι καλά στην υγεία τους. Όμως αυτό από μόνο του δεν λέει πολλά. Η υγεία δεν είναι απλώς θέμα ιατρικής διάγνωσης – είναι και συνθήκες διαβίωσης, συναισθηματική ασφάλεια, γονική φροντίδα. Όλα αυτά που, βάσει των γεγονότων, τίθενται σοβαρά υπό αμφισβήτηση.

Η υπόθεση βρίσκεται πια στα χέρια της Δικαιοσύνης, αλλά το ερώτημα παραμένει: Για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε γονείς που προβάλλουν άλλοθι αντί για ευθύνη; Πότε η κοινωνία θα πάψει να αντιμετωπίζει τέτοια περιστατικά με μια μοιρολατρική αποδοχή, σχεδόν σαν να είναι… αναπόφευκτα;

Γιατί ένα παιδί που κλαίει μόνο του στο μπαλκόνι δεν είναι «παρεξήγηση» – είναι κραυγή για βοήθεια. Και η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλώς: «Περίμενα κορίτσι, δεν θα το πέταγα».