Το NATO στην «ποδιά» του Επστάιν: “Έδινε έγκριση” για τις κορυφαίες θέσεις της Συμμαχίας ακόμη και μετά την καταδίκη του! – Το παρασκήνιο με Μπόλτον και Πομπέο και το ερώτημα που παγώνει την παγκόσμια σκηνή – Πόσοι αξιωματούχοι ζητούσαν την «έγκρισή» του για να ανέβουν στην ιεραρχία;

Σύμφωνα με ισχυρισμούς που αποδίδονται σε νεότερα έγγραφα τα οποία ήρθαν στο φως στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Τζέφρι Επστάιν δεν εμφανίζεται απλώς ως ένας πλούσιος χρηματιστής με σκοτεινό παρελθόν, αλλά –κατά τους συντάκτες αυτών των αποκαλύψεων– ως ένας κόμβος επιρροής που φέρεται να άγγιζε ακόμη και την καρδιά της παγκόσμιας γεωπολιτικής. Οι αναφορές αυτές περιγράφουν έναν «αόρατο μηχανισμό» που εκτεινόταν από τον χρηματοπιστωτικό κόσμο μέχρι διεθνείς οργανισμούς, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για το πώς λαμβάνονταν κρίσιμες αποφάσεις.

Όπως υποστηρίζεται, τα νέα στοιχεία –που αποδίδονται σε αρχεία του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης– παρουσιάζουν τον Επστάιν ως πρόσωπο με πρόσβαση και διασυνδέσεις σε κορυφαία πολιτικά κέντρα. Τα πλοκάμια αυτής της επιρροής, σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς, δεν περιορίζονταν σε κοινωνικούς κύκλους ισχυρών, αλλά έφταναν έως θεσμούς που διαδραματίζουν ρόλο-κλειδί στην παγκόσμια ασφάλεια.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα που προβάλλεται είναι εκείνο του Σλοβάκου διπλωμάτη Μίροσλαβ Λάιτσακ. Το 2019, ο Λάιτσακ κατείχε ήδη κορυφαία αξιώματα –υπουργός Εξωτερικών, πρόεδρος του ΟΑΣΕ και πρώην πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ωστόσο, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, όταν φέρεται να συζητούσε το ενδεχόμενο ανάληψης υψηλής θέσης στο ΝΑΤΟ, ζητούσε τη γνώμη του ίδιου του Επστάιν και όχι μόνο θεσμικών παραγόντων.

Μηνύματα που αποδίδονται σε ιδιωτικές συνομιλίες παρουσιάζουν μια σχέση υπερβολικά οικεία για τα δεδομένα της διπλωματίας, ενώ γίνεται λόγος για παρασκηνιακές κινήσεις και επαφές με ισχυρά πρόσωπα της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, όπως ο Τζον Μπόλτον και ο Μάικ Πομπέο, οι οποίες –κατά τους ισχυρισμούς– είχαν στόχο την προώθηση συγκεκριμένων υποψηφιοτήτων.

Ακόμη πιο προβληματικές, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, είναι αναφορές σε συνομιλίες που κινούνται πέρα από κάθε θεσμικό πλαίσιο, με υπαινιγμούς για προσωπικές απολαύσεις και συμπεριφορές που, αν αληθεύουν, αποκαλύπτουν ένα δίκτυο δεσμεύσεων και εξαρτήσεων. Η εικόνα που σκιαγραφείται είναι εκείνη ενός ανθρώπου που, γνωρίζοντας τις αδυναμίες και τα μυστικά ισχυρών προσώπων, μπορούσε να ασκεί επιρροή από το παρασκήνιο.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι, σύμφωνα με αυτούς τους ισχυρισμούς, ο Επστάιν φέρεται να διατηρούσε τέτοιου είδους επαφές ακόμη και μετά την καταδίκη του το 2008. Αυτό γεννά το ερώτημα πώς ένας άνθρωπος με τέτοιο παρελθόν μπορούσε να αντιμετωπίζεται από ορισμένους ως «πηγή πληροφόρησης» ή άτυπος σύμβουλος.

Η παραίτηση του Λάιτσακ στις αρχές του 2026, όπως επισημαίνεται, θεωρείται από ορισμένους μόνο η αρχή μιας ευρύτερης κρίσης αξιοπιστίας. Είτε επιβεβαιωθούν είτε όχι οι παραπάνω καταγγελίες, η συζήτηση που άνοιξε είναι βαθιά ανησυχητική: μήπως διεθνείς οργανισμοί και κορυφές εξουσίας λειτουργούσαν –έστω και σε μεμονωμένες περιπτώσεις– μέσα από άτυπα δίκτυα, μακριά από κάθε θεσμικό έλεγχο;

Το ερώτημα αιωρείται πλέον βαριά πάνω από τις Βρυξέλλες, τη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον: πόσες ακόμη καριέρες, αποφάσεις και ισορροπίες ίσως επηρεάστηκαν από σκοτεινά παρασκήνια που μόλις τώρα αρχίζουν να συζητούνται δημόσια;