Θρίλερ στην Πάτρα: Εισαγγελική παρέμβαση για τους διαδοχικούς θανάτους στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου

Πέντε κρατούμενοι πέθαναν μέσα σε μόλις έναν μήνα στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα. Ο προβληματισμός είναι έντονος και τα ερωτηματικά πολλά. Κάτω από ποιες συνθήκες «κατέληξαν» οι κρατούμενοι; Αντιμετώπιζαν ή όχι ζητήματα υγείας;

Τον έλεγαν Χρήστο και ήταν 45 ετών. Είναι ένας από τους πέντε άνδρες που «κατέληξαν» μέσα στο κατάστημα κράτησης. «Φεύγοντας», άφησε πίσω του τέσσερα παιδιά. Η κόρη του 45χρονου που «κατέληξε» στις φυλακές Αγίου Στεφάνου στις 24 Απριλίου, «σπάει» για πρώτη φορά τη σιωπή της στο MEGA και τις «Εξελίξεις Τώρα» δηλώνοντας πεπεισμένη πως η κατάσταση του πατέρα της δεν αξιολογήθηκε σωστά:

«Ήταν στην Δράμα στις φυλακές, είχε έναν πόνο και μία λιποθυμία. Με πήραν από εκεί με ενημέρωσαν κάτι φίλοι του ότι τον πήγαν στο νοσοκομείο, ότι ήταν λιποθυμισμένος – αναίσθητος. Με τους γιατρούς που μίλαγα μου είπαν ότι έχει ένα πρόβλημα στην καρδιά και πρέπει λέει να κάνει μία εξέταση. Αυτή που ξεβουλώνουν τις αρτηρίες. Έχει λέει δικαστήριο 29 του μήνα (Απριλίου) στην Πάτρα, θα τον μεταφέρουν λέει στις φυλακές, θα του δώσουμε όλες τις εξετάσεις και την αγωγή και τα χάπια που του είχανε δώσει».

Όπως αποκαλύπτει η ίδια, ο πατέρας της μεταφέρθηκε από την Δράμα στην Πάτρα κάτω υπό αντίξοες συνθήκες ενώ η κατάσταση της υγείας του ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη:

«Κι αυτοί τον αφήσανε εκεί, στις φυλακές. Δεν τον πήγανε άμεσα στο νοσοκομείο. Τον κρατήσανε δύο μέρες και μετά πέθανε ο πατέρας μου. Και από ό,τι έμαθα δεν ήπιε ούτε τα χάπια του. (…) Ανακοπή. Πέρασε έμφραγμα, τα έχω τα χαρτιά, τα έχω πάρει. Όταν τον φέρανε στην Πάτρα έκατσε δύο μέρες μέσα στις φυλακές και την άλλη μέρα την τρίτη, πέθανε. Δεν τον πήγανε κατευθείαν που μας είπανε ότι είναι σοβαρά, πρέπει να κάνει την εξέταση. Εκεί στην Δράμα τον βάλανε μέσα στην εντατική».

Η οικογένεια του 45χρονου θεωρεί πως τόσο οι γιατροί όσο και οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, φέρουν ευθύνη για τον πρόωρο χαμό του αγαπημένου τους ανθρώπου:

«Προτού να πάει φυλακή τίποτα δεν είχε ο πατέρας μου, ήτανε μία χαρά. Μας άφησε μικρά, εγώ είμαι άρρωστη, η μάνα μου… Εγώ τον αγαπούσα, τον ‘χάσαμε’ άδικα. Δεν ήταν να πεθάνει, δεν είχε τίποτα. Εκεί κάτι κάνανε και δεν κάνανε τις εξετάσεις».