Θρήνος για τη γνωστή ηθοποιό, Στέλλα Κωστοπούλου: «Ο πόνος με παραλύει…» – «Ραγίζει» καρδιές το «αντίο» της

Σε βαρύ πένθος βυθίστηκε η Στέλλα Κωστοπούλου.

Η γιαγιά της ηθοποιού, της οποίες έχει πάρει το όνομά της και η σχέση τους ήταν πολύ δεμένη και τρυφερή, έφυγε από τη ζωή.

Ο αποχαιρετισμός της Στέλλας Κωστοπούλου «ραγίζει» καρδιές.

«Αχ, μωρέ γιαγιάκα μου!
Τι να πρωτοθυμηθώ… Τι να πρωτοθυμηθώ…
Φτωχές οι λέξεις και δε χωρούν την αρχοντιά σου…

Πόση αγάπη! Δε σ’ αγάπησα μόνο. ΣΑΓΑΠΩ, ακόμα• και τώρα• και για πάντα. Κι είναι ένα ξάφνιασμα αυτή η αγάπη που δεν τελειώνει, που δεν έχει πέρας, που δεν παύει, παρά την απουσία της ύλης.
Λένε πως όταν μια γυναίκα κυοφορεί την κόρη της, κυοφορεί και την αρχέγονη μορφή της εγγονής της. Έχω υπάρξει μέσα σου, προτού ακόμα υπάρξω. Σε φέρω κι είμαι μέρος σου, κομμάτι από σένα. Κι αυτό κανείς δεν μπορεί να μου το πάρει, ούτε ακόμα και ο θάνατος.

Δεν κλαίω που έφυγες… Ξέρω, θα λυτρωθείς. Θά ‘σαι καλύτερα εκεί – εκεί που δεν υπάρχει πόνος, που δεν υπάρχει μόχθος, παρά μονάχα φως! Εκεί που όλα γίνονται αέναα κι αιώνια και μπορείς να βρεις ξανά την αγκαλιά της μάνας. Εύχομαι να τη βρεις…
Γιατί γι’ αυτό μονάχα κλαίω. Κλαίω για όσα έζησες, για όσα βίωσες, για όσα ένιωσες, κι αυτό με γεμίζει πόνο. Κι όσο συλλογιέμαι την αρχή και το τέλος σου, ο πόνος με παραλύει… Παρηγοριέμαι όμως για τ’ ανάμεσα. Για τις χαρές, για τα παιδιά σου, για τα εγγόνια που απέκτησες, για τα δισέγγονα που λαχτάρησες και είδες, για τις διακοπές, τα τραπεζώματα, τα γέλια, τις κόντρες, τα αστεία μας! Πόσα έχω να θυμάμαι! Μια ζωή ολόκληρη να αφηγούμαι δε μου φτάνει! Τα φέρω κι αυτά όλα μέσα μου…

Πού είσαι; Πού πας; Δεν ξέρω…
Το μόνο που ξέρω είναι ότι είσαι εδώ. Όσο η μαμά και η θεία η Εύη και ο Φίλιππας κι η Σούλα, μάς διηγούνται τις ιστορίες σου απ’ το χωριό, είσαι εδώ.
Όσο αναπολούμε με τον Γιώργο τα καλοκαίρια μας στην Αιδηψό και τα μπάνια μας στη Λούτσα και τις Κυριακές μας, είσαι εδώ.
Όσο θυμόμαστε με τον Σπύρο και τον Βασίλη τα γεμιστά σου και τη φάρσα μας, τότε που κρυφτήκαμε στην πάνω ντουλάπα και μας ψάχνατε στη γειτονιά, είσαι εδώ.
Όσο μιλάω με περηφάνια στην Ανδριανή για το κόκκινο κραγιόν σου κι εκείνο το περιβόητο μαξιλαράκι για να μη χαλάς τα μαλλιά σου, είσαι εδώ.
Όσο σκέφτομαι τη γέννηση του Θεοφάνη στο σπίτι, όπως γέννησες κι εσύ τη δική σου Φανή, είσαι εδώ.
Κι όσο στο νου μας έρχεται ο παππούς μας ο Βασίλης, είσαι εδώ. Είσαι κι εσύ εδώ.

Θα είσαι εδώ, γιατί είμαι εγώ εδώ. Και όσο υπάρχω και φέρω τα χούγια σου και τ’ όνομά σου»