Θλίψη: Πέθανε ο γνωστός ηθοποιός Μιχάλης Μόσιος, ο θρυλικός «Ταμτάκος» του Ελληνικού κινηματογράφου – Τα πρώτα του βήματα, οι σπουδαίες συνεργασίες και ο ρόλος που τον καθιέρωσε

Πέθανε σε ηλικία 79 ετών ο ηθοποιός Μιχάλης Μόσιος, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από τον χαρακτήρα του «Ταμτάκου».

Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο γιος του με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Μιχάλης Μόσιος γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1947 στη Θεσσαλονίκη και καταγόταν από τη Στενήμαχο Ημαθίας. Υπηρέτησε το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, όμως η πορεία του συνδέθηκε κυρίως με τον «Ταμτάκο», έναν αυθόρμητο, σατιρικό και ετοιμόλογο χαρακτήρα που αγαπήθηκε από το κοινό.

Τον ρόλο δημιούργησε αρχικά στο θέατρο και στη συνέχεια τον μετέφερε στη μεγάλη οθόνη, πρωταγωνιστώντας σε σειρά ταινιών. Η χαρακτηριστική εμφάνιση, οι ατάκες και το λαϊκό χιούμορ του «Ταμτάκου» τον κατέστησαν μία από τις αναγνωρίσιμες φιγούρες της ελληνικής κινηματογραφικής και βιντεογραφικής παραγωγής των δεκαετιών του 1980 και του 1990.

Τα πρώτα βήματα στο ΚΘΒΕ

Ο Μιχάλης Μόσιος άρχισε την πορεία του στο θέατρο στη Θεσσαλονίκη και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Από το 1969 έως το 1972 συμμετείχε σε έργα του αρχαίου ελληνικού και του παγκόσμιου ρεπερτορίου, μεταξύ των οποίων ο «Πλούτος» και οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη, ο «Αγαμέμνων» του Αισχύλου, η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, ο «Μάκβεθ» και το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του Σαίξπηρ, καθώς και ο «Φάουστ» του Γκαίτε.

Έπαιξε ακόμη στον «Ερωτόκριτο» του Βιτσέντζου Κορνάρου, στον «Βασιλικό» του Αντωνίου Μάτεση και στο «Ζευγάρωμα» του Γρηγορίου Ξενόπουλου.

Αργότερα μετακόμισε στην Αθήνα, όπου συνέχισε την πορεία του στη σκηνή και συνεργάστηκε με σημαντικούς ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου.

Η συνεργασία με τον Δημήτρη Χορν και τη Ρένα Βλαχοπούλου

Το 1972 εμφανίστηκε στην παράσταση «Ριχάρδος Γ΄» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς, με τον Δημήτρη Χορν.

Την ίδια χρονιά έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία «Αν ήμουν πλούσιος», σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου.

Τη χειμερινή περίοδο 1972-1973 συμμετείχε στην παράσταση «Τα Πατατάκια» του Άρνολντ Ουέσκερ στο Μοντέρνο Θέατρο, ενώ το 1973 εμφανίστηκε στο έργο «Θέλω έρωτα, όχι πόλεμο» στο Θέατρο Μινώα.

Ακολούθησε η περιοδεία της παράστασης «Ο σεΐχης της Καβάλας» με τη Ρένα Βλαχοπούλου, με την οποία συνεργάστηκε και τα επόμενα χρόνια. Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς έπαιξε επίσης στις παραστάσεις «Παπαδόπουλος και Σία» και «Η χαρτοπαίχτρα».

Ο ρόλος που τον καθιέρωσε

Στη διάρκεια της καριέρας του συμμετείχε σε τηλεοπτικές σειρές της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ, πρωταγωνίστησε σε εννέα κινηματογραφικές ταινίες και εμφανίστηκε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις.

Παράλληλα, δεκατρείς παραγωγές στις οποίες συμμετείχε κυκλοφόρησαν σε βιντεοκασέτες, σε μια εποχή κατά την οποία η συγκεκριμένη αγορά γνώριζε μεγάλη άνθηση στην Ελλάδα.

«Ταμτάκος», ωστόσο, ήταν ο χαρακτήρας που έμεινε περισσότερο στη μνήμη του κοινού και ταυτίστηκε με το όνομά του. Με αυτόν τον ρόλο, ο Μιχάλης Μόσιος έγινε μία από τις χαρακτηριστικές μορφές της λαϊκής κωμωδίας μιας ολόκληρης εποχής.

Η συγκινητική ανάρτηση του γιου του

Ο γιος του, γνωστοποιώντας τη δυσάρεστη είδηση, τον αποχαιρέτησε με την παρακάτω ανάρτηση στο Facebook.

«Δεν το πιστεύω ότι γράφω αυτό το κείμενο…όμως με τεράστιο πόνο οφείλω να ανακοινώσω πως ο μπαμπάς μου, Μιχάλης Μόσιος, δυστυχώς έφυγε…

Ο μεγαλύτερος μου εφιάλτης έγινε πραγματικότητα.

Ήσουν ο πιο τίμιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, και σε ευχαριστώ που μου έδωσες τις ευαισθησίες σου, την ηθική σου, και μου έμαθες να είμαι τίμιος και αξιοπρεπής.

Πήγες να βρεις τον αδερφό σου τον Στάθη που μοιραστήκατε τόσα πολλά, πριν κάνετε ακόμα καριέρα.

Η μόνη φορά που σε είδα να κλαις σαν μωρό παιδί ήταν όταν έφυγε.

Τώρα κι εμείς με την σειρά μας κλαίμε για εσένα.

Το μόνο που με χαροποιεί (όσο είναι δυνατόν) είναι ότι έφυγες πλήρης, γεμάτος.

Ένα ορφανό φτωχό παιδί, που κατάφερε να μοιράσει γέλιο και να τον αγαπήσει ο κόσμος.

Θα κλείσω με ένα στιχάκι από ένα τραγούδι που είχα γράψει, για τον φόβο του να χάσω τον μπαμπά μου

“Δεν ξέρω πως θα το αντέξω

Άμα σε χάσω μπαμπά

Θ’ αφήσω τα κλειδιά μου απ’ έξω

Μήπως και μπεις ξανά.

Αντίο πατέρα μου”».