Το life style πολιορκεί τη Μαρία Καρυστιανού – Η εντυπωσιακή φωτογράφιση στο εξώφυλλο του Down Town της Κύπρου – Το νέο look, οι νέες ενδυματολογικές προτιμήσεις και το αρχηγικό στήσιμο μπροστά στα φώτα της κάμερας

Το life style ξεκίνησε να πολιορκεί και τη Μαρία Καρυστιανού, αρχής γενομένης από τη φωτογραφία της στο εξώφυλλο του κοσμικού περιοδικού Down Town, που κυκλοφορεί κάθε Κυριακή μαζί με την εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» της Κύπρου. Η κα Καρυστιανού παρουσιάζεται με μια νέα εμφάνιση, που δεν θυμίζει σε τίποτα τη “Μητέρα των Τεμπών” , αλλά ταιριάζει περισσότερο σε αρχηγό πολιτικού κόμματος και σε γυναίκα – πολιτικό καριέρας.

Πιο συγκεκριμένα:

Σε μια νέα, ιδιαίτερα φορτισμένη συνέντευξη, η Μαρία Καρυστιανού ανοίγει για ακόμη μία φορά την καρδιά και τη σκέψη της, περιγράφοντας τη διαδρομή που –όπως παραδέχεται– δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα ακολουθούσε. Μιλώντας στο περιοδικό Down Town της Κύπρου, τονίζει ότι η εμπλοκή της στα κοινά δεν ήταν ποτέ προσωπική φιλοδοξία ούτε αποτέλεσμα πολιτικού σχεδιασμού, αλλά μια αναγκαστική εξέλιξη που προέκυψε από την αίσθηση ευθύνης του ενεργού πολίτη.

Όπως σημειώνει, η ίδια δεν ξεκίνησε με στόχο να μετατραπεί σε πολιτικό πρόσωπο. Αντίθετα, δηλώνει πως η πραγματικότητα την οδήγησε σε ένα σημείο όπου θεωρεί πλέον αναγκαία μια πιο αποφασιστική και συγκρουσιακή στάση απέναντι στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ένα σύστημα που χαρακτηρίζει ανοιχτά διεφθαρμένο, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι δεν μπορεί –και δεν θέλει– να δώσει λύσεις, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε, κατά τη δική της εκτίμηση, την ίδια του τη διάλυση.

Αναφερόμενη στο ενδεχόμενο δημιουργίας πολιτικού φορέα, η Μαρία Καρυστιανού επιβεβαιώνει ότι το εγχείρημα δεν είναι απλή σκέψη, αλλά μια διαδικασία που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Το κίνημα πολιτών, όπως λέει, οργανώνεται σταδιακά και φιλοδοξεί να ωριμάσει επαρκώς ώστε να μπορέσει, με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια, να απευθυνθεί στον ελληνικό λαό και να διεκδικήσει την εμπιστοσύνη του. Ξεκαθαρίζει, ωστόσο, ότι ούτε το όνομα του εγχειρήματος ούτε το χρονοδιάγραμμα των επίσημων ανακοινώσεων έχουν ακόμη αποφασιστεί, καθώς τίποτα δεν αποτελεί ατομική επιλογή. Όλα, όπως τονίζει, θα προκύψουν μέσα από συλλογικές και δημοκρατικές διεργασίες.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει και στο ζήτημα της ηγεσίας, απορρίπτοντας κάθε έννοια αυτοπροβολής. Υποστηρίζει ότι ο επικεφαλής ενός τέτοιου κινήματος δεν μπορεί να αυτοανακηρύσσεται, αλλά πρέπει να αναδεικνύεται από την κοινωνία. Δηλώνει ξεκάθαρα ότι θα αποδεχθεί την απόφαση της πλειοψηφίας και ότι, στην παρούσα φάση, το ποιος θα ηγηθεί είναι το λιγότερο σημαντικό. Για την ίδια, προτεραιότητα έχει το περιεχόμενο, το έργο και η ουσία της συλλογικής προσπάθειας, όχι τα πρόσωπα.

Ιδιαίτερα συγκλονιστική είναι η απάντησή της όταν ερωτάται για τις τύψεις που δηλώνει ότι αισθάνεται σε σχέση με το δυστύχημα των Τεμπών. Με λόγια ωμά και αυτοκριτικά, αναλαμβάνει προσωπικό μερίδιο ευθύνης, λέγοντας ότι φταίει επειδή, όπως παραδέχεται, ανέχθηκε για χρόνια την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής από το πολιτικό σύστημα. Αναφέρεται στα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα και στη συλλογική παραίτηση των πολιτών, τονίζοντας πως αυτή η ανοχή συνέβαλε στο να παγιωθεί η διαφθορά. Καταλήγει με μια βαριά, αλλά καθαρή διαπίστωση: στο τέλος, η κατάσταση που βιώνει η χώρα είναι αποτέλεσμα όσων επιτρέψαμε να συμβούν.

Η συνέντευξή της δεν μοιάζει με προεκλογικό λόγο, αλλά με μια δημόσια εξομολόγηση που επιχειρεί να μετατρέψει την οργή, το πένθος και την ενοχή σε πολιτική πράξη.