Το Ιράν αλλάζει το στρατιωτικό του δόγμα και από αμυντικό γίνεται επιθετικό – Οι στόχοι και τα προληπτικά πλήγματα που ετοιμάζεται να εξαπολύσει η Τεχεράνη

Σε αλλαγή του στρατιωτικού του δόγματος προχωρά το Ιράν το οποίο από αμυντικό γίνεται επιθετικό έγινε γνωστό το Σάββατο (22/8).

Ο Ταξίαρχος Μοχάμαντ Ακραμινιά, εκπρόσωπος του ιρανικού στρατού, δήλωσε στο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων IRNA ότι η μετατόπιση αυτή συντελέστηκε σταδιακά κατά τη διάρκεια αυτών που ο ίδιος περιέγραψε ως «πόλεμο των 12 ημερών» και «πόλεμο των 40 ημερών».

«Το στρατιωτικό δόγμα της χώρας μας ήταν στο παρελθόν αμυντικό, αλλά σταδιακά, κατά τη διάρκεια αυτών των δύο πολέμων, γίναμε μάρτυρες της μετάβασης του στρατιωτικού δόγματος από την αμυντική στην επιθετική στάση», δήλωσε.

Ανέφερε ότι η μεταβολή αυτή αντικατοπτρίζεται στις ταχείες και ευρύτερες αντιδράσεις σε επιθέσεις, καθώς και στις προληπτικές επιχειρήσεις.

Ο ίδιος αποκάλυψε ακόμη ότι ο στρατός έχει καταρτίσει σχέδιο που προβλέπει αμοιβές για τη θανάτωση ή τη σύλληψη Αμερικανών στρατιωτικών, σε περίπτωση χερσαίας εισβολής στο ιρανικό έδαφος.

Σύμφωνα με το σχέδιο, μέλη των ενόπλων δυνάμεων ή πολίτες που κατέχουν νόμιμα κυνηγετικά όπλα θα λάμβαναν 5 δισεκατομμύρια τόμαν (περίπου 26.000 δολάρια) για τη θανάτωση ή τη σύλληψη Αμερικανών στρατιωτικών που εισέρχονται στο Ιράν, είπε.

Η αμοιβή θα διπλασιαζόταν στα 10 δισεκατομμύρια τόμαν (περίπου 53.000 δολάρια) εάν η ενέργεια πραγματοποιούνταν από γυναίκα, πρόσθεσε.

Δήλωσε επίσης ότι ο στρατός θα αγόραζε το όπλο που χρησιμοποιήθηκε στην τιμή του διπλάσιου της αξίας του, θα το διατηρούσε σε στρατιωτικό μουσείο με το όνομα του κατόχου και θα παρείχε στο άτομο ένα αντίστοιχο όπλο αντικατάστασης.

Ο Ακραμινιά υποστήριξε επίσης ότι η αμερικανική επιρροή στην περιοχή έχει μειωθεί δραστικά, επισημαίνοντας αυτό που περιέγραψε ως μηχανισμό άμυνας και ασφάλειας που θεσπίστηκε από τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν, ανεξάρτητα από την Ουάσιγκτον.

Σημείωσε ακόμη ότι, ανεξάρτητα από τη μελλοντική του αποτελεσματικότητα, ο μηχανισμός αυτός καταδεικνύει την –κατά την άποψή του– υποχώρηση της θέσης των ΗΠΑ στην περιοχή και τον χαρακτήρισε ως τον πρώτο περιφερειακό μηχανισμό άμυνας και ασφάλειας χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ.