«Της Άρνης το νερό»: Το χωριό στην Άνδρο που όποιος έπινε το νερό του ξεχνούσε αυτούς που αγαπούσε.

Το χωριό στην Άνδρο που όποιος έπινε το νερό του ξεχνούσε αυτούς που αγαπούσε

Η Άρνη (ή Αρνάς) είναι χωριό της Άνδρου, του δήμου Υδρούσας. Βρίσκεται στο εσωτερικό ορεινό τμήμα του νησιού χτισμένη σε υψόμετρο 500 μέτρων. Το χωριό έχει πληθυσμό 100 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Για την προέλευση του ονόματος δεν υπάρχει συμφωνία. Αν και το όνομα Άρνη συναντάται στον ελλαδικό χώρο από την αρχαιότητα το συγκεκριμένο πιστεύεται πως προέρχεται από κάποιον Φράγκο ευγενή που ονομαζόταν Αρνάς και διέθετε τιμάριο στην περιοχή κατά τον 14ο αιώνα.

Λέγεται από παλιά πως της Άρνης το νερό είχε την εξής ιδιότητα : Όποιος το έπινε αυτομάτως ξεχνούσε τους ανθρώπους που αγαπούσε. Έτσι με αυτό τον τρόπο, για κάποιον η κάποια που δεν ήταν εύκολο να ξεχάσει ανθρώπους που αγάπησε αληθινά, έπινε της Άρνης το νερό για να ξεφύγει από αυτές τις σκέψεις

Η Άρνη σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν η πηγή που βρισκόταν στον κάτω κόσμο, στη Λήθη (η Λήθη ήταν θυγατέρα της Έριδας και προσωποποίηση της λήθης, δηλαδή της λησμονιάς και της αγνωμοσύνης. Τη θεωρούσαν μία από τις Ναϊάδες Νύμφες) από όπου έπιναν οι νεκροί για να ξεχάσουν τι άφηναν στον πάνω κόσμο.

H Άρνη είναι πλούσια σε νερό και βλάστηση.

«Της Άρνης το νερό» έγινε τραγούδι που έγραψε στίχους και μουσική ο Σταύρος Σιόλας και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κοινό στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2006.

Οι στίχοι:

Αααα…
Της Άρνης το νερό
Της Άρνης το νερό
Της αρνησιάς…
Της αρνησιάς τη βρύση

Αααα…
Της Άρνης το νερό
το ήπιες και…
το ήπιες και μ’ αρνήθης

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ’ αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ’ αρνηθώ
και πάλι εσένα θ’ αγαπώ

Αααα…
Της λήθης το στενό
το πέρασες…
το πέρασες κι εχάθης

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ’ αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ’ αρνηθώ
και πάλι εσένα θ’ αγαπώ

στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ’ αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ’ αρνηθώ
και πάλι εσένα θ’ αγαπώ…