Τι συμβαίνει με την ανακύκλωση στην Ελλάδα: Το «εγκληματικό μοτίβο» των πυρκαγιών σε εργοστάσια και μονάδες διαχείρισης αποβλήτων- Από το 2019 έως σήμερα 38 εγκαταστάσεις έχουν παραδοθεί στις φλόγες!

Από το 2019 έως σήμερα, συνολικά 38 εγκαταστάσεις ανακύκλωσης και αποθήκευσης αποβλήτων σε ολόκληρη τη χώρα έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με την καταστροφική μανία της φωτιάς.

Τι συμβαίνει με την ανακύκλωση στην Ελλάδα: Το «εγκληματικό μοτίβο» των πυρκαγιών σε εργοστάσια και μονάδες διαχείρισης αποβλήτων- Από το 2019 έως σήμερα 38 εγκαταστάσεις έχουν παραδοθεί στις φλόγες!

Από την Κρήτη έως τη Θεσσαλονίκη και από τον Ασπρόπυργο μέχρι τη Ριτσώνα, η ίδια ανησυχητική εικόνα επαναλαμβάνεται με αξιοσημείωτη συχνότητα: πυρκαγιές σε χώρους διαχείρισης αποβλήτων, πολλές από τις οποίες ξεσπούν τις νυχτερινές ώρες ή λίγο πριν την αυγή, συχνά μάλιστα στις ίδιες βιομηχανικές ζώνες.

Κανείς δεν μπορεί να χαρακτηρίσει εκ των προτέρων κάθε περιστατικό ως εμπρησμό χωρίς να υπάρχουν τα απαραίτητα ανακριτικά και δικαστικά δεδομένα. Ωστόσο, η οικονομική διάσταση αυτών των γεγονότων δεν μπορεί πλέον να παραμένει στο περιθώριο. Στον κόσμο της διαχείρισης αποβλήτων υπάρχει μια δύσκολη και συχνά αθέατη πραγματικότητα: ένα φορτίο που απαιτεί σύνθετη επεξεργασία μπορεί να κοστίσει πολύ περισσότερο για να διαχωριστεί και να διαχειριστεί νόμιμα από την αξία των υλικών που τελικά μπορούν να ανακτηθούν.

Η ουσιαστική ανακύκλωση δεν είναι μια απλή διαδικασία ούτε μια εύκολη εμπορική δραστηριότητα. Είναι μια απαιτητική αλυσίδα εργασιών που προϋποθέτει ανθρώπινο δυναμικό, κατανάλωση ενέργειας, σύγχρονο μηχανολογικό εξοπλισμό, διαρκή συντήρηση και σημαντικό χρόνο. Τα διαφορετικά είδη πλαστικών πρέπει να ξεχωρίσουν μεταξύ τους, οι ανεπιθύμητες προσμίξεις να απομακρυνθούν και τα κατάλοιπα που δεν μπορούν να αξιοποιηθούν να οδηγηθούν σε αδειοδοτημένες εγκαταστάσεις τελικής διαχείρισης.

Όσο πιο επιβαρυμένο και μολυσμένο είναι ένα φορτίο αποβλήτων, τόσο αυξάνεται το κόστος επεξεργασίας του, ενώ παράλληλα περιορίζεται η εμπορική αξία του τελικού ανακυκλώσιμου υλικού.

Μέσα σε αυτό το οικονομικό πλαίσιο, μια πυρκαγιά μπορεί να αποκτήσει μια ιδιαίτερα σκοτεινή και σύνθετη διάσταση. Δεν απαιτείται να καταστραφεί ολοκληρωτικά μια εγκατάσταση. Σε πολλές περιπτώσεις, το μεγαλύτερο πυροθερμικό φορτίο βρίσκεται έξω από τα κτίρια: στους υπαίθριους σωρούς, στα δεματοποιημένα υλικά και στους χώρους αποθήκευσης.

Τι συμβαίνει με την ανακύκλωση στην Ελλάδα: Το «εγκληματικό μοτίβο» των πυρκαγιών σε εργοστάσια και μονάδες διαχείρισης αποβλήτων- Από το 2019 έως σήμερα 38 εγκαταστάσεις έχουν παραδοθεί στις φλόγες!

Χιλιάδες τόνοι αποβλήτων μπορούν να μετατραπούν μέσα σε λίγες ώρες σε αποκαΐδια, ενώ ταυτόχρονα σημαντικό τμήμα της παραγωγικής υποδομής και του μηχανολογικού εξοπλισμού μπορεί να παραμείνει λειτουργικά ανέπαφο.

Το πιθανό οικονομικό όφελος μιας σκόπιμης καταστροφής δεν βρίσκεται στην αξία των υλικών που χάνονται μέσα στις φλόγες. Βρίσκεται κυρίως στο κόστος που εξαφανίζεται μαζί τους. Στο κόστος της διαλογής, της επεξεργασίας, της μεταφοράς και της νόμιμης τελικής διάθεσης. Εάν μια επιχείρηση έχει ήδη εισπράξει αμοιβή για την παραλαβή και τη διαχείριση αποβλήτων, τότε η καταστροφή ενός αποθέματος που αποδεικνύεται οικονομικά ασύμφορο μπορεί να εξαλείψει μια σημαντική μελλοντική επιβάρυνση.

Την ίδια στιγμή, η ολοκληρωτική καύση των υλικών δημιουργεί ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα: δυσκολεύει την πραγματική αποτύπωση της ποσότητας και της σύνθεσης όσων υπήρχαν στην εγκατάσταση πριν από το συμβάν. Η φωτιά εξαφανίζει στοιχεία, παραμορφώνει δεδομένα και αφήνει πίσω της ένα υλικό που δύσκολα μπορεί να μιλήσει. Η στάχτη είναι ένας εξαιρετικά φτωχός μάρτυρας.

Γι’ αυτό οι μεγάλες πυρκαγιές σε εγκαταστάσεις ανακύκλωσης δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως περιστατικά πυρόσβεσης και αποκατάστασης. Οφείλουν να εξετάζονται και υπό το πρίσμα πιθανών οικονομικών και περιβαλλοντικών εγκλημάτων, όπου το κίνητρο μπορεί να κρύβεται όχι μόνο στην πράξη της καταστροφής, αλλά και στην απαλλαγή από ένα δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος.

Όταν κάποιος έχει ήδη πληρωθεί για να διαχειριστεί ένα απόβλητο και στη συνέχεια διαπιστώνει ότι η πραγματική διαχείρισή του κοστίζει πολύ περισσότερο από όσο είχε υπολογίσει, τότε η φωτιά μπορεί να αποκτήσει οικονομικό κίνητρο.

Και σε μια τέτοια περίπτωση δεν αρκεί να αναζητείται μόνο το σπίρτο. Πρέπει να ακολουθείται η διαδρομή του χρήματος.