Θρήνος στις Ειδικές Δυνάμεις: Έφυγε από τη ζωή ο εμβληματικός έφεδρος Ταγματάρχης Αλέξανδρος Κόντος

Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου, οι Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις και ο κόσμος της Εφεδρείας αποχαιρέτησαν μια ξεχωριστή, εμβληματική προσωπικότητα.

Θρήνος στις Ειδικές Δυνάμεις: Έφυγε από τη ζωή ο εμβληματικός έφεδρος Ταγματάρχης Αλέξανδρος Κόντος

Τον έφεδρο Ταγματάρχη Αλέξανδρο Κόντο, τον άνθρωπο που πριν από τρεις δεκαετίες τόλμησε να αλλάξει τα δεδομένα και να δώσει νέο περιεχόμενο στον θεσμό του έφεδρου καταδρομέα στην Ελλάδα.

Η εξόδιος ακολουθία, που τελέστηκε στο Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου, μετατράπηκε σε μια συγκινητική και ουσιαστική πράξη τιμής προς έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του ανεξίτηλο στίγμα. Φίλοι, συνοδοιπόροι και άνθρωποι που συμπορεύτηκαν μαζί του επί σειρά ετών βρέθηκαν εκεί για να τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία. Ανάμεσά τους και ο βουλευτής και πρώην δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου, ναύαρχος Διονύσιος Χατζηδάκης, με τον οποίο τον συνέδεε μια μακρά και ουσιαστική κοινή πορεία.

Η αναγνώριση της πολυετούς προσφοράς του από την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία αποτυπώθηκε και στην κατάθεση στεφάνου εκ μέρους του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Στρατηγού Δημητρίου Χούπη, ως ελάχιστη ένδειξη τιμής για έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με συνέπεια και αφοσίωση τις Ειδικές Δυνάμεις και τον θεσμό της Εφεδρείας.

Γεννημένος το 1947 στον Πειραιά, ο Αλέξανδρος Κόντος διαμόρφωσε από νωρίς έναν χαρακτήρα βαθιά συνδεδεμένο με τις αξίες και το απαιτητικό πνεύμα των Ειδικών Δυνάμεων. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός στην 2α Μοίρα Αλεξιπτωτιστών και, μέσα από τη διαδρομή του, έφτασε έως τον προβλεπόμενο βαθμό του Ταγματάρχη. Η πραγματική, όμως, ιστορική του συνεισφορά άρχισε να ξεδιπλώνεται το 1992, μέσα από το Διοικητικό Συμβούλιο της Λέσχης Καταδρομέων και Ιερολοχιτών.

Σε μια περίοδο έντονης εθνικής κινητοποίησης, με επίκεντρο το ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας, ο Κόντος ανέλαβε να ανανεώσει εκ βάθρων τη δυναμική της Λέσχης. Έδωσε νέα πνοή στον ιστορικό θεσμό, προσελκύοντας στις τάξεις του νέους έφεδρους οπλίτες και αξιωματικούς, ενεργοποιώντας δυνάμεις που μέχρι τότε παρέμεναν αναξιοποίητες και οργανώνοντας δράσεις με έντονο συμβολισμό και ουσιαστικό περιεχόμενο. Ανάμεσά τους ξεχώρισαν τα εντυπωσιακά άλματα εφέδρων αλεξιπτωτιστών.

Με την πολύτιμη στήριξη των βετεράνων Ιερολοχιτών, έθεσε σαφή προσανατολισμό στη νέα γενιά των μελών, οικοδομώντας μια φιλοσοφία δράσης πάνω σε τρεις αδιαπραγμάτευτους πυλώνες: Εκπαίδευση, Εθνική Εγρήγορση και Ιστορική Μνήμη.

Υπό την καθοδήγησή του, η ελληνική Εφεδρεία πέρασε σε μια νέα εποχή. Οι έφεδροι δεν περιορίζονταν πλέον στα στενά όρια της εγχώριας δραστηριότητας. Για πρώτη φορά, ελληνικές αποστολές άρχισαν να διασχίζουν τα σύνορα της χώρας και να συμμετέχουν σε ιδιαίτερα απαιτητικούς στρατιωτικούς αγώνες στην Ευρώπη, με επικεφαλής τον έφεδρο Ανθυπολοχαγό Μάνο Μαστοράκο.

Την ίδια στιγμή, ο Αλέξανδρος Κόντος πρωτοστάτησε στην οργάνωση των πρώτων Στρατιωτικών Αγώνων Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων στην Πάρνηθα, υπό την αιγίδα του ΥΠΕΘΑ. Επρόκειτο για μια πρωτοβουλία που εισήγαγε ένα εντελώς νέο πρότυπο τακτικής εκπαίδευσης, δίνοντας στους εφέδρους τη δυνατότητα να δοκιμάσουν τις επιχειρησιακές τους ικανότητες, να αναμετρηθούν με τις απαιτήσεις της στρατιωτικής δράσης και, κυρίως, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στις δυνατότητές τους.

Αναζητώντας παράλληλα έναν διαφορετικό, δυναμικό και συμβολικό τρόπο να τιμηθεί η ιστορική παρακαταθήκη του Ιερού Λόχου, προχώρησε μαζί με άξιους συνεργάτες, μεταξύ των οποίων και ο καταδρομέας Πέτρος Πουρλιάκας, στην καθιέρωση του «Διάπλου του Αιγαίου» με ταχύπλοα σκάφη.

Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε ως έμπρακτος φόρος τιμής στους αγώνες για την ελευθερία και εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ο Διάπλους αποτέλεσε τη μήτρα από την οποία αναπτύχθηκε η σημερινή «Ομάδα Αιγαίου», με το σπουδαίο και ανεκτίμητο κοινωνικό έργο της προς τους κατοίκους των ακριτικών νησιών.

Η απήχηση της δράσης ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ο Διάπλους επεκτάθηκε μέχρι την Κύπρο, μέσα από την «Επιχείρηση ΚΙΜΩΝ», μεταφέροντας στην πράξη το πνεύμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος-Κύπρου. Παράλληλα, δημιούργησε ισχυρούς δεσμούς αδελφοσύνης και συνεργασίας με τους Κύπριους έφεδρους καταδρομείς, οικοδομώντας σχέσεις που ξεπέρασαν τα όρια μιας απλής στρατιωτικής συνεργασίας.

Εξίσου αταλάντευτη υπήρξε η προσήλωσή του στη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης. Ο Κόντος δεν επέτρεψε να παραδοθεί στη λήθη ένας από τους σημαντικότερους τόπους της ιστορίας των Ειδικών Δυνάμεων: το μνημείο στο Μεγάλο Καβούρι, εκεί όπου το 1947 λειτούργησε το ιστορικό Κέντρο Εκπαιδεύσεως Μονάδων Καταδρομών (ΚΕΜΚ).

Με επιμονή και συνεχείς παρεμβάσεις προς τη στρατιωτική ιεραρχία, διεκδίκησε και πέτυχε την αναβάθμιση του ετήσιου Μνημοσύνου των πεσόντων καταδρομέων και Ιερολοχιτών, επαναφέροντας την επισημότητα και την αίγλη που άρμοζε στην ιστορική του σημασία. Σε εποχές κατά τις οποίες η συλλογική μνήμη συχνά υποχωρούσε, εκείνος επέμενε να αναδεικνύει τις ρίζες, την ιστορική διαδρομή και τα ιερά λάβαρα των Ειδικών Δυνάμεων.

Θρήνος στις Ειδικές Δυνάμεις: Έφυγε από τη ζωή ο εμβληματικός έφεδρος Ταγματάρχης Αλέξανδρος Κόντος

Η δράση του, ωστόσο, δεν εγκλωβίστηκε ποτέ στα στενά όρια της στρατιωτικής παράδοσης. Ο Αλέξανδρος Κόντος αντιλαμβανόταν την Εφεδρεία ως μια ζωντανή δύναμη με δυνατότητες πολύ ευρύτερες από την καθαρά αμυντική της αποστολή. Όταν η Πολιτεία απευθύνθηκε σε αυτόν, ανταποκρίθηκε οργανώνοντας πρωτοποριακά τμήματα «Δασοκομμάντος», συμμετέχοντας μάλιστα ο ίδιος ενεργά στην πρώτη γραμμή, στα βουνά, ακόμη και όταν είχε ήδη διανύσει την έκτη δεκαετία της ζωής του.

Είχε αντιληφθεί εγκαίρως ότι ο εθελοντισμός και η οργανωμένη Εφεδρεία μπορούσαν να αποτελέσουν έναν ισχυρό σύμμαχο της Πολιτείας στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών. Αυτή ακριβώς η διορατικότητα τον οδήγησε το 1995 στην ίδρυση του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων / Συνδέσμου Αθηναίων Καταδρομέων (ΠΣΕΕΔ/ΣΑΚ).

Η σημαντικότερη ίσως καινοτομία του ήταν ότι δεν αντιμετώπισε τον Σύνδεσμο ως έναν κλειστό χώρο αποκλειστικά για τους καταδρομείς. Αντίθετα, άνοιξε τις πόρτες του σε εθελοντές από όλα τα Όπλα, τα Σώματα και τους Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων. Με αυτή την επιλογή έθεσε τις βάσεις για μια ευρύτερη αντίληψη της Εφεδρείας, θεμελιώνοντας έναν σύγχρονο μηχανισμό κοινωνικής προσφοράς, με ισχυρό αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία.

Για τους χιλιάδες ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά του, που συνεργάστηκαν μαζί του και ακολούθησαν το όραμά του, ήταν απλώς «Ο Ταγματάρχης».

Μια προσωπικότητα με εκρηκτικό ταμπεραμέντο, αστείρευτη ενέργεια, τόλμη και αποφασιστικότητα. Η ηγετική του φυσιογνωμία συνδυαζόταν με ένα σπάνιο αρχοντικό παράστημα και μια ξεχωριστή ικανότητα επικοινωνίας. Μπορούσε να σταθεί και να συνομιλήσει ισότιμα με την ανώτατη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, χωρίς ποτέ να χάσει την αμεσότητα, την ανθρώπινη προσέγγιση και την προσιτότητά του απέναντι στον απλό έφεδρο.

Η προσφορά του στην πατρίδα δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε από την επίσημη Πολιτεία. Σε αναγνώριση των εξαιρετικών υπηρεσιών που προσέφερε εν καιρώ ειρήνης, ο τότε Υπουργός Εθνικής Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής, επισφραγίζοντας θεσμικά μια διαδρομή προσφοράς και ανιδιοτέλειας.

Ο έφεδρος Ταγματάρχης Αλέξανδρος Κόντος υπήρξε μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου που δεν περίμενε εντολές, αξιώματα ή επίσημες αναθέσεις για να προσφέρει. Ανέλαβε από μόνος του μια αποστολή που κανείς δεν του είχε αναθέσει και κατάφερε να τη φέρει εις πέρας: να αναγεννήσει τον ιστορικό θεσμό του Πολίτη-Οπλίτη, να ενεργοποιήσει την Εφεδρεία, να εμπνεύσει γενιές εθελοντών και να αναδείξει τις πραγματικές δυνατότητες της κοινωνικής και εθνικής προσφοράς.

Δεν υπήρξε απλώς ένας έφεδρος αξιωματικός με πλούσια δράση. Υπήρξε ο άνθρωπος που άνοιξε δρόμους εκεί όπου δεν υπήρχαν, δημιούργησε θεσμούς εκεί όπου υπήρχε αδράνεια και άφησε μια παρακαταθήκη που ξεπερνά την προσωπική του διαδρομή.