«Το νερό διέλυσε τα πάντα!»: Κι όμως πέρασαν κιόλας εννέα χρόνια από τις φονικές πλημμύρες της Μάνδρας που στέρησαν τη ζωή σε 25 συνανθρώπους μας- «Αποτέλεσμα μηδέν στα δικαστήρια» λένε οι συγγενείς των θυμάτων

Εννέα χρόνια πέρασαν από την αποφράδα 15η Νοεμβρίου 2017, όταν η Μάνδρα βυθίστηκε στον όλεθρο. Μια φονική πλημμύρα μετέτρεψε δρόμους σε χειμάρρους, σπίτια σε παγίδες θανάτου και ολόκληρες γειτονιές σε πεδία καταστροφής, αφήνοντας πίσω της 25 νεκρούς και μια κοινωνία βαθιά τραυματισμένη.

«Το νερό διέλυσε τα πάντα!»: Κι όμως πέρασαν κιόλας εννέα χρόνια από τις φονικές πλημμύρες της Μάνδρας που στέρησαν τη ζωή σε 25 συνανθρώπους μας- «Αποτέλεσμα μηδέν στα δικαστήρια» λένε οι συγγενείς των θυμάτων

Εννέα χρόνια μετά, οι μνήμες παραμένουν ζωντανές, ο πόνος αξεπέραστος και τα ερωτήματα για τη δικαιοσύνη εξακολουθούν να ζητούν απαντήσεις.

Οι συγγενείς των θυμάτων βρέθηκαν και φέτος στην πλατεία Β. Κοροπούλη, εκεί όπου η μνήμη συναντά την απώλεια, για να τιμήσουν τους ανθρώπους τους και να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις που διοργάνωσαν ο Δήμος Μάνδρας–Ειδυλλίας και ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Πληγέντων Μάνδρας 2017.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η παρουσία των μαθητών των σχολείων της περιοχής. Με ζωγραφιές που τοποθέτησαν στο μνημείο της πλατείας, τα παιδιά επιχείρησαν να αποτυπώσουν τη δική τους ματιά στην τραγωδία, στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα για το μέλλον. «Η βροχή μερικές φορές δεν είναι πλάκα», έγραψαν, υπενθυμίζοντας πως τα ακραία καιρικά φαινόμενα μπορούν να μετατραπούν σε εφιάλτη όταν η ανθρώπινη ζωή μένει απροστάτευτη.

«Το νερό ήταν τόσο δυνατό, γκρέμισε τα πάντα όλα»

Με εμφανή συγκίνηση, ο Μιχάλης Μάινας, ο οποίος έχασε την πεθερά του στη φονική πλημμύρα, στεκόταν μπροστά στο μνημείο και τακτοποιούσε τις παιδικές ζωγραφιές που είχε αναποδογυρίσει ο αέρας. Τις στερέωνε προσεκτικά, τοποθετώντας μικρά χαλίκια πάνω τους, σαν να ήθελε να προστατεύσει όχι μόνο τα χαρτιά, αλλά και το μήνυμα που κουβαλούσαν.

Όπως εξηγεί, η πρωτοβουλία των παιδιών έχει ξεχωριστή σημασία, καθώς συμβάλλει στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και στην αποτροπή της λήθης. «Για να θυμούνται τι έγινε και για να μην ξεχάσουμε». Άλλωστε, όπως προειδοποιεί με νόημα, «θα ξαναγίνει, δεν υπάρχει περίπτωση», αν η κοινωνία επιλέξει να ξεχάσει.

Λίγο πριν πάρει μέρος στην πεζοπορία μνήμης, που θα ακολουθούσε τη διαδρομή του ρέματος και τα σημάδια της καταστροφής, ο κ. Μάινας ανατρέχει στις εφιαλτικές στιγμές εκείνης της ημέρας. Από όλα όσα έζησε, εκείνο που έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του είναι η αδιανόητη δύναμη του νερού.

«Για μένα προσωπικά αυτό που βιώσαμε, ήταν πως όταν ήρθε το νερό, ήταν τόσο πολύ δυνατό και γκρέμισε τα πάντα όλα. Γκρέμισε τοίχο τριάντα μέτρα ύψος».

Στο σπίτι της οικογένειας βρισκόταν εκείνη την ώρα και η μητέρα της συζύγου του. Μια ηλικιωμένη γυναίκα που δεν είχε τον χρόνο ούτε τη δυνατότητα να αντιδράσει απέναντι στην ορμή του χειμάρρου. Η τραγωδία, ωστόσο, δεν έκανε διακρίσεις ηλικίας. Ανάμεσα στα θύματα υπήρχαν και νεότεροι άνθρωποι, ενώ, όπως παραδέχεται ο ίδιος, θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται και εκείνος στη λίστα των νεκρών.

Η περιγραφή του για τη δική του περιπέτεια αποτυπώνει με ανατριχιαστική ακρίβεια τις δραματικές στιγμές που έζησε η οικογένεια:

«Η γυναίκα μου ανέβηκε πάνω στο στα ντουλάπια της κουζίνας για να σωθεί και εγώ ήμουν έξω στην αυλή. Βγήκα επτά παρά τέταρτο και ήρθε το νερό ξαφνικά μας πήρε τέσσερα αυτοκίνητα. Εμένα μου έδωσε μία, με πέταξε δεκαπέντε μέτρα μακριά. Ευτυχώς βγήκαν τα παιδιά μου από τον πρώτο όροφο, μου πετάξανε ένα σκοινί και το έδεσαν στη μέση και με κρατήσανε εν ζωή γιατί έπαθα και υποθερμία».

Μέσα σε αυτό το σκηνικό απόλυτης καταστροφής, η αγωνία για την τύχη των υπόλοιπων μελών της οικογένειας ήταν τεράστια. Η κόρη του ήταν έγκυος και η έντονη αναστάτωση που προκάλεσε η πλημμύρα είχε ως αποτέλεσμα να γεννήσει την ίδια ημέρα. Μια ημέρα που θα έπρεπε να είναι συνδεδεμένη με τη χαρά μιας νέας ζωής, μετατράπηκε σε μια από τις πιο δραματικές εμπειρίες της οικογένειας.

«Ευτυχώς ήταν στον μήνα της και ευτυχώς δεν είχε κατέβει από τον πρώτο όροφο στο ισόγειο που μέναμε εμείς, που κατέβαινε και καθόταν μαζί με τη γυναίκα μου. Εγώ έφευγα εκείνη την ώρα για τη δουλειά».

«Το νερό διέλυσε τα πάντα!»: Κι όμως πέρασαν κιόλας εννέα χρόνια από τις φονικές πλημμύρες της Μάνδρας που στέρησαν τη ζωή σε 25 συνανθρώπους μας- «Αποτέλεσμα μηδέν στα δικαστήρια» λένε οι συγγενείς των θυμάτων

«Αποτέλεσμα μηδέν από τα δικαστήρια»

Για τους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους στη Μάνδρα, η τραγωδία δεν τελείωσε όταν υποχώρησαν τα νερά. Η απώλεια παραμένει καθημερινή, ενώ η ανάγκη να αποδοθούν ευθύνες εξακολουθεί να αποτελεί ανοιχτή πληγή.

Ο κ. Μάινας εκφράζει την απογοήτευσή του για τη δικαστική πορεία της υπόθεσης, υποστηρίζοντας πως, παρά τις προσπάθειες και τις προσφυγές στη Δικαιοσύνη, το αποτέλεσμα εξακολουθεί να είναι μηδενικό.

«Πήγαμε δικαστήρια, τραβηχτήκαμε. Αποτέλεσμα ακόμα μηδέν».

Παράλληλα, θέλει να ξεκαθαρίσει όσα, όπως λέει, ακούγονται σχετικά με τις αποζημιώσεις των πληγέντων. Ο ίδιος υποστηρίζει πως δεν έχει λάβει καμία οικονομική ενίσχυση για όσα υπέστη.

«Λένε ότι έχουμε πάρει λεφτά, έχουμε κάνει. Εγώ σας πληροφορώ, μιλάω για τον εαυτό μου. Ούτε ένα ευρώ από θέμα αποζημιώσεων. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει, το λέω παντού και το ξαναλέω όποτε μπορώ, σε κάθε ευκαιρία. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει όσο υπάρχει ένα σάπιο σύστημα χρόνια τώρα που μας κυβερνάει», τονίζει με έντονη αγανάκτηση.

Για τον ίδιο, η διατήρηση της μνήμης αποτελεί πλέον χρέος. Το μνημείο, οι εκδηλώσεις τιμής και κυρίως η παρουσία των νεότερων γενεών είναι τρόποι να μη σβήσει η τραγωδία από τη συλλογική συνείδηση. Γιατί η λήθη, όπως φοβάται, μπορεί να ανοίξει ξανά τον δρόμο για την επανάληψη παρόμοιων καταστροφών.

Δεν παραλείπει, ωστόσο, να εκφράσει και τον προβληματισμό του για τη στάση της σημερινής νεολαίας, συγκρίνοντάς την με τις δικές του εμπειρίες από τα χρόνια της νεότητας.

«Γιατί όταν ήμουν νέος πηγαίναμε σε διαδηλώσεις, κάναμε κινητοποιήσεις, τώρα δεν βλέπω τίποτα. Καταντήσανε τη νεολαία αδιάφορη», συμπεραίνει.