Το Δημόσιο από τους μεγαλύτερους μπαταχτσήδες – Χρωστάει σε ιδιώτες 3,44 δισ. ευρώ

Παρά τα διακηρυγμένα υπερπλεονάσματα και τη ρητορική περί οικονομικής σταθερότητας, το Δημόσιο συνεχίζει να λειτουργεί με τη λογική του «έχω αλλά δεν πληρώνω». Τα χρέη του κράτους προς πολίτες και προμηθευτές φουσκώνουν επικίνδυνα, θυμίζοντας σκοτεινές εποχές… μνημονιακής λιτότητας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο πολίτης πληρώνει ακριβά τις καθυστερήσεις του, την ώρα που το κράτος δανείζεται… δωρεάν από τους ίδιους!

Τα χρέη του Δημοσίου προς ιδιώτες – είτε πρόκειται για προμηθευτές, είτε για φορολογούμενους – αυξάνονται σταθερά μήνα με τον μήνα, παρά τα υποτιθέμενα γεμάτα κρατικά ταμεία. Σύμφωνα με στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, τα ληξιπρόθεσμα άγγιξαν τα 3,44 δισ. ευρώ τον Ιανουάριο του 2025, σκαρφαλώνοντας στα υψηλότερα επίπεδα από το… 2017.

Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της στρέβλωσης: όταν ένας πολίτης χρωστάει στην Εφορία, πληρώνει επιτόκιο 8,76% ετησίως – το Δημόσιο όμως, όταν χρωστάει στον πολίτη, του οφείλει μόλις… 3%. Δηλαδή το Κράτος χρωστάει φτηνά, ενώ εισπράττει πανάκριβα. Κρατικός τοκογλύφος, με νομοθετική κάλυψη.

Ποιοι μένουν απλήρωτοι από το Δημόσιο

Τα νοσοκομεία βρίσκονται στην κορυφή της λίστας, με χρέη που φτάνουν τα 1,318 δισ. ευρώ – πάνω από το τετραπλάσιο σε σχέση με την προ πανδημίας εποχή.
Οι Οργανισμοί Κοινωνικής Ασφάλισης συνεχίζουν να συσσωρεύουν υποχρεώσεις, φτάνοντας τα 597 εκατ. ευρώ.
Οι ΟΤΑ χρωστάνε 243 εκατ. ευρώ, ενώ τα νομικά πρόσωπα της Γενικής Κυβέρνησης οφείλουν σχεδόν 200 εκατ. ευρώ.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι και η εκτίναξη των εκκρεμών επιστροφών φόρων στα 915 εκατ. ευρώ. Από αυτά, ένα μεγάλο ποσοστό (πάνω από 200 εκατ. ευρώ) παραμένει «ατακτοποίητο» επειδή το κράτος… δεν μπορεί να βρει τους δικαιούχους! Δεν έχουν δηλωθεί ΙΒΑΝ, δεν υπάρχουν στοιχεία επικοινωνίας – ή τουλάχιστον έτσι λέει η ΑΑΔΕ.

Το Δημόσιο «φεσώνει», οι πολίτες πληρώνουν

Η εικόνα αυτή αποκαλύπτει μια διαχρονική και σκόπιμη παθογένεια: το κράτος διαχειρίζεται τις οφειλές του σαν να ήταν… προαιρετικές, με απόλυτη άνεση στις καθυστερήσεις και πλήρη απουσία συνεπειών. Αντιθέτως, οι πολίτες δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια: το σύστημα τους χτυπάει αλύπητα με προσαυξήσεις, κατασχέσεις και ποινές.