Το ύστατο αντίο σε μια κορυφαία πνευματική μορφή του Ελληνισμού και της Ευρώπης: Σε λαϊκό προσκύνημα η σορός της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ – Στις 1:00 το μεσημέρι η εξόδιος ακολουθία

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, η σορός της Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ βρίσκεται από τις πρωινές ώρες στο παρεκκλήσι της Μητρόπολη Αθηνών, όπου πλήθος κόσμου συρρέει για να αποτίσει φόρο τιμής στη σπουδαία ιστορικό που έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα, σε ηλικία 99 ετών.

Το λαϊκό προσκύνημα εξελίσσεται μέσα σε ατμόσφαιρα σεβασμού και ευγνωμοσύνης για το τεράστιο πνευματικό αποτύπωμα που άφησε πίσω της. Από τους πρώτους που βρέθηκαν στο παρεκκλήσι ήταν ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης και ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος, εμφανώς συγκινημένος, δήλωσε ότι η εκλιπούσα αφήνει ως πολύτιμη παρακαταθήκη την προσφορά της στον ελληνικό και ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στις 13:00 στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, παρουσία εκπροσώπων της πολιτειακής, πολιτικής και ακαδημαϊκής ζωής της χώρας. Η κηδεία της θα πραγματοποιηθεί δημοσία δαπάνη, ως ελάχιστη αναγνώριση της προσφοράς της.

Μια ζωή αφιερωμένη στην Ιστορία και τον πολιτισμό

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1926, από οικογένεια μικρασιατικής καταγωγής. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ήδη από τα νεανικά της χρόνια έδειξε έντονη κοινωνική και πολιτική δράση, εντασσόμενη στην ΕΠΟΝ κατά την περίοδο της Κατοχής.

Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών και το 1953 μετέβη στο Παρίσι για να συνεχίσει την ακαδημαϊκή της πορεία. Σύντομα εντάχθηκε στο γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (CNRS), ενώ το 1967 εξελέγη καθηγήτρια στη Σορβόννη. Το 1966 έλαβε τον τίτλο του διδάκτορος με τη μελέτη της για το Βυζάντιο και τη ναυτική του ισχύ («Byzance et la mer»), έργο που καθιερώθηκε διεθνώς.

Το 1976 εξελέγη Πρύτανις του Πανεπιστημίου Paris I – Σορβόννη, γράφοντας ιστορία ως η πρώτη γυναίκα που κατέλαβε αυτή τη θέση στα 700 χρόνια λειτουργίας του ιδρύματος, αλλά και η πρώτη γυναίκα παγκοσμίως επικεφαλής πανεπιστημίου τέτοιου διεθνούς κύρους.

Στο Παρίσι γνώρισε και τον σύζυγό της, Ζακ Αρβελέρ, αξιωματικό του γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Μέχρι το τέλος της ζωής της παρέμεινε μόνιμη κάτοικος της γαλλικής πρωτεύουσας, αποτελώντας γέφυρα πνευματικής σύνδεσης ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γαλλία.

Η απώλειά της σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τη βυζαντινολογία και τον ελληνικό πνευματικό κόσμο. Το έργο και το παράδειγμά της, ωστόσο, θα συνεχίσουν να εμπνέουν τις επόμενες γενιές, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη μιας γυναίκας που τίμησε όσο λίγοι το όνομα και την ιστορία του Ελληνισμού.